Lijstje 79

Bij deze weer een willekeurige greep uit het oude en nieuwe aanbod van folk en Americana. Een paar nummers verdienen wat speciale aandacht. Zoals Long Black Veil. Ik ken het van de Nick Cave cover lp (zie lijstje 78) en dacht dat het van Johny Cash was. Het origineel is verrassend mooi. En verdiende een plaats in een lijstje. Op zoek naar het origineel kwam ik ook een versie van Joan Baez tegen. Ik Was onder de indruk van haar toen ik No Direction Home zag. De docu over Bob Dylan. Ik heb ongeveer een jaar terug wat dingen van haar geluisterd, maar kon niet echt iets vinden waar ik van onder de indruk was (behalve haar liedje over haar relatie met Bob Dylan, Diamond and Rust). Maar ik zie nu dat ik haar oudere werk moet hebben. En daarom nog een nummer van haar. Verder was ik aangenaam verrast door de nieuwe Patty Griffin. Dat is ergens ook wel vreemd: al haar lp’s krijgen jubelende recensies. Maar ik vond ze nooit zo goed. Vaak te soft en zonder melodieën die bleven hangen. Maar deze is wat dat betreft beter. 
En nog een dame waar ik zeer blij van word is Rosie Flores. He hele album is leuk. Als afsluiter twee covers van 60-ties nummers die me aan het hart liggen. Ik werd vooral verrast door de cover van I’m not Talking. Dat deed me er weer aan herinneren wat een geweldige single The Yardbirds hebben gemaakt. Dit is een mooi eerbetoon. En over eerbetonen gesproken. Een nummer van Scott Walker mocht niet ontbreken. 

1. Tom Russel – Small Engine Repair
2. Joe Ely – She Never Spoke Spanish To Me
3. Rhiannon Giddens – Birmingham Sunday
4. Gram Parsons – New Soft Shoe
5. Lefty Frisell – Long Black Veil
6. Joan Baez – Long Black Veil
7. Joan Baez – Blessed Are
8. Eric Anderson – Sheila
9. Jennie Stearns – Country Road
10. Bonnie Raitt – Rollin’ And Tumblin’
11. Bobbie Gentry – Ode To Billie Joe
12. Eels – Railroad Man
13. Sadies – In The Very Beginning
14. Patty Griffin – Luminous Places
15. Sam Cooke – Last Mile Of The Way
16. Bill Frisell – When Jesus Wash The Bloodstains From His Hands
17. John Stewart – Jenny At The Wheel
18. Scott Walker – Copenhagen
19. Rosie Flores – Can’t Find My Way Home
20. Rosie Flores – I’m Not Talking

Lijstje 78

In de Netflix serie Wanderlust zit een scene waarin hoofdrol speelster Joy onder de tonen van Nick Cave’s s Ship Song teleurgesteld weg gaat. Dat bracht me ertoe om de lp de Good Son nog eens te gaan luisteren. En wat een mooie lp is dat.

Nick Cave heeft erg veel moois gemaakt. Ik besloot om eens snel door de lp’s van hem te gaan en de nummers te selecteren die meteen bij mij naar boven kwamen. Dus zo had ik in enkele minuten een lijstje. Met alleen nummers waarvan ik meteen wist dat ze leuk vind. Dus absoluut geen best of.

Mijn eerste kennismaking met zijn werk was het alternatieve “dansnummer” Sonny’s Burning. Een supersnel nummer met een brullende Nick Cave. Zijn eerste sololp’s maakten op mij niet heel veel indruk. Merkwaardigerwijs was ik pas om in 1986 met Kicking Against The Pricks. Daarin bleek dat Cave een liefde deelde voor lekker aangezette drama a la Gene Pitney en Roy Orbison. En Scott Walker. En op de een of andere manier had ik het na The Murder Ballads uit 1996 wel weer gehad met Nick Cave. The Bootman’s Call, door velen toch wel gezien als een van zijn beste, is me daardoor min of meer ontgaan. 10 jaar waren zijn lp’s een vaste klant voor mijn cassettedeck of cd speler (ik heb geen enkele lp van hem). Daarna af en toe.

Als ik nu alle nummers achter elkaar hoor, valt me op dat ik toch vooral hou van zijn nummers met zijn soms wat bombastisch gevoel voor drama. En dat hebben toch veel nummers. Zijn manier van schrijven is in de loop van de jaren toch ook weer niet zo heel veel veranderd: Train Long Suffering, I Had A Dream Joe, Do You Love Me, Heathen Child. Ergens lijken de nummers toch wel op elkaar. Wat wel veranderd is, is de klankkleur. Ik hoorde nog oudere live opnames van hem en dan valt de agressie in zijn stem op. Die is in de loop van de jaren helemaal verdwenen. Ook weet hij heel goed iedere plaat een ander geluid te geven. Met een min of meer zelfde groep muzikanten weet hij heel mooi in kleine stapjes te vernieuwen. Hij zorgt er goed voor dat hij nooit helemaal dezelfde plaat maakt.

Birthday Party

Jennifer's Veil

Sonny's Burning

Deep In The Woods

Nick Cave & The Bad Seeds

Tupelo

Train Long Suffering

By The Time I Get To Phoenix

Long Black Veil

Black Betty

The Mercy Seat (Acoustic Version)

Deanna (Acoustic Version)

Up Jumped The Devil

The Ship Song

The Train Song

The Hammer Song

The Weeping Song

I Had A Dream, Joe

Brother, My Cup Is Empty

Do You Love Me?

Red Right Hand

Stagger Lee

The Kindness Of Strangers

Into My Arms

Jesus Of The Moon

Heathen Child (Grinderman)

Push The Sky Away

We No Who U R

Stranger Than Kindness (Live from KCRW)

Jubilee Street (Live in Copenhagen)

Lijstje 77 voor Mark Hollis

Ik was al bezig met het maken van een rustig lijstje, toen ik gisteren (25 februari 2019) hoorde dat Mark Hollis, voorman van Talk Talk, was overleden. Hij stond nog niet in het lijstje, maar paste er perfect bij. Dit is een soort tribute, waarbij ik geen idee heb of hij van deze dingen zou houden. Maar er zitten wel elementen die bij hem passen, soul, jazz, folk, new age. Dat doet er ook niet zo veel toe. Ik vind de lijst leuk en jullie hopelijk ook. 
Ik heb nooit over dingen die niet in lijstjes staan. Maar nu even wel. Ik wilde ook iets van The Durutti Colomn opnemen. Maar ik ken zijn platen helemaal niet en kon niet zo iets vinden wat ik vond aansluiten. Dus die komt een andere keer.

1. Mark Hollis – Watershed
2. Kalyn Fay – Long Time Coming
3. Lizz Wright – River Man
4. Grant Green – Joshua Fit The Battle Of Jericho
5. Iron & Wine – Dark Eyes
6. Roberta Flack – Go Up Moses
7. Michael Chapman – You Say
8. Tin Hat Trio – Night Of The Skeptic
9. Smiths – Asleep
10. Mathias Eick – Girlfriend
11. John Martyn – Patterns In The Rain
12. Sheila Chandra Ever So Lonely / Eyes
13. Tigvall Trio – Karusellen
14. Esbjorn Svensson – Seven Days Of Failing
15. Yusef Lateef – Love Theme From Sparticus
16. Gary Peacock, Jan Gabarek - Celina

Lijstje 76

Op 5 november vorig jaar publiceerde ik lijstje 75. Dat wil niet zeggen dat ik helemaal geen lijstjes meer maak. Ik hou nog van alles bij. Maar kom er niet toe om er echt een mooi lijstje van te maken. Onderstaand lijstje was al een tijdje bijna af. Als laatste heb ik er Steppin’ Out van Joe Jackson aan toegevoegd. Dat kwam omdat hij een paar weken terug in de Volkskrant stond. Ik hield en hou niet van Joe Jackson. Dit nummer vind ik wel qua melodie erg mooi. Jammer dat het gespeeld en vooral gezongen wordt door Joe Jackson. 
Een soort van rode draad is de lp My Way van Willie Nelson. Daarop zingt hij nummers die Frank Sinatra heeft gezongen. Willie Nelson zingt beter dan Bob Dylan. Alleen dat al maakt de lp de moeite waard. Op September of my years van Frank Sinatra staat het nummer “It was a very good year”. Die Frank Sinatra plaat heb ik al zo’n 30 jaar dus dat nummer kende ik wel. Het blijkt van The Kingston Trio te zijn. Een destijds zeer populaire folkband. En ook een folkband. John Stewart heeft nog vrij lang deel van het trio uitgemaakt. En die is weer van de fantastische lp California Bloodlines. Ook zo’n lp die ik begin jaren 90 op cd heb gekocht en die ik eindeloos heb gedraaid. Die kon je gewoon een dag lang draaien. Die plaat verveelt nooit. 
Verder een paar nieuwe dingen, zoals Amos Lee. Zijn nieuwe plaat valt me behoorlijk tegen. Wel redelijk goed is de nieuwe David Onley. En ook Ray Bonneviille stelt niet teleur. En nog wat andere culthelden, zoals David Ackles. Het beste nieuws is wel dat er eer lp’s van Steve Young op spotify staan. Over Steve Young schreef ik in december 2016 
“Steve Young is trouwens in maart van dit jaar overleden. Misschien komt er een tijd dat ook lp’s als Seven Bridges Road en No Place To Fall op Spotify staan. Hij heeft echt prachtige dingen gemaakt. 
De lp No Place To Fall staat inmiddels op Spotify. En de lp Rock Salt and Nails (want zo heet die lp en niet Seven Bridges Road) helaas nog net. Het nummer No Place To Fall is uiteraard van Townes van Zandt. Er staan trouwens belachelijk weinig nummers van Townes van Zandt in mijn lijstjes. Maar 2 waarvan de laatste van april 2016 is. Dus bijna 3 jaar terug. Misschien wordt het tijd voor een lijstje met alle artiesten te weinig in de lijstjes zijn voorgekomen. 

David Acles

En weer een aantal goede vrouwelijke singer songwriters waarvan ik vrees dat we er helaas niets meer van zullen horen. 

1. Amos Lee – All you got is a song
2. Bella Hardy – The Herring Girl
3. The Kingston Trio - It was a very good year
4. Courtney Marie Andrews – Rough Around the edges
5. David Onley – Border Town
6. Eilen Jewell – Voodoo Working
7. Willie Nelson & Norah Jones – What is this thing called love
8. Steve Young - No Place To Fall
9. David Ackles. – Another Friday Night
10. Rival Sons – Good Things
11. Ray Bonneviille - Codeine
12. Neko Case – Hell-On
13. John Stewart – She Believes in me
14. Pieta Brown – Rosine
15. Eliza Gilkyson – In the name of the lord
16. Joe Jackson  - Steppin’ Out 

Lijstje 75

Ik kreeg dit weekend de vraag of ik niet nog eens een mooi soullijstje kon maken. Men bleek minder gecharmeerd van mijn mooie lijstje garagepunk. Het toeval wil dat ik enige tijd terug een lijst heb gemaakt met mijn favoriete soulnummers. Niet zo maar Soul, maar Southern Soul. Dat is de meest opwindende, meeslepende en ontroerende soul die er is. Ik ben een half uurtje gaan zitten en de nummers die toen naar boven kwamen staan in deze lijst.

De muzikanten van Muscle Shoals Studio,
die op veel van de nummers meespelen

1. Sam Cooke – Bring It On Home
2. Aretha Frankin – I Never Loved A Man
3. Wilson Pickett – In The Midnight Hour
4. Clarence Carter – Snatching It Back
5. Al Green – Love And Happiness
6. Sam & Dave – Hold On, I’m Coming
7. Etta James – I’d Rather Go Blind
8. Laura Lee – Dirty Man
9. Shirley Brown – Woman To Woman
10. James Carr – Dark End Of The Street
11. Staple Singers – I’ll Take You There
12. Joe Tex - Buying A Book
13. Don Covay – See Saw
14. Bobby Womack – Arkansas State Prison
15. Percy Sledge – True Lover Travels On A Gravel Road
16. Candi Staton – I’d Rather Be An Old Man’s Sweetheart

Voor wie nog niet genoeg hier aan heeft. Die raad ik aan de lijst Take Me To The River te luisteren. Take me to the river is een verzamelcd met allemaal bekende en vooral onbekende southern soul. De cd staat niet op spotify, ik heb hem daarom gereconstrueerd. Voor zover dat mogelijk is. Niet alle nummers staan op spotify.

Lijstje 74

Al twee dagen hoor ik harde gitaren, schreeuwende zangers en gierende orgeltjes door mijn huiskamer denderen. Primitieve, elementaire rock ’n roll krijgt al heel lang te weinig aandacht in mijn luistergedrag. Een vriendin die alleen van jazz houdt helpt ook niet echt. Ik zag dat het al weer drie jaar geleden is dat ik een lijstje met allemaal garage punk heb gemaakt. Hoogste tijd voor een nieuwe. Vroeger kreeg het een stuk meer aandacht, maar toch zitten er nog gaten in mijn kennis. Ik heb de afgelopen dagen ook dingen gehoord die ik nog niet kende. En uit dat alles heb ik een lp gedestilleerd. 10 nummers, 5 per kant, in net iets meer dan een half uur. 

1. Ramones – She’s The One
2. Lime Spiders – Slave Girl
3. Fuzztones – Ward 81
4. Stems – Sad Girl
5. Sick Rose – A Kiss Is Not Enough
6. Gories – I Think I’ve Had It
7. Fleshtones – R.I.G.H.T.S.
8. Chesterfield Kings – Running Through My Nightmares
9. Lyres – Help You Ann
10. Barracudas – Summer Fun

Lijstje 73

In mijn map met mogelijke lijstjes staat ook nog een lijstje dat heet lijstje 39. Het begin van dit lijstje komt uit mei 2015. Het was een nogal rommelig lijstje. Ik heb er wat stukken uitgehaald. En niets meer aan toegevoegd. Dus het is allemaal oud spul. Maar blijft leuk om te horen. 
Van Bob Dylan blijf ik veel werk uit zijn bootlegseries leuker vinden dan de originele. Bijvoorbeeld voor deze Most of the time van Oh Mercy. I989 werd deze lp goed ontvangen. Ik vind de lp versie minder. Het klinkt gedateerd zoals Stephen Thomas Erlewine in The Allmusic Guide opmerkt. Maar Erlewine schreef de recensie enkele jaren nadat de lp was uitgekomen. De eerste versie van allmusic.com komt uit 1991. Ze hebben er ook enkele jaren over gedaan om de databank met recensies  te vullen. De recensie van Oh Mercy komt duidelijk uit een wat later tijdstip Toen was de productie van Daniel Lanois niet voor iedereen meer zo hip. Erlewine noemt het een wazige productie. Ik kan me daar wel in vinden. In the bootleg versie is het een mooi liedje, met een sterke melodie. In de versie op Oh Mercy zit vooral veel “sfeer”. En daardoor wordt het een lange stroom zonder enig accent. Het kabbelt voort en verveelt ook snel. En juist de versie van alleen Dylan op gitaar is plotseling veel levendiger. 

Bobbie Gentry

1. Aztec Camera – Oblivious
2. Yuna – Island
3. Bobbie Gentry – Mississippi Delta
4. Tessa Rose Jackson – King’s Horses
5. Primitives – Way Behind Me
6. John Cale – You Know More Then I Know
7. Toby – Breathe
8. Iron & Wine – Singer And The Endless Song
9. Dave Mason – Only You Know And I Know
10. Sadies – Starting All Over Again
11. Bob Dylan – Most Of The Time (alternate version)