Lijstje 89

Corona

Ik zit al zeven weken met het nummer Corona del mar van Butch Hancock in mijn hoofd. De lp waar het nummer op staat heb ik ooit in Nijmegen in de uitverkoop gekocht. Butch Hancock werd eind jaren 70 de Bob Dylan van Texas genoemd. Maar Spotify is niet happig op deze Bob Dylan van Texas. Slechts 2 nummers. Dus daar kon ik niets mee. Gelukkig hebben de heren van Calexico een nummer met de titel Corona, ze komen uit Tucson, Arizona. Dat ligt wel in de buurt (1500 km van Austin, Texas). Dit was een mooie aanleiding voor een lijstje country / Americana. 




Ik kan er qua tekst niet veel aan toevoegen. De muziek loopt van 2020 (teleurstellende nieuwe plaat van de sercet sisters, single van mark Lanagan, Damien Jurado) tot 1968 Mr. Bojangles van Jerry Jeff Walker. Mr. Bojangles is natuurlijk ook bekend geworden door Nina Simone. Veel mensen denken ook dat het een jazz nummer is, maar oorspronkelijk is het een folk song. 
Ik zie dat er qua artiesten wat overlap is met de lijst van januari. Maar grappig genoeg geen nummers. 

1. Calexico – Corona
2. Margo Price – Tennessee
3. Fred Eaglesmith – Alcohol And Pills
4. Secret Sisters – Hold You Dear
5. Blaze Foley – Marie
6. Caroline Herring – Long Black Veil
7. Chris Whitley – Dust Radio 
8. Damien Jurado – The End Of The Road
9. David Grey – This Year’s Love
10. John Prine – Angel From Montgomery 
11. Steve Young – Montgomery In The Rain
12. Jerry Jeff Walker - Mr. Bojangles 
13. Kelly Hunt – Delta Blues
14. Alision Krauss – Find My Way Back To My Heart
15. Mark Lanagan – Stockholm City Blues
16. Nick Cave – The Train Song. 

Lijstje 88 Marty Balin

In 1974 waren de jaren 60 toch echt wel voorbij. Alle opwinding en experimenten van de psychedelische jaren waren verdwenen in een mix van nette radiovriendelijke popsongs. Vanaf 1974 waren de jaren 60 hits ook gouwe ouwe. Zo heb ik die nummers ook altijd ervaren: iets uit een tijd die niet van mij was en waar alles wat ertoe deed was gebeurd. Ook John Peel was in 1974 de weg kwijt, wordt duidelijk uit zijn biografie. Als je zijn playlists uit die tijd ziet, dan zie dat hij worstelde hoe hij zijn programma met interessante, nieuwe muziek kon vullen. Bijvoorbeeld op 10 oktober 1974 draaide hij Bachman Turner Overdive, Ted Nurgent, Ann Peebles, John Sabastian. Jeff Beck. Misschien best goed, maar nieuw en sprankelend is het niet.

Marty Balin van de The Jefferson Airplane wijt het aan cocaïne. In Rolling Stone vertelde hij:
“I thought everybody [was] kind of an asshole,”. “It was a period of cocaine then … everybody took cocaine.
Hij zelf hield het bij de drank. 

Marty Balin (1943-2018) is de hoofdpersoon van dit lijstje, zoals je aan de titel kan zien. Crown of Creation was een van de lp’s uit de jaren 60 die ik als tiener al op mijn zolderkamertje draaide. Pas 30 jaar later ben ik me echt gaan verdiepen in de rest van hun werk. Vooral door de box “Love is the song we sing” van Rhino met daarop een prachtig overzicht van de psychedelica uit de periode 64-70 speelde daarin een rol. It’s no secret werd mijn favoriete Jefferson Airplane nummer. En dat bleek van Marty Balin te zijn. Ik vind Marty Balin echt zo’n unsung hero of rock ’n roll. Hij schreef bijna al het materiaal voor de eerste 2 lp’s en veel van de mooiste nummers zijn van hem. 
Hij overleed eind 2018. En het werd hoog tijd om hem eens te eren. Met als laatste nummer een nummer uit de cocaïne jaren. Hij liet zich overhalen om weer mee te doen met Jefferson Airplane vervolg. Hij schreef hun wereldhit (en grootste hit). Een mooi nummer, maar wel zonder het randje die Jefferson Airplane zo goed maakte. 

Het lijstje staat bijna in chronologische volgorde. 

1. Jefferson Airplane – It’s No Secret
2. Marty Balin – I Specialize In Love (zijn eerste single, opgenomen in 1962)
3. The Town Cryers – 900 Miles (1964)
4. Jefferson Airplane – Come Up The Years
5. Jefferson Airplane – Today
6. Jefferson Airplane – 3/5 Of A Mile In 10 Seconds
7. Jefferson Airplane – She Has Funny Cars
8. Jefferson Airplane – Young Girl Sunday Blues
9. Jefferson Airplane – Volenteers
10. Jefferson Airplane – If You Feel
11. Jefferson Airplane – Share A Little Joke
12. Jefferson Airplane – Plastic Fantastic Lover (Live op Woodstock)
13. Jefferson Starship – Miracles (1975)

Lijstje 87 Guitars never die!

De dood van David Roback (Rain Parade, Mazzy Starr) bracht me terug naar de gitaar. Ik hou toch wel heel erg van gitaarbands. Van dit lijstje heb ik ook bijna alle bands in de jaren 80 gezien. Ik ga er niet veel over zeggen. Het zijn 11 nummers die me allemaal na aan het hart liggen. Het zijn wel de jaren 80 (soms begin 90) en de toon is vaak wat donker. Maar hoe harder je dit draait hoe mooier en ook minder zwart wordt het, dan veranderen de nummers in dansnummers waar je heerlijk op kunt springen.

Mazzy Star

1. Mazzy Star – Bells Ring
2. Arthur Lee – Five String Serenade
3. Smashing Pumpkins – We only come out at night
4. Jesus and Mary Chain – Darklands
5. Lou reed & John Cale – Slip Away (A Warning)
6. The Triffids - St. James Infirmary 
7. Thin White Rope – Moonhead
8. The Church – Myrrh
9. Ed Kuepper – Horse Under Water
10. Chills – Pink Frost
11. The Feelies – Slipping (into something)

Lijstje 86

Kent u dat “Krautrock”? Ik moest er aan denken toen ik weer eens de lp time without consequence van Alexi Murdoch weer eens hoorde. Ik kwam zijn naam tegen op facebook. Het is een Britse singer songwriter, met een John Martyn tick. En dat betekent dat hij ook folknummers maakt met lange uitgesponnen improvisaties. Deze improvisaties zijn op basis van een vrij monotone ritmische structuur, met een sterk hypnotiserend effect. En toen ik in een spotify collectie ging zoeken naar vergelijkbare nummers kwam ik ook uit bij Michael Rother (zie mijn blogpost van mei 2012) Michael Michael Rother speelde in verschillende Duitse bands in de jaren 70 (hij begon bij kraftwerk!). Misschien komt het omdat ik in mijn middelbareschooltijd in de buurt van de Duitse grens woonde, of het is de invloed van hippieklasgenoot Hans, maar ik was al vrij jong bekend met Duitse rock. In 1982 heb ik tot mijn schande de eerste anti-atoombom demonstratie gemist omdat ik zo nodig naar een concert van Klaus Schulze moest. Bij Ebing in Zelhem verkochten ze zelfs Yeti van Amon Düül II. Waarbij ik zo stom was om hem niet te kopen. Duitse rock van begin jaren 70 wordt wel krautrock genoemd. Het Britse SoulJazz label heeft een hele mooie verzameling van nummers gemaakt. Daarom staat Hallo Gallo van Neu! (met Michael Rother) erop als nummer van die lp. Beluister ook de andere nummers van “Deutsche Elektronische Musik”. Je moet er van houden. Maar Hallo Gallo van Neu! Is gewoon pure funk: Detroit House avant la lettre. 
En als afsluiter psychedelica in optima forma: “1983” van Jimi Hendrix. Van zijn meesterwerk Electric Ladyland. 

Alexi Murdoch - Home
Ryley Walker – The halfwit in me
Ray Lamontaigne – hey, No pressure
John Martyn – Big Muff
Gravenhurst – Cities beneath the sea
Neu! – Hallo Gallo
Amon Düül II – Sandoz in the rain

Jimi Hendrix - 1983 

Lijstje 85

Ik heb eens wat country verzameld. Dat moet je dan wel zien in de breedste zin van het woord. Ik begin al met een versie van Summertime. Dat nummer is zo mooi dat een goed artiest er een mooie versie van kan maken. Uiteraard heeft Willie Nelson het ook opgenomen. Verder heb ik wel gekozen voor vooral relatief nieuwe dingen. Dat wil zeggen het afgelopen decennium. Het eerste nummer is uit 1997. Daarna een echt nummer van Willie. Alison Krauss heeft al een tijd geen platen eer gemaakt. Ik vond haar de laatste jaren ook niet zo heel goed meer. Daarom ook hier een ouder nummer. Dat ik geweldig vind. Is wel verreweg het beste nummer van de cd. Devendra Brenhart heeft een nieuwe plaat gemaakt (2019). Ik ken niet heel veel van hem, meestal wordt gezegd dat zijn oudere werk beter is, maar dit is ook echt mooi. 

Dan een rijtje van hele goede dames. Al die platen zijn goed. Luisteren. Michael Kiwanuka is een morden soul man. Zijn plaat scoorde hoog in de lijstjes. Ik vind vooral deze single mooi. En toen ik dit hoorde moest ik denken aan Mazzy Star. Ik wilde eerst hun “hit’ erop zetten, maar na beluistering van hun laatste plaat vond ik dit ook goed passen. Kelly Hunt is ook van 2019, net als Mavis Staple, How Gelb en Eleni Mandell. Van Blaze Foley heb ik vorig jaar een biopic gezien. Ik had nog nooit van de goede man gehoord. Hij heeft ook bijna geen platen gemaakt. Hij was bevriend met Townes van Zandt (in de film gespeeld door Ron Sexsmith). Wat in de film opvalt is dat de goede man in een korte, gelukkige, periode van zijn leven een aantal nummers heeft geschreven. En die brengt hij vervolgens de wijde wereld in, in cafe’s met drank, cocaïne en groupies. Hij heeft daarna nauwelijks meer nieuwe nummers geschreven. Dat geldt ook wel voor Townes van Zandt. Als je cd’s met demo’s en eerste sessies hort, dan blijkt dat hij veel nummer al geschreven had voordat hij ze begin jaren 70 op lp verschenen. Vanaf 1976 kwam er ook nauwelijks nieuw materiaal. 

E
en curieus nummer is After the show van Du Blonde. Het is een rara plaat. Kijk alleen al naar de hoes, je vraagt je af waarom iemand zo op de hoes wil staan. Du Blonde heet Beth Jeans Houghton en onder die naam heeft ze een hele mooie plaat gemaakt: vrolijk, eclectisch, beetje folk. Als Du Blonde wilde ze zichzelf heruitvinden als rock chick. Niet echt een vooruitgang. Daarna is ze in een enorme depressie terecht gekomen (in een interview met NME zei ze in 2019 my mental health hasn’t ever been great for any real consistent period of time). Haar nieuwe plaat is daar een verslag van. Die heb ik nog niet gehoord. Op dit nummer hoor je weer iets van de jongere versie. En alleen op basis van haar eerste plaat verdient ze aandacht. 
Tot slot de altijd sympathieke Jason Ringenberg. Met een ode aan The Ramones. Want daar komt cowpunk uit voort: mannen uit het Zuiden die plotseling de opwinding van de stad hoorden. 

1. Doc Watson & David Grisman – Summertime
2. Willie Neslon & Tony Joe White – God’s Only Problem Child
3. Alison Krauss & Union Station – Let Me Touch You For A While
4. Devendra Brenhart – Now All Gone
5. Eilen Jewel – You Cared Enough To Lie
6. The Secret Sisters – Tennessee River Runs Low
7. The Civil Wars – Devil’s Backbone
8. Michael Kiwanuka - Hero
9. Mazzy Star - California
10. Kelly Hunt – Across The Great Divide
11. Blaze Foley – If I Could Only Fly
12. The Black Keys - Sister
13. How Gelb - Anna
14. Eleni Mandell – Ghost Of A Girl
15. Mavis Staple – Heavy On My Mind
16. Josh White Jr. – Jesus Gonna Make Up My Dying Bed
17. Du Blonde - After The Show
18. Jason Ringenberg – God Bless The Ramones

Lijstje 84

Ik zit al een tijdje te worstelen met verschillende lijstjes. Misschien komt het wel doordat ik zo weinig lijstjes maak dat ik een beetje de controle kwijtraak. Ik wil te veel in een lijstje kwijt. En omdat ik lang wacht met het afmaken krijg ik steeds smeer muziek die zich ook moeilijk laat verenigen. Misschien is het leeftijd, dat je steeds bedachtzamer wordt, of gewoon tijdgebrek of besluiteloosheid. Ik begin ergens aan en dan hoor ik weer andere dingen en zo neem ik niet de tijd om even een lijstje te maken.

Daarom nu het eerste van wat (misschien) een serie wordt. De inspiratie is een nummer van Jan Gararek. Het is een jazz nummer dat Folk Song heet en ook duidelijk invloeden daarvan heeft. Zoals sommige mensen misschien weten ben ik een groot Jack Bruce fan, daarom hier ook een nummer van hem. En begin jaren 70 waren er meer mensen geïnspireerd door folk en jazz. Waar je dat zeker terug hoort is bij Nick Drake. En omdat jazz vaak instrumentaal is, bij deze een instrumentaal nummer van deze geweldige zanger. Wat ik verder zoek is dat er in een lijstje een flow blijft zitten. Doordat de lijst te lang werd, dreigde die eruit te verdwijnen. Daarom heb ik hem ingekort. Waar ik me vooral over verbaas is de melanchologie die het nummer Venceremos van Working Week bij me oproept. Ik kan me de single helemaal niet zo herinneren. Het komt uit 1984 en het is alsof het nummer me meteen terug roept naar de tijd. Wat vreemd is voor een nummer dat ik me helemaal niet zo kan herinneren uit die tijd. Maar zodra ik het hoor zie ik beelden voor me van een verlaten Waalkade in een koude herfstavond. In de jaren 80 was de Waalkade nog helemaal leeg ’s avonds. Er was geen horeca, alleen huizen en de stilte van de rivier.

Even terzijde: wat de laatste jaren heel weinig in mijn lijstjes komt is reggae. Ik weet niet hoe dat komt. Ik luister er niet zo veel meer naar. Ik heb ook nog hele bakken met nummers van singer songwriters, maar omdat ik relatief weinig jazz in mijn lijstjes had zitten, ga ik daar nu wat meer aandacht aan besteden.

1. Jan Gabarek – Folk Song
2. Thirteen Moons – Going Against The Tide
3. Nick Drake – Sunday
4. Trygve Seim – Katya’s Dream 
5. David Sylvian – Nostalgia
6. Jack Bruce – Can You Follow
7. Anders Holm – He Who Sings He Who Shines
8. Matthew Halsall – It’s What We Do
9. Working Week – Venceremos
10. Bobo Stenson Trio - Don’s Kora Song

Lijstje 83: Blues

Ik heb een heleboel idolen. Ik hou vooral van die mensen die het allemaal net niet aankunnen. En die hoge pieken helaas afwisselen met diepe dalen. En daar soms ook niet meer uitkomen. Zoals Peter Green, de oprichter van Fleetwood Mac. Maar in het begin met Fleetwood Mac heeft hij een aantal briljante momenten. Zoals dit nummer. Ik kan het niet beschrijven, je moet het gewoon horen. Ik ken het werk van peter green met Fleetwood Mac niet eens zo heel goed (zo veel briljants heeft hij nou ook weer niet gemaakt). Toen ik nummer hoorde deed het me meteen aan het nummer van Robert Cray denken. Alleen dat is een cover van een Howlin’ wolf nummer. Cray heeft heel slim de melodie en het gevoel van Peter Green gecombineerd met de tekst van Howlin Wolf. Als je daarna het origineel hoort krijgt de tekst wel plotseling een veel dreigendere lading. Dat kan ook niet anders. Want zodra Howlin Wolf zijn mond opendoet is de dreiging nooit ver weg. Peter Green komt drie keer voor in de lijst. Eerst als bij Fleetwood Mac, het nummer is overduidelijk van hem, ook door Green gezongen. Dan hoor je hem als gitarist bij John Mayall hem als laatste hoor je een nummer van een soloproject van hem. Dat laatste klikt, gezien zijn mentale staat, best wel goed. Om nog even een verband te noemen: drummer Cozy Poweel begon zijn carriere bij Jeff Beck, daarna kwamen een heleboel bands zoals Rainbow en Whitesnake en hij speelde ook nog een tijd in Peter Green’s Splinter Group
Toen ik mijn openingstrio had wist ik dat het een blues lijstje zal gaan worden. I heb er van alles opgezet. Van oud naar nieuw, van blank naar zwart. Het nieuwste nummer is van The Black Keys uit 2019. 
Otis Taylor is een zwarte blueszanger, die al decennialang (minstens 2) prachtige blues platen maakt. Vooral omdat het geen clichéplaten zijn. Als je al 40 jaar blues luistert dan wil je wel eens wat anders dan de standaard schema’s. Hey Joe komt van een lp die heet Recapturing the Banjo. Waarop inderdaad de banjo centraal staat, maar ook prachtig gitaarwerk. 
Tot slot een guilty pleasure: “Man on the silver mountain van Rainbow. Ik ben een fan van Ronnie James Dio. Al heel lang. Ik kan me herinneren dat ik dit nummer voor het eerst hoorde bij Paul van de Bosch. Hij had het niet zelf, maar ik kwam het tegen in de platenkast van een huisgenoot (die niet thuis was). Dit is niet de versie van de lp On Stage maar van een lp met een registratie van een concert uit dezelfde tour. Deze versie klinkt wel een stuk ruiger. Wat wel jammer is dat die hardrockers er van die rare dingen tussendoor gooien, zoals hier een heel saai stukje bluesrock. Doodzonde. Na 7.33 minuten moet je gewoon stoppen met luisteren. De rest is niets aan. De live versie is wel vele malen beter dan de studioversie. Die klinkt erg tam. Potverdorie wat een zanger is die man toch. Luister ook naar nummers als Kill the king of Black Sabbath klassiekers als Heaven and Hell en Neon Nights. De tekst is overigens verschrikkelijk. Ik let nauwelijks op teksten en ze vallen me vooral op als ze erg slecht zijn. Ronnie James Dio is zo’n componist. Wat dacht je van “I'm a wheel, I'm a wheel, I can roll, I can feel” of de tekst “I'm the day, I'm the day, I can show you the way”. Goed he. Jim Capaldi van Traffic kon ook van die tenenkrommende tekstschrijver, zoals in Rainmaker: “ rainmaker, make me some rain, make all my crops grow tall”. 

1. Fleetwood Mac – I Loved Another Woman
2. Robert Cray – Who’s Been Talking’
3. Howlin’ Wolf - Who’s Been Talking’
4. Ray Bonneville – Next Card To Fall
5. Black Keys – Lo/Hi
6. Fenton Robinson – As The Years Go Passing By
7. John Mayall & The Bluesbreakers - Jenny 
8. R.L. Burnside – Someday Baby
9. Jimi Hendrix – Angel
10. Elmore James – The Sky Is Crying
11. Marc Lanegan - Don't Forget Me
12. Buddy Guy – When My Left Eye Jumps
13. Junior Wells & Buddy Guy – You Don’t Love Me Baby
14. Muddy Aters – Feel Like Coming Home Again
15. Nirvana - Where Did You Sleep Last Night
16. Otis Taylor – Hey Joe
17. Little Walter – Off The Wall
18. Jeff Beck – Going Down
19. Peter Green Splinter Group – Dangerous Man
20. Little Axe – Grinning In Your Face
21. Rainbow – Man On The Silver Mountain