Lijstje 39 Blues

Elmore James

Tussen mijn 16^e en 18^e was ik een groot bluesfan. Het aanbod blues was in de bibliotheek van Zelhem vrij beperkt. Dus ik heb in die tijd ook weer niet heel veel kunnen luisteren. Het waren vooral Chicago blues die ze hadden. En dan vooral Chess: Muddy Waters, Howlin’ Wolf. Elmore James. Daarna werd mijn belangstelling minder, maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer naar blues luisterde. Altijd was er zo af ent oer wel een bluesnummer. En sommige lp’s uit die tijd koster ik nog steeds. Vooral A Hard Road van John Mayall. Ik daarom wat bluesnummers die ik in de loop van de jaren veel luisterde eens bij elkaar gezet. In een soort van chronologische volgorde. Het is een waardeloos overzicht in termen van representativiteit. Maar daar ging het ook niet om.

Het zijn vooral klassiekers die in dit lijstje staan. Als ik ooit nog eens een lijstje maak met nummers over drank, dan komt het nummer van Memphis Slim er in ieder geval in. Verder komt de stem op het nummer van Chicken Chack misschien bekend voor. De zangeres is Christine perfect. Iedereen kent haar. Tegenwoordig draagt ze de naam van haar ex-man McVie, of te wel Christine McVie van Fleetwood Mac. Zij is mijn favoriet van de later Fleetwood mac. Haar Songbird is het hoogtepunt van Rumours.

LITTLE AXE

1. Memphis Slim - Beer Drinkin’ Woman
2. Sonny Boy Williamson – Help Me
3. Elmore James – It Hurts Me Too
4. Buddy Guy – Worried Mind
5. T-Bone Walker – Call It Stormy Monday
6. Freddie King – Going Down
7. Otis Rush - So Many Roads
8. Albert King - Personal Manager
9. Shuggy Otis - Sweet Thang
10. Johnny Taylor –I Got To Love Somebody’s Baby
11. Don Covay – Homemade Love
12. John Mayall – Broken Wings
13. Alex Korner – I Thought I Heard The Train Whistle Blow
14. Chicken Shack – When The Train Comes Back
15. Little Axe- Midnight Dream
16. C2C – Down The Road
17. R.L. Burnside – Let My Baby Ride

Lijstje 38

In dit lijstje staan 2 nummers die ik minstens 20 keer gehoord heb de afgelopen weken. Stormbringer van John Martyn en een cover van een John Martyn (Run Honey Run) van Morchebaa. Het origineel van Run Honey Run is overigens lang niet zo goed als de cover. John Martyn valt wat mij betreft in dezelfde categorie als Willie Nelson. Het zijn niet alleen zijn liedjes maar vooral de manier waarop hij ze voordraagt. Ryley walker maakt een cd dit jaar. En die heeft ook sterke John Martyn invloeden. 
Een andere factor in dit lijstje is de film Frank. Bij het zien moest ik meteen denken aan Captain Beefheart. Die associatie staat overigens in iedere recensie. Ook de naam Syd Barrett valt. Ook dat is weer logisch. Tussen beide legendes staat een nummer uit de film Frank, gezongen door acteur Michael Fassbender. De echte Frank (Sideways) wilde me nog niet echt bekoren. Maar misschien later wel.
De twee Franse bijdragen zijn afkomstig van een lijstje van Ernst Gonlag. Opzoeken die man: die heeft meer leuke lijstjes. 

Captain Beefheart – Hot Head
Michael Fassbender – I Love You All
Syd Barrett – No Goof Trying
John Martyn - Stormbringer
Morchebaa - Run Honey Run
Lavender Diamond – Like An Arrow
Eleni Mandell - Put My Baby To Bed
Ryley Walker – On The Banks Of 
Thomas Fersen – Monsieur
George Brassens – Pauvre Martin 
Wille Nelson – Sad Songs And Waltzes

Lijstje 37

Meestal luister ik naar popliedjes van zijn minuut of 3. Maar zeker vroeger luisterde ik ook graag naar lange (psychedelische) stukken. 

En nog wat later bleek dansen op lange hypnotiserende stukken ook erg leuk. Zeker inde house was een deel van de lol toch ook dat je een hele avond in een zelfde soort sfeer bleef. Waarbij het wel de kunst was dat een dj er voor zorgde dat het niet al te saai werd. Ik moest denken aan die repeterende muziek die ik vroeger luisterde, tijdens het lezen van het boek : Hoe muziek werkt van David Byrne. Daarin beschrijft hij ook hoe hij muziek wilde maken door grooves te creëren. Dat was in de popmuziek van de jaren 80 niet echt gewoon, maar gebeurde zeker in de periode daarvoor wel veel. En vanaf de komst van de house begon het ook weer wat normaler te worden om langere nummers te maken. Over dat boek van Byrne valt trouwens een heleboel te zeggen. Laat ik het er voorlopig maar even op houden dat het het eerste overtuigende (post) post moderne boek is over popmuziek is. 

Hawkwind in 1973 met rechts naast elkaar Dave Brock en Lemmy

Dan iets over de muziek die je hier hoort. Voor de meeste mensen is dit niet om aan te horen. Maar ik hou er wel van. Zo af en toe. Het zijn voornamelijk nummers ik in de loop van de jaren ben gaan waarderen. Ik was zeer verrast dat er een nummer van Warrior on the edge of time van Hawkwind op Spotify staat. Die lp is moeilijk te vinden. Ik was al helemaal verrast door de kwaliteit van het nummer. Het was jaren geleden dat ik het had gehoord. Het voldeed helemaal aan wat ik wilde, lang, hypnotiserend en met voldoende muzikale afwisseling. Begin jaren 70 waren er genoeg hippiebands die zo lange nummers speelden. Maar ik kan me er niet echt veel interessante platen van herinneren. Tenzij je een drumsolo van 10 minuten, zoals In-A-Gadda-Da-Vida, leuk vind. Dus heb ik vooral gezocht naar andere inspiratiebronnen. En dan kom je al snel bij James Brown uit. Ik zag laatst een documentaire over hem. Daarin werd duidelijk dat James Brown onder meer de gitaarlickjes die normaal gespeeld werden zodat de zanger iets aan het publiek kon vertellen gewoon opnam in een studionummer. Dat had nog nooit iemand gedaan. Mooiste uitspraak in de docu is van Pee Wee Ellis: “He was a tiran”. Wat het verbindende element van al deze nummers is, is het ritme. Het is vooral een ode aan een paar enorm goede drummers. Luister eens naar de geweldige drum-track van See baba Joe van The Wailing Souls. Dit is Style Scott op zijn best. In een lekker harde knallende productie van Junjo Lawes. Het is een 12” versie, waarin ze de dubversie achter de singleversie hebben geplakt. 

Style Scott

Andere topdrummers die je hier hoort zijn John "Jabo" Starks (James Brown), Keith LeBlanc (Little Axe, maar ook Sugarhill Gang en Seal’s Killer), Simon King (Hawkwind, samen met bassist Lemmy Kilmister) en niet te vergeten Tony Allen, de drummer van Fela Kuti, waarvan het verhaal gaat dat Fela Kuti drie drummers nodig had als vervangers van hem in zijn band.

1. Talking Heads – (Nothing But) Flowers
2. Little Axe  - Another Sinfull Day
3. The Wailing Souls - See Baba Joe
4. The JB’s - Doning It To Death
5. Funkadelic – Cosmic Slop
6. Marvin Gaye – A Funky Space Reincarnation
7. Fela Kuti – He Miss Road
8. Franco – Mario
9. Cabaret Voltaire – Yashar
10. Hawkwind – Magnu
11. Todd Terry – Van You Party?
12. Trusme – Sweet Mother
13. Michael Rother – Feuerland
14. Jah Wobble (Feat Natasha Atlas) – Erzulie
15. Bombay Dub Orchestra – The Orange Terrace



Jah Wobble

16. Thievery Corporation – The Supreme Illusion

Lijstje 36

Marvin Gaye kwam deze week weer in het nieuws omdat Blurred Lines van Pharell wel erg bleek te lijken diens op Got To Give It Up. En laat dat nu juist een nummer zijn uit wat ik de beste tijd van Marvin Gaye vind. Vergeet Whats going on met zijn af en toe wat drakerige strijkarrangementen en suffige nummers als God is Love. Het is de meest overschatte lp van een artiest die niet te overschatten valt. Nee, dan zijn ode aan sex, intimiteit en de geneugten van het leven: I Want You. En de lp’s die hij daarna maakte zijn minstens even goed. Daarom een selectie uit wat ik de mooiste nummers uit die tijd vin. Met als uitsmijter een bijna 12 minuten durende versie van Got To Give It Up. 


1. Got To Give It Up
2. After The Dance (Instrumental)
3. Feel My Love Inside 
4. After The Dance (Vocal)
5. You’re The Man
6. Life’s A Game Of Give And Take
7. Ego Tripping Out
8. Heavy Love Affair
9. You Can Leave, But It’s Going To Cost You
10. When Did You Stop Loving Me, When Did I Stop Living You (Instrumental)
11. Got To Give It Up

Lijstje 35

Vanmiddag kwam een nummer van de altijd vrolijke Merle Haggard in mijn hoofd opzetten (My Friends are Gonna be) strangers. Dus dat werd het begin. En zo komt er via Merle Haggard toch een deel van mijn vorige, ongepubliceerde, lijstje alsnog aan bod. Het tweede nummer is een akelige versie van Buddy Holly's Learning the game. Van een cd waarop Lemmy eens niet heel hard en ruw bonkt, maar een poging doet om zijn muzikale helden te eren. En zoals de sound van Motörhead al doet vermoeden is dat vooral Buddy Holly. Aan het eind heb ik het origineel gezet. En dan als een soort hidden track een nummer van een andere gestoorde rocker met een grote liefde voor Buddy Holly: Roky Erickson.

En daar tussendoor meer country en folk. En nog een nieuw nummer van Bryan Ferry. Van een cd van Chris Spedding. Hier hoor je trouwens hoe je met een versleten stem nog prima een mooi nummer kan zingen. Spedding speelde jaren geleden de sterren van de hemel als gitarist bij een concert van Roxy Music in de HMH. Hij was nooit officieel lid, maar speelde wel mee op tournee. Ooit leerde hij de Sex Pistols gitaar spelen. Spedding speelt trouwens op heel veel goede lp’s mee. Ook bij hem hoor je Buddy Holly terug.

Een plaat die de afgelopen weken in verschillende bladen, blogs en kranten erg werd opgehemeld is Indian Ocean van Frazey Ford. Vooral omdat de plaat is opgenomen in de Hi Studio van wijlen Willie Mitchell (Al Green Ann Peebles). Met ook een groot aantal van de muzikanten die met Mitchell speelden. Ik ben echter nooit zo’n van de Hi Sound geweest en ben dat nog steeds niet. Het klinkt nogal zompig. Oordeel zelf.

Het nummer letter in my hand vind ik zo mooi dat ik het er nog maar een keer op de lijst zet. De rest van de cd is overigens ook erg goed. Dus waarschijnlijk daarvan later meer.

1. Merle Haggard - (My Friends are Gonna be) strangers
2. Lemmy - Learning the game
3. Bryan Ferry & Chris Spedding – Gun Shaft City
4. Elage Dioef – Man of constant sorrow
5. Pieta Brown - letter in my hand
6. Frazey Ford – you got religion
7. Niki Lane – Right time
8. Nikki Sudden – Stained sheets
9. Caitlin Cantry – get up
10. Ryan Bingham – fear and saterday night
11. Dean Macgraw - the whalebone feathers
12. Buddy Holly - Learning the game
13. Roky Erickson – true love cast out all evil

Lijstje 34

Ik had vanmiddag mijn lijstje vol verantwoorde singer songwriters etc. al weer bijna klaar. Maar ik had wel eens zin in wat anders. Dus werd het een lijstje met muziek waar ik, gek genoeg, weinig verstand van heb: disco uit de jaren 80. Een aantal van deze nummers draaide ik vroeger ook wel in Diogenes. Maar het is toch allemaal wat weggezakt. Hoog tijd om het weer wat op te halen. Veel synthesizers en Linn drums. Lekker lange nummers. Enjoy!

1. Unlimited touch – I hear Music in the streets
2. Loni Gamble – could it be love
3. Chic - I want your love
4. Zapp – more bounce to the ounce
5. George Clinton – atomic dog
6. The GAP Band – Burn Rubber on me
7. Womack & Womack – Love wars
8. Ashford & Simpson – Stay free
9. Jocelyn Browne – Somebody else’s guy
10. Cameo – word up

Lijstje 33

Ik ben al bezig met het maken van lijstje 35. Dus wordt het hoog tijd om lijstje 33 eens te publiceren. Ik heb zoals gewoonlijk van een aantal nummers geen idee meer hoe ik er aan gekomen ben. Ik kijk nog eens naar de lijst en realiseer me nu pas dat van de 13 nummers er 11 door een vrouw gezongen worden. Van deze groep onbekende zangeressen, is Joss Stone de enige bekende. Maar is Viv Albertine is de messt invloedrijke. In 1979 bracht The Slits de lp Cut uit. Waarschijnlijk de eerste punk plaat van een all girl band. Hoewel punk? Viv Albertine begon als punker. Vrouwelijke punkers waren in die tijd (1976) hun leven niet zeker. Als ze naar haar ouderlijk huis ging begeleide haar moeder haar met keukenmes in haar broekzak om haar te beschermen, vertelt ze in The Telegraph. 

Cut was geproduceerd door Dennis Bovell, die ook de eerste lp van The Popgroup produceerde. Het is dus geen wilde punk a la Sex Pistols, maar een plaat vmet vooral veel reggae invloeden. Maar waarschijnlijk  juist omdat ze hun instrumenten maar zeer kort beheersten (zo’n 2 jaar) zijn ze wel in staat om een plaat te maken die wel reggae is, maar zich niets aantrekt van de regels van de reggae. Ik moet zeggen dat als ik deze plaat nu zou beluisteren zou hij waarschijnlijk niet eens op mijn lijstje favorieten komen. Maar destijds was het een plaat die een behoorlijke impact had. Niet zozeer op mij. Op mij had alleen de hoes impact.

Ik vond ook het origineel van Morning Dew. Ik dacht dat het origineel van Tim Rose is. Maar dat blijkt dus niet zo te zijn, het is van Bonnie Dobson. De eerste versie ik vond was een re-recording uit 2009. Het is misschien nogal middle of the road, maar et nummer en haar stem vind ik toch wel erg mooi,  En tussen al die buitenlandse vrouwen vond ik ook een Nederlandse vrouw die daar goed in past: Solex. Af en toe geven we Nederlandse artiesten ook te weinig credits. Elisabeth Esselink (= Solex) maakt al vanaf 1998 eigenzinnige platen, waarbij ze bestaande platen gebruikte om er een heel eigen geluid van te maken. Dit nummer is van een project waarbij ze van alle Nederlandse provincies muziek verzamelende en dat bewerkte tot een eigen interpretatie. In dit geval is dit haar visie of bewerking, of interpretatie van Drenthe. 

1. Suzanne Jarvie – Spiral road
2. Karin Menash – sangue de beirona
3. Bonnie Dobson – Birds of space
4. Belle & Sebastian – Suicide girl
5. Margot Guryan – Sunday Morning
6. Amen Dunes – Rocket flare
7. Nitin Sawhny – I ask you (feat. Joss Stone)
8. Bonnie Dobson - Morning Dew
9. Solex – Drenthe
10. Heidi Berry – One-string Violin
11. Dum Dum Girls – Cult of love
12. Viv Albertine – Never Come
13. Pieta Brown – Letter in hand
    
14. Bonnie Dobson - Take Me for a walk