Lijstje 105

Dit keer een lijstje met minder usual suspects. Wat wil zeggen dat er artiesten bij zitten waar ik nog nooit van had gehoord. Zoals het eerste nummer. Dat ik echt erg mooi vind. Het is van een Belgische zangeres. Lana Del rey is natuurlijk een bekende naam en haar werk heb ik al vaker laten horen in mijn lijstjes. Haar stijl verandert niet echt heel veel. In dit nummer hoor je toch weer video games uit 2011. Wat al een tijd geleden is dat. Wie of wat Ray Mang is weet ik niet. Ik hoorde het nummer in de Tivoli / Vredenburg podcast van DJ St. Paul. Niet veel wat ik daar hoor, haalt mijn lijstjes, maar ik hoor daar vaak erg mooie nieuwe dingen. En bijna iedere aflevering wel een oude favoriet waarvoor ik de radio harder zet, zoals Kool Thing van Sonic Youth of This is the day van The The. We are time is natuurlijk een tribute aan de veel te jong overleden Mark Stewart (62). 

Israel Vibration kwam vorig jaar ook een keer in een lijstje voor. Wat eigenlijk heel weinig is voor een lp die jarenlang jaar mijn favoriete reggae lp was. Later leerde ik meer werk van Lee Perry kennen. En dat heeft nog meer magie. Maar de eerste 2 lp’s van Israel Vbration zijn klassiekers. De meest merkwaardige artiest in al mijn lijstjes is en blijft Sun Ra. In 1982 las ik een interview met hem ter gelegenheid van het North Sea Jazz. Helaas trad hij niet op, op de dag dat ik toen was. Ik heb toen wel een film over hem gezien. Ik kende zijn naam al uit andere verhalen. In het interview vertelde hij dat hij al een seconde op Jupiter was geweest. Dat is de volgende planeet waar het negerras naar toe gaat. Ik weet niet of negerras een politiek correct woord is. Space is the pace wel een anthem van hem. Dit nummer heb ik eerder in een lijstje gehad. 20 november 2016 om precies te zijn. Dat is toch al weer een tijd geleden. Als ik met zo’n lijst bezig ben, dan wil ik toch altijd weer bekende nummers horen. Dus daarom ook nog ene keer Rip, Rig & Panic. Een vervolg van The Pop Group van de fantastische Gareth Sager. De eerste, en laatste keer dat die band in een lijstje stond was hier op 26 september 2016. Dus het mag wel weer eens. En de trompet solo van Don Cherry hoort tot de mooiste solo’s die ik ken. Misschien wel de beste trompetsolo die ik ken. Toen ik het nummer terug hoorde moest ik denk aan het concert wat ik gezien had van Mammal Hands. Ik hoorde daar wel wat dingen in terug die ik ook bij Rip, Rig + Panic hoorde, de pianolijnen gebaseerd op minimal music en de wilde sax solo’s. Live werd het me wel wat te veel. Die sax die de hele tijd maar doortoeterde met de repeterende piano. Te bombastisch, teveel hetzelfde en misschien ook wel te serieus. Dat maakte Rip, Rig + panic zo goed. Het plezier dat er uit sprak. Dat mis ik wel bij Mammal hands. En als ik dan het lijstje aan het eind nog een keer overzie dan zijn het misschien niet the usual suspects, maar zeven van 15 kwamen al eerder in een lijstje voor. 

1. Isolde Lasoen – Muse Au Musee 

2. Lana Del Rey – Candy Neckless 

3. Ray Mang – Look Into My Eyes 

4. Chelsea Carmichael – All We Know 

5. Gogo Penguin – Don’t Go 

6. The Pop Group - We Are Time (Dennis Bovell Dub Version) 

7. Sun Ra – Space Is The Place 

8. St. Germain – Montego Bay Spleen 

9. Claude Fontaine – Hot Tearss 

10. Israel Vbration – Possibility 

11. Augustis Pablo & Hugh Mudell – Ital Sip 

12. Sarah Morris – Be With You 

13. Robin Kester – Zwanzig Zwantig 

14. Rip, Rig & Panic – Warm To The If In Life 

15. Mammal Hands - Nightingale

Lijstje 104

Ik herlees mijn oude verhaaltjes bij mijn lijstjes. En ben er zelf zeer tevreden over. Ik zie vaak nog wel spelfouten en typo’s. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ga ook altijd nog ene keer kritisch luisteren naar wat ik allemaal heb. En bovendien krijg ik zo een hele lange lijst met persoonlijke favorieten: de lijst met alle lijstjes. Ik heb in een moment van onoplettendheid zijn kleine lijstje per ongeluk weg gegooid. Daardoor is de link naar het lijstje in de oud blog posts weg. Maar dat is niet heel erg. In alle posts stond hetzelfde lijstje. Gelukkig heb ik meestal wel een playlijst opgenomen. Dat vind ik toch wel mooi. Dat leest ook leuk, om te zien wat er op een lijstje staat, naar aanleiding van wat ik geschreven heb. Het is haast een dagboek. 

Dus lief dagboek wat heb je vandaag voor me in petto? Een concert van Marc Almond vorige week (16 maart 2023). Niet artistiek heel goed. Wel mooi om hem te zien optreden voor een zaal die duidelijk van zijn muziek houdt. En een lijstje nummer radio van When a aman dies van Doll By Doll (Jackie Leven). Jackie Leven komt best vaak voor in mijn lijstjes. Dacht ik, een zoekopdracht leverde drie hits op. Ik ben fan. Dat zal duidelijk zijn. When a man dies duurt nog geen minuut. Het bezit de magische pathos van Jackie Leven. Ik kan het niet uitleggen. Het is zijn stem. Die qua stijl wel wat weg heeft van Scott walker (niet in klankkeur of timbre). 

Uit die nummer radio kwam vooral veel jaren 80 en eind 70 (Kevin Coyne, Robyn Hitchcock) . Een aantal nummer van die lijst staan hier in. En dat weer ouderwets aangevuld met oude favorieten. Jack Bruce (!). Ook een nummer van Peter Hammill. Ik heb hem twee keer live gezien, hij heeft een aantal bijzondere platen gemaakt, alles is kwalitatief goed en soms zelfs uitstekend. Vision staat ook op een lp van Marc Almond. Maar die versie kan niet tippen aan die van Peter Hammill. Peter Hammill kan hele mooie ballads schrijven. Maar ook rare experimentele dingen maken, die soms lukken en soms ook niet. 

Het eerste deel is vooral Engels. Ik ben later dingen gaan toevoegen die vooral Amerikaans zijn. Die hebben ook een iets andere sfeer. Maar anders wordt het ook saai. Ik was erg onder de indruk van de cover van Gregory Porter van Suzanne. Ik hoorde het op de achtergrond tijdens het eten. Ik was meteen gegrepen door de kracht van de uitvoering. Suzanne was plotseling geen liefelijk liedje meer over een leuk meisje. Maar zijn tekst maakte me duidelijk dat dat helemaal niet het geval is. En als ik nu de tekst lees dan Valt me op dat het een nummer is dat vooral raadselachtig is. Ik krijg zelfs sterk het idee dat het gaat over een man die zich door een vrouw de dood in laat drijven. Namelijk de rivier in. 

1. Doll By Doll - When A Man Dies 
2. 
   Kevin Coyne - Marlene
3. Robyn Hitchcock – I Often Deam Of Trains
4. Jack Bruce – Theme For An Imaginary Western
5. Magazine – Rhythm Of Cruelty
6. The Triffids – Sea Birds
7. Peter Hammill - Vision
8. Marc & The Mambas – Black Heart
9. Grey Delisle – All My Tears
10. Gregory Porter – Suzanne
11. Yola – Starlight
12. Meg Baird – Will You Follow Me Home
13. Modern Studies – Two Swimmers
14. The Smile – The Smoke
15. Karsu – Sonuda
16. Avishai Cohen – Teardrop
17. The Durutti Column – Love No More
18. The Walker Brothers – In My Room

Als laatste nog een opmerking over de foto van Vini Reily (aka The Durutti Column). Ik herinner me vooral de platenhoezen (meer dan de muziek). Waar hij dromerig voor zich uit kijkt, hij net zo als zijn muziek. Als je dan foto’s van hem zoekt vind je heel wat anders: een oude man met holle ogen en een sigaret. Ik had al wel eerder gelezen dat hij ernstig ziek is. Ik heb, uiteraard, gekozen voor een oude foto. 

Lijstje 103: een lijst van vele jaren

 Het aantal lijstjes dat ik openbaar maak is een stuk kleiner dan het aantal lijstjes die ik maak. Afgelopen weekend luisterde ik bijna de hele dag naar een verzameling van al mijn lijstjes. Alleen het lijstje met punk rock klassiekers heb ik overgeslagen. Daarom heb in plaats van 1 lijstje, gewoon een heleboel lijstjes samengevoegd. De lijstjes zijn ooit gemaakt als een set van bij elkaar horende liedjes. Maar nu heb je een hele boel sets. En het is aan de luisteraar om te bepalen waar de ene set ophoudt en de andere begint. Ik trap af met de nieuwe single van de inmiddels 80 jarige John Cale, die nog steeds de gave bezit om een dreigende, onder huid kruipende song te maken. 

Als laatste heb ik het lijstje toegevoegd met de mooie titel “O ja die heb je ook nog”. Dat was vooral een bericht aan mezelf om enkele goede, en voor mij belangrijke, nummers vooral niet te vergeten.

Veel luisterplezier. 

Lijstje 102. Voor Egbert

Dit lijstje had ik al af. Lag min of meer op de plank. Het is de soort muziek waar Egbert van hield. Niet vrolijk, wel intens en emotioneel. Het is donkeren gitaarmuziek, maar nooit gitzwart. En het past goed bij hem. De herinneringen aan onze avondjes draaien blijft.

Dit lijstje begin toen Harry me een nummer liet horen van King Hannah. Hij wist precies de juiste snaar te raken. Ik vind het inderdaad erg goed. Leek een beetje op Mazzy Star. Ik moest ook denken aan het nummer No wow van The Kills dat ik in de auto op weg naar vakantie in België op de radio bij studio Brussel hoorde (wat een goede zender is dat, waarom hebben we dat niet in Nederland). Zo kwam ik bij dit lijstje uit. Veel gitaar, mooie loopjes, vreemde achtergrondruis of lekker stuiterende ritmes. Een lijstje met vooral nummers die zich in mijn playlists als bewezen. Fountain DC is nieuw en veel belovend. Die moeten zich nog bewijzen. Ik heb hun nieuwste single erin gezet.

En tjonge wat is The Pop Group live goed. Dit is een live in dub lp. De legendarische lp Y maakte ze in 1979. De lp verschijnt tegenwoordig in lijstjes van belangrijkste lp’s ooit of in de jaren 70 gemaakt. Ze maakten de lp met Dennis Bovell, die ook de eerste lp van The Slits produceerde. En 40 jaar later maakte hij een dub versie van de lp. En The Pop Group maakte er een live dub versie van. Waarschijnlijk met Bovell aan de knoppen, maar dat kon ik niet terugvinden. Viv Albertine was ooit een lid van The Slits, ook een band die een legendarische plaat met Dennis Bovell maakte (Cut).

1. King Hannah – All Being Fine
2. The Kills – Now Wow
3. Mazzy Star – Fade Into you
4. Jesus and Mary Chain – Never Understand
5. White stripes – You don’t know what love is
6. Dum Dum Girls – Too Good to be true
7. Weather prophets – Almost Prayed
8. Mighty lemon drops – Like an angel
9. Viv Albertine – Never Come
10. Fountain DC – Skinty Fia
11. The Pop Group – We are time
12. Franz Ferdinand – Darts of pleasure
13. Primitives – Dandelion Seed
14. Allez Allez – Allez Allez

Lijstje 101

Ik heb teveel dingen bij elkaar gegooid, dacht ik even toen ik de lijst in aanmaak “Folk mei 2021” nog eens beluisterde. Maar ik zie geen probleem. Ik heb de lijst al wel vaker geluisterd, de meeste nummers kwamen me bekend voor. Enkele ook zo bekend dat ik ze echt wel eerder in een lijst moet hebben gehad, Dat bleek te kloppen. The Villagers stonden in 2013 al een keer in een lijstje. Van de lp van Iain Matthews en Egbert Derix heb ik al heel vaak het nummer Gone is Gone in een lijstje gezet. Min of meer bij toeval kwam ik nog een ander nummer van Iain Matthews tegen dat ook in deze lijst terecht kwam. Close the door lightly is een cover van een nummer van Eric Andersen. Eric Andersen mag ook nog wel wat meer erkenning krijgen. Ik heb een aantal nummers van hem in mijn lijstjes gezet. Maar je moet er ook weer niet te veel van horen. Dan wordt het wel erg week. Dat heeft hij wel gemeen met Iain Matthews. 

Eric Andersen

Nou ja, er is nog veel meer over te zeggen. Maar dat doe ik deze keer niet.

1. Laura Marling – Rambling Man
2. Curtis Harding – I Won’t Let You Down
3. S.G. Goodman – Lungs
4. The & The Wild – Power Is A Lonely Place
5. Bony Man – If You Leave
6. Neko Case Laura Veers, KD Lang– Greens Of June
7. Lorde – Solar Power
8. John Grant – Boy From Mitchigan 
9. Frazey Ford – Three Golden Trees
10. 
    Kruangbin & Leon Bridges - Texas Sun 
11. Black Pumas – Fire
12. Aldous Harding – The Barrel
13. Villagers – Nothing Arrived
14. Du Blonde – All The Way
15. Jesca Hoop – The murder Of Birds (Undress)
16. Evan Dando – Hard Drive
17. Gordon Lightfood – Beautifull
18. Eleni Mandell – Circumstance
19. The Ovations – I’m Living Good
20. Fiona Apple – Every Singel Nidght
21. Paul Thorn – It’s Never Yto Latre To Call
22. Bill Frisell - Will Jesus Wash The Bloodstains From Your Hands
23. Herbie Hancock & Joni Mitchell - The Tea Leaf Prophecy (Lay Down Your Arms)
24. Crookes Still - Ain’t No Grave
25. Iain Matthews - Close The Door Lightly
26. Plant & Krauss – It Don’t Bother Me
27. Karen Elson – Gold Dust Woman
    
28. Gay & Terry Woods – Full Moon
29. Egbert Derix & Iain Matthews – Buddha Dials Yor Number

Lijstje 100

Lijstje 100 heeft helaas een vervelende trieste aanleiding. De dood van Lee Scratch Perry. De lp Heart of the Congos heb ik rond 1983 gekocht. Ik ken de lp dus al bijna 40 jaar. Maar luister er nog steeds naar. Ik blijf verbaasd over de klank. 

Ik kan nog steeds nieuwe nummer suit die periode horen en weer uitroepen dat het zo magisch klinkt. Ik heb de lijst heel snel gemaakt toen ik las dat hij was overleden. Ik heb er nu, een dag later, weinig aan veranderd. Mijn ontdekking was de Jamaicaanse versie van Vibrate On. Ik ken het als een mooi wat meanderend nummer, gedragen door de wat ijle melodica van Augustus Pablo. De Janaicaanse versie is veel wilder, met allerlei rare geluidseffecten en een veel ruwere mix. Zo wild kende ik Lee Perry (uit die tijd) niet, zeker niet met Augustus Pablo. Verder staan er weinig nummers op met vocalen van Perry zelf. Daar ben ik ook net zo’n groot fan van. 

Het nummer van Django Django is geen Lee Perry nummer. Le Perry zit er in omdat Adrian Sherwood heel mooi een Lee Perry nummer in de mix heeft gemaakt. En zo klinkt hij ook in een andere context heel toepasselijk.

1. Upsetters – Dread Lion
2. Congos – Ark Of Covenant
3. Heptones – Mistry Babylon
4. Junior Murvin & Dillinger – Roots Train
5. Augustus Pablo – Vibrate On
6. Prince Jazzbo - Croaking Lizard
7. Max Romeo – Chase The Devil
8. Junior Murvin – Police And Thieves
9. Leroy Sibbles – Garden Of Life
   
10. Carlton Jackson – History
11. Lee Perry – Fisherman’s Dub
12. Sons Of Light – Land Of Love
13. Heptones – I Shall Be Released
14. Lee Perry – Secret Laboratory
15. Django Django – WOR (Adrian Sherwood Hey Gringo Remix)
16. Lee Perry - Disco Devil

Lijstje 99

 Folk / singer-songwriter blijft een favoriet genre. En ook een genre waar ik de meeste nieuwe muziek van luister. Het is minder trendgevoelig en op veel verschillende tijdstippen te beluisteren. Er is muziek die ik nu mooi vind, is vooral mooi als persoonlijk tijdsbeeld, als muziek waar ik destijds moeite voor deed om goed te vinden. Het kan zijn dat ik het nu echt mooi vind, maar deels is het ook doordat de muziek een bepaald tijdsbeeld oproept. En dan niet als sociaal fenomeen, maar als persoonlijk fenomeen. Het roept mijn tijdsbeeld op. Ik hoorde laatst in mijn eigen lijstje het nummer Read about Seymour van Nikki Sudden ./ Swell Maps. Ik denk niet dat ik die plaat nu nog zou hebben beluisterd. Destijds kende ik zijn naam en vooral de hoes van zijn eerste solo lp (Waiting on Egypt) sprak erg aan. Dus dan ga je het vaker luisteren en ontdek je er een bepaalde kwaliteit aan. En als ik het nu hoor dan hoor ik vooral de herinnering aan die tijd en niet een heel goed nummer. Ook het sociale perspectief dat bij die lp hoorde (1982, begin postpunk) kan ik herinneren. Van de muziek die nu gemaakt wordt is dat sociale perspectief voor mij helemaal weg. Ik luister naar een plaat die ik leuk vind. Maar verder volg ik bijna niets en is de sociale context voor mij is onbekend.

En zo kom ik dus bij singer-songwriters die, zo lijkt het soms, allemaal ergens in de jaren 70 zijn blijven hangen. Maar dat kan ook aan mij liggen. Om mijn betoog kracht bij te zetten heb ik een lijstje gemaakt met vooral jaren 70 singer-songwriters. Met een paar uitzonderingen, die er naadloos inpassen. 

1. Suzanne Vega – New York Is My Destination
   
2. Alison Kraus – Dark Skies
3. Rhiannon Giddens - Wayfaring Stranger
4. Ryley Walker - On The Banks Of The Old Kishwaukee ...
5. Françoise Hardy – Mon Amie La Rose
6. Alexi Murdoch – Breathe
7. John & Beverley Martin – Stormbringer!
8. Gordon Lightfoot – The Way I Feel
9. Joan Baez – Children Of Darkness
10. Iain Matthews – Polly 
11. Mimi & Richard Farina - Bold Marauder
12. Bob Dylan - Visions Of Johanna
13. Ryley Walker – Primrose Green
14. Joni Mitchell – Urge For Going
15. Sandy Denny – Fotheringay