Week 34

Deze week mijn lijstje “Frans”. In Frankrijk zelf heb ik bijna geen Franse popmuziek gehoord. Gelukkig is er spotify, waarbij je ook nog eens kunt grasduinen in vergelijkbare artiesten. En ik had zin in Cher. Daar heb ik namelijk een zwak voor. Ik vond als kleine jongen de filmpjes die de nummers zaten ook erg leuk. Dark Lady was er een van, van een ander bekend nummer is er ook een, maar die weet Eddy vast wel.

1.       Ayo – Je nes ais rein Faire

2.       Daphne – Ou va Lila Jane

3.       Jeanne Cherhal – On Dirait que cest normal

4.       Holden – Quelque chose en moi

5.       Alpha Rococo - Les jours de pluie

6.       David de Labrosse – L’etoile du nord

7.       Yuna – Island

8.       Cher – Dark Lady

9.       Nina Simone - Sinnerman

Week 33

Vorige week ben ik weer flink op pad geweest (Enschede, Den Haag, Heerlen, Leidschendam en een paar keer Amersfoort), dus heb ik heel wat muziek kunnen luisteren. Vanuit diverse (strikt geheime) bronnen kwam de muziek mij weer aangewaaid. Ik heb deze week alleen maar losse nummertjes geluisterd. Wat betekent dat ik niet weet of de rest van een cd goed is. Behalve dan van de 2 oude favorieten die in de lijst staan. Ik heb een enorm reservoir met oude favorieten. Zelfs van de mijn cd top 10 heb ik heel veel nog niet in de lijstjes opgenomen. 

1.    Marvin Gaye – Right On, Marvin Gaye is briljant. Maar dat betekent vooral dat zijn hoogtepunten ver boven de rest uitsteken. Hij heeft, net als Sam Cooke overigens, ook veel middelmatige platen gemaakt. Zo ben ik niet 100% gecharmeerd van What’s Going on. Maar kant 2 vind ik geweldig en vooral dit nummer, alleen al om de manier waarop hij die lange Ooooh’s zingt.

2.       Hermitude – Speak of the devil

3.       Gnarls Barkley – Smiling Faces

4.       Beach House – Lazuli

5.       Public Service Broadcasting – London Can Take It

6.       Fishbone – Freddy’s Dead

7.       Joni Mitchell – Jericho

8.       Kip Hanrahan, Jack Bruce – Shadow Song

9.       Marienbad – Julia Holter

10.   Desert Song – Elini Mandell

Week 32

Deze week in deze week een playlist die ik van Professor Eddy heb gejat. Lekker funky chillin' op mijn eerste werkdag. De info staat ook op zijn blog. Ik heb er wel een paar nummers uitgehaald. Anders werd het mij te chill.

week 29 t/m 31

Na een week radiostilte heb ik deze week er wel weer zin in. Alleen dan zonder gehijg van nieuwe muziek. Ik heb een enorme lijst op spotify waarin ik zoveel mogelijk lp’s heb gestopt die ik op bandjes heb staan. Daar luisterde ik laatst nog weer eens in de shuffle mode naar. En een slectie daarvan staat in de lijst. Verder heb ik de lijst nog wat uitgebreid met nummers die ik vorige week tegenkwam, te weten Chris Robinson (ex Black Crows), Jimi Hendrix (van een recent uitgegeven live lp), Twinkle brothers en The Beat.

Verder heb ik het lijstje aangevuld met wat favorieten van het afgelopen half jaar, nummers die ik inmiddels kan meezingen (Behalve Michael Rother, dat is instrumentaal).

Waarschuwing, er staan weer 2 reggaenummers in linton Kwesi Johnson en Twinkle brothers en Jimi Hendrix is 10 minuten gitaar”herrie”, wel briljant, let er bijvoorbeeld op dat hij soms melodie en solo ter gelijke tijd speelt. 

Dit zijn de neiuwe nummers 

1.       Linton Kwesie Johnson – Reggae Fi Peach

2.       The The – Uncertain Smile

3.       Cat Stevens – I Might Die Tonight

4.       Gene Pitney – Mecca

5.       Prince – I Wonder U

6.       Van Morrison – Crazy Love

7.       The Ranconteurs – Steady, As She Goes

8.       The Free – Wishing Well

9.       Chris Robinson Brotherhood – Rosalee

10.   Jimi Hendrix – Voodoo Child (Slight Return)

11.   Twinkle Brothers – Happy Song

12.   The Beat – Mirror In The Bathroom

Week 28

Deze week gewoon geen muziek. Ik kreeg het gevoel dat ik hijgerig achter nieuwe muziek was aan het gaan. Ik kon ook geen oude cd’s / lp’s bedenken die ik nou perse wilde horen. Ik heb deze week heel vaak in de trein gewoon geen muziek op gehad. Deze week mag je zelf je deze week invullen.

Week 27

In week 26 zat vooral nieuwe muziek, in week 27 oude. Het begin is iets waar sommige mensen misschien doorheen moeten ploegen. Een nummer van de eerste solo lp van Nikki Sudden. Al weer zo’n held van mij. Ik kocht de lp destijds vanwege de hoes. Sudden overleed in 2006 volgens mij vooral door zijn ongezonde levensstijl. Erg veel geld zal hij niet verdiend hebben. Ik kan me herinneren dat op de website van hem te zien was dat hij veel optrad. Ik stel me zo voor dat dat een leven is met drank, sigaretten, junkfood en goedkope hotels. Tussendoor nam hij ook ieder jaar minstens een lp op. Rond 1987 heb ik hem ook nog eens live gezien. Verschrikkelijk concert. Daarna een nummer van levende legende Little Richard Hij is inmiddels 80. Ik kon geen optredens meer van hem vinden. De 87 (!) jarige B.B. King geeft nog wel 40 concerten dit jaar. De lp waar dit nummer van Little Richard van is, kende ik niet. Het is van ver na zijn belangrijkste successen, maar ik had niet verwacht dat hij eind jaren 60 nog zulke goede lp’s maakte. Otis Taylor is een nieuweling. Hij heeft ook een nieuwe cd uit. Dit is van een wat oudere. Lekkere spierballen blues. Dan twee R&B nummers uit de jaren 40. Drunk van Jimmy Liggins is mijn favoriete dranknummer (samen met The Bottle Let Me Down van Merle Haggard). Dit nummer bezingt vooral de vrolijke kant van de fles. Het hele orkest klinkt alsof ze net wat te veel op hebben. Daarna nog maar een nummertje drank. Van een cd met allemaal dranknummers. Robert Pete Williams is ook een blues man. Ik weet niet meer hoe ik aan zijn naam kom. Karen Dalton kende ik al wel. Ik zag dit nummer op een playlist van het radioprogramma van St. Paul staan. Enkele weken terug stond een versie van Linda Thompson in de playlist. Nu het origineel. Wat ik ook nog bij mijn favorieten had staan was een cd met nummers die de Cramps hadden geïnspireerd. Met daarop ook een opname (heel oud volgens mij) van Mac Rebenack, of te wel Dr. John. Het is een soort garagepunk, dat verrassend dicht in de buurt komt van zijn nieuwe cd.

Vorige week las ik ergens dat punkzanger Alan Vega 74 (!) jaar was geworden. Hij is bijna 10 jaar ouder dan Mick Jagger, zijn carrière begon ook bijna 10 jaar later. Geen nummer van zijn band Suicide, maar een favoriet van een sololp van hem. Kemoy Reed is een reggae zangeres. Zij was een van de hoofdpersonen in een documentaire over reggae. Het was een heel jong meisje dat van plan was een carrière als zangeres na te streven. Je zag haar ook in de studio. De maker van de documentaire vond het niet nodig te vermelden dat zij de cd opnam met de belangrijkste studiomuzikanten van Jamaica (Sly & Robbie). Sly Dunbar was zeer over haar te spreken. De cd staat helaas maar heel beperkt op spotify. Vandaar alleen een kort stukje. Overigens zag je haar een half jaar later hoogzwanger voor haar kleine hutje zitten. De carrière was maar even in de ijskast gezet.

1. Nikki Sudden – Stuck in China
2. Little Richard – Freedom Blues
3. Otis Taylor – Stick On you
4. Jimmy Liggens – Drunk
5. Floyd Dixon – Wine Wine Wine
6. Robert Pete Willimans – Almost Dead Blues
7. Karen Dalton – Katie Cruel
8. Mac Rebenack – Storm Warning
9. Alan Vega – Jukebox Jive
10. Kemoy Reed – Rise Up (intro)

Week 26

Deze week in deze week vooral nieuwe muziek. Inmiddels heb ik wel redelijk wqat goede cd’s gehoord in 2012. Het aanbod is nog niet overweldigend. Een van de beste cd’s hoorde ik afgelopen week. Alt-J is zeer divers en klinkt iedere keer anders. Het klinkt ook alsof ze allerlei gastzangers hebben. Er is een nummer bij waarin je zou zweren dat Bryan Ferry het zingt. Broken Water is wat onevenwichtig. Maar wel weer eens een lekkere rock plaat. Ik was verrast door de kwaliteit van de nieuwe Patty Smith. Ik vind dat er in de pers wel erg met haar gedweept wordt, maar de cd is beter dan verwacht. Van My Brightst Diamond las ik een recensie van een concert. Klonk interessant. De cd ( van 2011) is ook goed. Een aantal dingen zaten verder al eerder in de lijst. N een paar nummers zijn zeg maar nummers van cd’s waar verder niet zo veel aan is. Uitzondering is Mr. Day dat is een soort retro soul. Daar ben ik nog niet helemaal uit of ik dat leuk vind. Het is in ieder geval niet zo leuk als ALT-J, dat vind ik meteen geweldig. Van die nummers waarvan je meteen opveert als je ze hoort. Tot slot nog twee oude bekenden. Iain Matthews is van vorige week en vanwege goede kwaliteiten geprolongeerd. En Steelye Span draai ik al het hele jaar door. Dit nummer vaak voor het slapen gaan. De instrumentaties van Steelye Span zijn af en toe wat saai, saaie gitaar° en drumpartijen. Maar vooral de vocale arrangementen zijn heel goed. Dat hoor je in zo´n a-capalla nummer helemaal wat hen zo goed maakt. 

1. Alst-J – Tessellate
2. Broken Water – Underground
3. Patty Smith – Mosaic
4. Father John Misty – Misty Nightmares 1 &2
5. Mr. Day – Right On
6. Y La Bamba – Ponce Plato
7. Django Django – Hail Bop
8.  Berry – Brune
9. Beth Jeans Houghton – The Barely Skinny Bine Tree
10. My Brightsts Diamond – Be Brave
11.  Egbert Detrix, Iain Matthews – Gone Is Gone
12. Steelye Span - Gaudette