Lijstje 8

Omdat het volgende week maandag Pinksteren is en uw samensteller toch al bijna een hele lijst af had, vandaag een nieuw lijstje. Het is een lijst waar ik ook het een en ander over kwijt wil. Het eerste nummer is de 'hit' van Judee Sill. Sill is een cult figuur uit de west coast scene van begin jaren 70. Denk aan C,S & N, James Taylor etc. Zij heeft een prachtige plaat gemaakt, raakte aan de drugs en leidde verder een tragisch leven. Ik draaide Loundon Wainwright laatst op cd en toen werd ik helemaal vrolijk van dit nummer. Het is van een lp die hij maakte met de briljante gitarist Richard Thompson. Het leuke van die lp is dat het zowel grappige en soms zelfs erg melige nummers bevat, maar ook nummers die enorm ontroeren. Wainwright weet beide elementen moeiteloos te combineren. Dat komt vooral omdat het heel erg authentiek is. Je hoort geen man die flauwe grappen maakt, maar iemand die gewoon erg grappig is. Als u begrijpt wat ik bedoel. Die zelfde dag zat er nog een ander nummer in mijn hoofd. Het bleek ook van Wainwright te zijn, maar ik kende het in de uitvoering van zijn ex-vrouw (Kate McGarrigle).

Het voordeel van relatief weinig tijd is dat je wat oude keuzes toch maar accordeert. Zoals de keuze voor een nummer van Donald Byrd, Naar aanleiding van zijn overlijden had de Allmusic Guide een playlist gemaakt met een overzicht uit zijn carrière. Een aantal nummers daarvan vond ik erg mooi. Twee had ik al in de lijst gezet en ik wilde er eigenlijk mee stoppen. Maar nu nog een soort bonus track Donald Byrd.

Begin jaren 80 heb ik een lp van Aswad op een bandje gezet. Die lp heb ik laatst voor het eerst sinds vele jaren weer eens gehoord. En zoals je wel zult begrijpen: het is nog steeds een fantastische plaat. De titel Showcase geeft aan dat het een lp is met langere versies van de nummers. Het is een compilatie van12' platen. En op Jamaica zit er dan altijd een stukje dub achter aan. Ik ben niet zo'n fan van dub. Een pure dub plaat vind ik zelden goed, maar die langer uitgesponnen nummers vind ik wel erg mooi. Ze krijgen dan een soort trance achtige kwaliteit.

Joan Osboure heeft een aantal hele mooie platen gemaakt, ze heeft een prachtige stem en vooral een hele goede performance. Nummers krijgen bij haar ballen. Maar ze heeft moeite om echt een eigen stijl te vinden. Er is niets op tegen om af en toe een wat ander geluid te laten horen. Maar bij haar klinken veel platen als een soort stijloefeningen. Haar vorige plaat was een ode aan Motown, daarvoor heeft ze zelfs een Kerstplaat gemaakt en mijn favoriete cd is een country cd. Haar hit single One of us was geproduceerd door T Bone Burnett die heeft echt een mooi geluid aan haar gegeven, maar daarna is ze toch wat gaan zweven. Wel jammer. Ik blijf het gevoel houden dat ze meer kan dan je op basis van haar cd's hoort. Deze nieuwe plaat is minder en bevat alleen covers. Dit nummer is van John Mayall. Het is van een wat vergeten lp van hem. Hij valt buiten zijn normale repertoire omdat hij het opnam zonder de Bluesbreakers. De kritieken zijn zeer matig over deze plaat, maar de nummers zijn goed, Hooguit is de uitvoering wat saai en vlak. Dat maakt dit een perfect nummer om te coveren. Ik had echter graag weer een cd van Osborne gezien met wat nieuwe nummers.

Primitives

Mijn liefde voor The Primitives heb ik op facebook al uitgebreid verklaard. En over Nico heb ik ook al op facebook en in eerdere toelichtingen het een en ander gezegd. Ik kan er alleen aan toevoegen dat dit een wat vergeten (come back) single van begin jaren 80 is.

1. Judee Sill – Jesus Was A Cross Maker
2. Loundain Wainwright – I'm Alright
3. Kate & Anne McGariggle– Swimming Song
4. Lucky Fonz III – Lines Of Work
5. Spearhead – Red Beans And Rice
6. The Child Of Lov – Fly
7. Marc Almond – The Sea Says
8. Joan Osborne – Broken Wings
9. Aswad – Three Babylon
10. Lee Dorsey – Night People
11. Rodriquez I'll Slip Away
12. The Primitives – Out of reach
13. Nico – Saeta
14. Mikal Cronin – Turn away
15. Jose James – Bird Of Space
16. Donald Byrd – Lament

Lijstje 7

Het is zondagnacht en ik kom net terug van het bevrijdingsfestival, waar ik met Gwen naar DJ  St. Paul heb gekeken. Tjonge die man is goed. Ik heb wat dingen van hem gejat in deze lijst. Wat St. Paul vooral zo leuk maakt is dat hij echt van alles aan elkaar draait. Ik hoorde eerder op de dag ook een jaren 50 versie van Johnny Guitar Watson's gangster of love.

Ook het reggae seizoen is weer begonnen. Dus ook veel zomers reggae. Om de niet-liefhebbers weer gerust te stellen: het meeste staat aan het einde van het lijstje. Wel vraag ik iedereen eens goed te luisteren naar de laatste 3 nummers. Het eerste en tweede nummer delen de tekst. Het tweede is een cover van het eerste. Zeg maar. Het tweede en derde nummer delen de rhythm track. Of te wel de muziek is het zelfde, maar de tekst is anders. Toch kan ik niet zeggen wat ik nou het beste nummer vindt.Het is een typisch voorbeeld hoe reggae werkt. Er wordt ontzettend veel gejat. Maar dat jatten gebeurt op een erg goede manier. En waarom zal iets helemaal nieuws maken als je al een hele boel ingrediënten hebt die je goed kunt gebruiken?

Verder zit er een beetje verstopt aan het eind mijn favoriete Sugar Minott nummer. Echt een prachtige ballad. Ik heb nog even overwogen het nummer uit het lijstje te halen, omdat het te mooi is. Maar misschien valt het juist zo wel mensen op.

Eric B & Rankim – Don't sweat the technique

DJ St. Paul

Django Django – WOR Adrian Sherwood Mix

Shamen – Progen 91

Mighty Diamonds – Mr. Bodyguard

Cheick Lo - Boul Di Tagale

Djola Branner – I (who have nothing)

Thievery Corporation - Vampire

Macklemore & Ryan Lewis – Thrift Shop

Kriss Koss – Jump

Joe Tex – I Gotcha

Blackbyrds – Do it, fluid

Mica Paris – Young Soul Rebels

Charles bradley – Dusty Blue

Sugar Minnott – Far Away

Peter Tosh – Downpressor

Michale Rose – Downpressor

Barrington Levy – Don't fuss, nor Fight

Lijstje 5

Lijstje5 dreigde een mooi, maar ook heel saai lijstje met singer songwriters te worden. Daarom heb ik het over een andere boeg gegooid en heb ik geïnspireerd op Joakim een lijstje met vooral Franse electro gemaakt. Over 2 weken waarschijnlijk weer een ouderwets lijstje.

1. John Talabot – Destiny
2. Neville Watson – Let me go
3. Jacques Renault – Norma's fire
4. Drop Out Orchestra – Interlude 3
5. Lord Kossity – Morenas
6. Lindstrom – I feel space
7. Joakim – Nothing Gold
8. Joakim – Ad Me
9. C2C – Down the road
10. Dreadzone – Earth Angel
11. Sandoz – Limbo
12. Krikor & The dead Hilbillies – Dogs on trial
13. !!! – Slyd

Lijstje 4

Met één druk op de knop heb ik zaterdag mijn hele lijstje 4 weggegooid. Ik wilde alleen Superman van R.E.M. Uit de lijst halen. Terecht toch? Maar zonder verdere waarschuwing werd de hele lijst verwijderend. En toen moest ik nog maar weten welke 30 nummers ik verzameld had. Ik was met het wissen van dat ene nummertje net begonnen om eens kritisch door de lijst en door de volgorde te gaan. Maar in plaats daarvan moest ik een reconstructie maken van wat ik er ook al maar weer in had staan.

Het belangrijkste weet ik nog wel. Ik ga even een paar dingetjes langs. Aidan's Well is de nieuwe band van Frank Veenstra. Die met mijn goede vriend Paul in het verleden (20 jaar geleden) ook al samenspeelde. Onder meer op mijn promotiefeest. Nu heeft hij een cd gemaakt. 

Het Jimi Hendrix nummer is van een soort van nieuwe Jimi Hendrix lp. Het zijn opnames waar hij mee bezig was. Maar echt af waren ze niet. Ik vraag me ook af of hij alles wel zou bewaren voor een lp. Niet alle nummers zijn even sterk. Hear My train A Comin' is wel goed. Het is een nummer dat hij al vele jaren live speelde maar nooit in de studio had opgenomen. Deze versie verschilt enorm van de live versies. Deze is sneller en ook wat minder dramatisch. Na Hendrix een nummer van Gary Clark Jr. een jonge gitarist. Hij is vast heel goed, maar erg origineel is hij niet. Waardoor ik eigenlijk niet snap waarom er zo lovend over gedaan wordt. Dit trein nummer ligt sterk tegen die van Jimi Hendrix aan. Aan het eind 2 nummers van Nick Cave. Dit n.a.v. Een interview met hem in de VPRO Gids. Daarin zegt dat hij het titelnummer van zijn laatste cd als een stilistisch vervolg ziet van King Ink van The Birthday Party uit 1981.

O Ja en het eerste nummer is natuurlijk een ode aan onze nieuwe hond Daisy.

1. Jason Isbell – Daisy Mae
2. Dave Mason – Can't Stop The Worrying
3. Lee Perry – Dancehall Kung Fu
4. Trixie Whitley – Fourth Corner
5. Relatives – Revalations
6. Flying Horseman – Ghostwriter
7. Arno – Die Lie
8. Jack Leven – Gylen Gylen
9. Aidan's Well – Give It All
10. Richard Thompson – My Enemy
11. Mozes And The First Born – Bloodsucker
12. Brendan Benson – Keep Me
13. Secret Sisters – Tennessee Me
14. Robyn Hitchcock – Sam's Gone Away
15. Jimi Hendrix – Hear My Train A Comin'
16. Gary Clack Jr. – When My Train Pulls In
17. Birthday Party – King Ink
18. Nick Cave – Push The Sky Away

Lijstje 3

Ik had al twee lijstjes gemaakt toen ik deze nog tegenkwam. Het lijstje dat je hier aantreft zijn de nummers die ik van een aantal spotify lijstjes van The Allmusicblog heb gehaald. Het zijn lijstjes met favoriete nummers uit 1972 [allmusic blog]. Ik heb daar de mij onbekende nummers uitgekozen. Uiteraard wel in genres die me aanspreken. Er bleek veel mooie country in dat jaar te zijn gemaakt. Uiteraard kende ik er wel wat nummers van, zoals Junior Byles. Rick Nelson. Ik wil niet lang stilstaan bij de afzonderlijke nummers. Alleen over Children of the revolution wil ik iets zeggen. Dat nummer heeft namelijk een refrein dat heel vaak in mij naar bovenkomt. Waarom weet ik niet. Het is geen nummer dat ik heel vaak heb gedraaid. Een paar jaar terug heb ik het nummer nog eens beluisterd (ik had het niet eens) en toen viel het me zwaar tegen. Het refrein is ijzersterk, maar de rest van het nummer is niet veel aan. Oordeel zelf.

De grootste ontdekking van deze lijst is Bobby Charles. De lp is geproduceerd door Rick Danko van The Band. En die mooie mix van country en soul hoor je ook bij hem terug.

1. George Jones – We Can Make It
2. Everly Brothers – Green River
3. Bobby Charles – Street People
4. Waylon Jennings – Ladies Love Outlaws

5. 

   Johnny Paycheck

   Johnny Paycheck – Someone To Give My Love To
6. Merle Haggard – Daddy Frank
7. Jerry Reed – Alabama Wild Man
8. Johnny Tailor – Standing In For Jody
9. Cornelius Brothers – Too Late To Turn Back Now
10. Joe Tex – I Gotcha
11. Allan Tousaint – Victim Of The Darkness
12. T. Rex – Children Of The Revolution
13. Junior Byles – There's A Place Called Africa
14. Terry Carlier – Ordinairy Joe
15. Prince Jazzbo – Crab Walking
16. Undisputed Truth – Superstar
17. James Brown – Talkin'loud
18. Red Simpson – I'm A Truck
19. Luther Ingram – If Lovin' You Is Wrong
20. Chakachas – Jungle Fever
21. Rick Nelson – Garden Party
22. George Jones – A Picture Of Me

Lijstje 2

Zo hier is het tweede spotifylijstje. Ik moet hier nog een nieuwe routine voor ontwikkelen. Mijn vorige lijstje is al minstens een maand oud. Ik ga proberen hier wat meer regelmaat in te krijgen. Ik weet niet of het een wekelijkse lijst wordt, maar de frequentie wordt groter en het moment van publiceren wordt voorspelbaarder. Maar dat merken jullie vanzelf.

Villagers

Het is wel weer een zeer divers en afwisselend lijstje geworden. Al zeg ik het zelf. Zoals gewoonlijk is het lijstje weer op een vreemde manier tot stand gekomen. Ik neem even wat dingen door. Het eerste nummer is van een redelijke recente cd van Van Morrison (1997). Ik zocht eigenlijk een nummer uit de jaren 70 (the Healing has Begun), maar dat staat niet op spotify. Ik kwam toen dit tegen. En ik moet zeggen, dit is toch echt niet slecht. Het is vooral bedoeld als aandachtvrager voor het oeuvre van Van The man. Dan komt een nummer van een nieuwe band (Villagers) die hoog scoren in de polls en reviews. Ik vind de cd niet heel goed. Maar dat gezegd hebbende vind ik dit nummer wel weer erg goed. Dus misschien is de rest ook nog wel beter dan ik na 2 keer luisteren kan beoordelen. The Allah-Las vind ik een geweldige band. Net als de Nederlandse hype Jacco Gardner gaat het om een band die exact wil klinken als de jaren 60. En ik dacht in eerste instantie ook dat het uit die tijd kwam. Maar ze hebben een aantal erg goede liedjes op hun cd staan. Bij wat rond luisteren kwam ik deze cd van Captain Beefheart tegen. Gimmie Dat Harp Boy is een favoriet van mij. Ik had eerst ook nog een wat toegankelijker nummer van Captain Beefheart in de lijst staan, maar juist het ruwe geluid en de wat primitieve opnames passen goed bij The Captain. Dark Eyed woman draaide ik laats nog een keer op cd in de woonkamer. Spirit heeft een van mijn all time favoriete gemaakt (Twelve Dreams of Dr. Sardonicus), maar daarnaast ook een aantal all time favorite liedjes gemaakt, zoals dit Dark Eyed woman.

Wat ik ook in de woonkamer op cd meerdere keren heb beluisterd is de lp No Place To Fall van Steve Young. Het titelnummer is (natuurlijk) van Townes van Zandt. Maar Steve Young heeft ook zelf erg mooie nummers geschreven. En alles voert hij prachtig uit. Een van de originals op de lp is Seven Bridges Road. Een nummer dat hij overigens al eerder ook eens opnam. Helaas is er van Steve Young weinig op spotify te vinden. Wat er wel op staat is minder. Daarom heb ik gekozen voor een andere uitvoering van is Seven Bridges Road. Tracy Nelson was voor mij een onbekende naam. Maar haar stem kwam me wel bekend voor. En dat klopte wel, ze was zangeres van Mother Earth. En Mother Earth staat op de cd box Love Is the Song We Sing: San Francisco Nuggets 1965-1970. En die cd box heb ik in de tijd dat die uitkwam (rond 2008) vaak in de auto gedraaid. Op de cd box staat het nummer Revolution, dat natuurlijk weer niet op spotify staat. Het blijft lastig om te schrijven over muziek die je niet kan laten horen.

Het nummer van Eefje de Visser kwam ik bij toeval tegen. Het staat op een cd die in België is uitgekomen voor een goed doel. Het nummer is niet zo goed als wat er op haar debuut cd staat, maar als Eefje fan vind ik het toch wel weer erg goed. Over de nieuwe Nick Cave heb ik al eerde gezegd dat ik ‘m (nog) niet heel goed vind. Maar dit nummer is dat wel. Hier klopt alles gewoon.

Nog even iets over Swamp Dogg. Ik ging gewoon eens even kijken wat er van hem op spotify staat. Hij wordt vaak gezien als een soort vergeten en ondergewaardeerde meester. Dat gaat me eerlijk gezegd wat te ver. Hij was een jaar of 5 geleden in Paradiso en dat concert stond online. Ik heb er heel wat van gezien, want het was verrassend goed. Het nummer dat hier in de lijst staat is een countrynummer. En er zijn niet zoveel zwarte zangers die (goede) country zingen.

Don Covay

Soms werp ik even een blik op een cd. Zoals de cd box The Sue Story. Ik zag die titel ergens staan. Waar weet ik niet meer precies. Maar Sue is een bekend Rhythm & Blues label uit de jaren 50-60. Dus was ik even nieuwsgierig. Ik heb het even bekeken en het zag er goed uit. Ik heb de cd nog niet beluisterd, maar er alleen een nummer van Don Covay uitgepikt: een van mijn favoriete soulzangers. Ik heb net even de allmusicguide gelezen en zie dat ik de cd nog eens vaker moet bezoeken “this four-CD, 100-song set is the best representative body of work ever assembled (or ever likely to be assembled) of the R&B and soul releases from Henry "Juggy Murray" Jones' Sue Records.”

Ik kan nog meer vertellen over de andere nummers, maar die verhalen bewaar ik voor een andere keer.

1. Van Morrison – The Healing Game
2. Villagers – Nothing Arrived
3. The Allah-Las – Tell Me
4. Captain Beefheart - Gimmie Dat Harp Boy
5. Spirit - Dark Eyed woman
6. Tracy Nelson - Seven Bridges Road.
7. Eefje de Visser – Hoe op het land
8. Nick Cave – Jubiliee Street
9.  The Creole Choir of Cuba - Llegada
10. Smoketrack Loghtnin – Watch Your Step
11. Matthew White – Big Love
12. Swamp Dogg – She even woke me up to say goodbye
13. Eddie Hinton – Can’t Beat The Kid
14. Lyres – Teach me to forget you
15. Don Covay – Betty Jean
16. Hank Snow – Married by the Bible, Divorced by the law
17. The Doors – People Are Strange.

De jaren 80: Nostalgia

De jaren 80 bracht niet alleen nieuw talent voort. Er waren ook nog heel wat oudjes die goede platen maakten. Lou Reed maakte met New York een van zijn beste lp’s uit zijn carrière. Alleen Transformer is beter. Ik vind stiekem Nothing Like the sun van Sting een hele goed lp. Veel beter dan zijn werk met the Police. Nothing Like the sun klinkt veel mooier. Niet alle oudjes zijn even oud. Roy Orbison is de oudste van de oudjes. Life fades away is geproduceerd door Rick Rubin. Al enkele jaren voor Johnny Cash had Rubin een voorliefde voor oude rocksterren. Het nummer is geschreven door hardrocker Glen Danzig. Het jongste oudje is David Sylvian. Hij heeft de pech dat zijn lp Briljant trees aan de andere kant stond van een bandje met Sting. En ik vond beide lp’s wel bij elkaar passen en draaide dus nog wel eens gewoon het bandje om als ik een van beiden had gehoord. 

Roy Orbison, Glen Danzig, Rick Rubin en ??

Zeer curieus is het Bob Dylan nummer. Het werd opgenomen tijdens de sessies voor de lp Infidels. Zelfs de beste drummer en bassist van de wereld (Sly & Robbie) kunnen niet verhinderen dat dit een hele slechte lp is. Maar Blind Willie mctell werd opgenomen zonder Sly & Robbie en alleen met gitarist Mark Knopfler (!??*). Het nummer werd niet op lp gezet. Het past ook niet in de sfeer. En kwam pas veel later uit in de eerste reeks van The Bootleg series. Zo had hij dus wel zijn beste nummer uit de jaren gewoon op de plank laten liggen. Want dit nummer steekt ver uit boven de rest dat hij maakte in de jaren 80. Oh Mercy is wel aardig. Maar zo angstaanjagend als dit wordt het nergens.

Die suffe mark Knopfler speelt trouwens ook mee op Scott Walker

1.       John Cale (’42) – I Keep A Close Watch (een superieure re-recording van een nummer uit de jaren 70)

2.       Scott Walker (’43) – Blanket Roll Blues

3.       Lou Reed (’42) – Dirty Blvd.

4.       Tom Waits (’49) – Down, down, down

5.       Roy Orbison (’38 – ’88) - Life fades away

6.       Robbie Robertson (’43) – American Roulette

7.       Sting (’51) – Englishman in New York

8.       David Sylvian (’58) - Nostalgia

9.       Peter Hammill (’48) - Fogwalking

10.   John Fogerty (’45) – Big Train

11.   Bryan Ferry (’45) – The Right Stuff

12.   Steve Winwood (’48) – Spanish Dancer (dit is een re-recording uit 2010 en die is net iets beter dan de versie uit de jaren 80)

13.   Bob Dylan (’41) – Blind Willie McTell