Lijstje 48

“ Wild is the wind” staat op Bowie’s Station To Station. Ik kende het alleen van Nina Simone. Het origineel blijkt een prachtige melancholische ballad te zijn. Johnny Mathis is een MOR zanger, maar in dit nummer klopt alles. Het is niet zo gek dat David Bowie dit coverde. Ook Nina Simone zelf komt in dit lijstje voorbij. Met een cover van een countrynummer. Om te laten horen hoe ze zo’n nummer helemaal naar zich toe kan trekken, heb ik het origineel er achter gezet. Dat origineel is ook niet te versmaden zo goed. Daarna nog een keertje Bob Dylan. Ik vind zijn bootleg cd’s minstens net zo goed als zijn originele lp’s. En hoe goed Dylan ook is, er zijn genoeg covers die op dezelfde hoogte staan als de originelen. De vraag wat beter is, de cover of het origineel, vind ik niet zo interessant. Dylan covers leveren nog steeds vaak hele mooie muziek op. Willie Nelson heeft een paar hele goede Dylan covers op zijn naam staan. Van de film Broke Back Mountian, je weet wel die homocowboyfilm, vond ik de aftiteling het mooist. Daaronder zit een prachtig nummer van Willie Nelson (He was a friend of mine). Dat heb ik al eens in een lijstje gezet. Op 17 september 2013 om precies te zijn. Daarom nu een andere Dylan cover. Uit de Dylan biopic.

Zeker uit de jaren 70 ken ik veel meer muziek van papier dan van horen. Over heel veel lp’s heb ik ooit wel wat gelezen, of ik heb de hoezen gezien. Maar de muziek nooit gehoord. Will the circle be unbroken is zo’n lp die ik wel ken uit de bakken, maar nooit had gehoord, Spotify is de ideale manier om ze eens te luisteren. En zoals ik al verwachtte is het een hele mooie lp. De naam Hank Snow ken ik ook wel. Het is een van de grootste country sterren uit de jaren 40 en 50. Maar ook daar had ik tot voor kort nooit iets van gehoord. Ook weer geheel ten onrechte blijkt. Ook zijn er lp’s die ik niet vaak genoeg kan pushen. Zoals Roots van The Everly Brothers. Minstens net zo goed als de eerste Gram Parsons lp’s. Een werkelijk meesterwerk uit de eerste generatie countryrock lp’s.

She moves through the fair is het allermooist in de versie van Sandy Denny. Maar het is oneerlijk om een vergelijking met Sandy Denny te maken. Dat verliest iedereen. Sandy Denny komt ook niet zo heel vaak voor in mijn lijstjes (1 keer om precies te zijn). Dat komt omdat ik vaak helemaal stuk ben na een nummer van haar. Bijna alles wat ik daarna luister valt dan in het niet. Dan zou ik een lijstje moeten maken met alleen Banks of the Nile. Als ik dat nummer heb gehoord blijf ik nog steeds verbijsterd achter. De live versie van Stranger then kindness van Nick Cave vind ik veel beter dan de studio-uitvoering. You’re funaral my trial is nooit een lp van Nick Cave geweest die mij geïmponeerd heeft. Als afsluiter een nummer van Melody Margot, die een van de beste cd’s van 2015 heeft gemaakt.

1. Johnny Mathis – Wild Is The Wind
2. The Greenhornes – There Is An End
3. Nina Simone – Mr. Bojangles
4. Jerry Jeff Walker - Mr. Bojangles
5. Bob Dylan – Nobody ‘Cept You

   

   Melody Gardot

6. Willie Nelson & Calexico – Senor
7. Nitty Gritty Dirt Band – Will The Circle Be Unbroken
8. Hank Snow – The Convict And The Rose
9. The Everly Brothers – Shady Grove
10. The Chieftain feat Sinead O Connor - She Moves Through The Fair
11. Nick Cave – Stranger Than Kindness
12. Melody Gardot – Preacherman
13. Ray Bonneville – What Katy Did

Lijstje 47

Tot mijn schrik heb ik sinds 20 oktober geen nieuwe lijstjes meer gepubliceerd. Ik heb al een hele tijd een aantal lijstjes liggen. Maar ze wilden niet echt lukken. Of het werd weer een lijstje met rustige singer songwriter nummers. En ik luister toch ook echt naar andere muziek. Met dit lijstje ben ik al in oktober begonnen. En nu ben ik er wel tevreden over. Het begon met een nummer van Curtis Harding. Een nieuweling in het moderne soul genre. Het aardige van de hele lp is dat het niet al te retro klinkt. Soms klinken dit soort platen wel erg als het proberen te reconstrueren van het klassieke southern soul geluid. Dat doet Harding niet. Melody Gardot is een opmerkelijk talent. De lp is geproduceerd door Larry Klein. Vooral bekend van zijn werk voor Joni Mitchell (Dog eat dog, Chalk Mark in a Rain Storm). 


Vorig jaar maakten Sly & Robbie een hele goed dub lp met Paul “Groucho” Smykle. Zo’n 30 jaar na de briljante lp The Dub Factor. Het nummer Satin Fall is een bewerking van het nummer Kunta Kinte. Dat was een remix van een nummer van The Revolutionaries. En wie waren dat dan? Inderdaad ook Sly & Robbie. En wie maakte die remix. Paul Smykle. Die overigens begon als ontwerper van lp hoezen. Het nummer van het Engelse Misty in Roots hoorde ik bij een tv serie. Lang leve Shazam. Wat wel bijzonder aan dit nummer is, is dat de tekst vooral uit delen van andere reggaenummers bestaat. The Taxi Gang is natuurlijk opnieuw Sly & Robbie (ja ik ben groot fan). Het meeste niet-reggae werk van hun vind ik niet echt goed. Alleen de nummers die ergens op de grens van reggae en funk zitten zijn vaak wel goed, zoals de meeste nummers die ze met Grace Jones hebben gemaakt. En dit nummer. 
Jungle Boogie komt nog een keer terug in een nummer van EPMD. Rap van eind jaren 80. Toen vond ik hip hop, soms, nog leuk. De gangster rappers maakten er een eind aan. Om te laten horen dat het genre soms wel iets heeft nog enkele voorbeelden van begin jaren 90. En ter promotie van de geweldige lp Food staan in deze lijst twee nummers van Kelis. De platen die ze met 
Pharrel 

Williams rond de millenniumwisseling maakte zijn ook erg goed. Dit is zoals moderne soul hoort te klinken. 



1. Curtis Harding – I Need A Friend
2. Melody Gardot – Same To You
3. Sly & Robbie – Satin Fall
4. Misty In Roots – True Rasta
5. Taxi Gang –  Jungle Boogie
6. Kelis – Forever Be
7. Salmonella Dub – Push On Thru
8. EPMD – You Got To Chill
9. Mad Professor - Kunta Kinte
10. My Baby – Seeing Red
11. Dango Django – 4000 Years
12. J. Dilla - Fuck The Police
13. Tribe Calles Quest – Check The Rhime
14. Young MC – Know How
15. Dough Wimbish – Arabic Cat
16. Kelis - Change

Lijstje 46

Dum Dum Girls

Deze week een lijstje met ‘recent’materiaal. Dat wil zeggen van platen uit 2015 of 2014. Ik ben niet zo actueel. Het zijn nummers van platen die ik in mijn lijstje favorieten vond. Een deel van wat er in mijn favorieten staat haalt een keer het officiële lijstje. Maar er blijft ook altijd mooi materiaal liggen. Vooral omdat na verloop van tijd een nummer wegzakt op de lijst favorieten. Van de periode 2014- 2015 had ik nog een stuk of 50 nummers bij de favorieten staan. Met vooral veel singer songwriter materiaal. Waarbij vrouwen duidelijk oververtegenwoordigd zijn. Na een paar keer luisteren van de lijst hield ik 25 nummers over. Met vooral namen van mensen waar ik voor die tijd nog nooit van gehoord had. Wat overigens niet wil zeggen dat het allemaal jonkies zijn. Ik heb even wat namen opgezocht. Pieta Brown (42) John Grant (47) Sophie Hunger (33), Lianne La Havas (26), Damien Rice (41), Bryan Ferry (70), Beck (45), Holly Golightly (49) Jacco Gardner (27), Lana Del Rey (30). Met als afsluiter een nummer van de laatste cd van de vorig jaar overleden Jack Bruce.

The Lowest Pair

1. Frazey Ford – Runnin’
2. Ryan Adams – Bad Blood
3. The Lowest Pair – Hogtlied
4. Robbert Ellis – Only Lies
5. Pieta Brown – All My Rain
6. Pieta Brown – Receiver
7. Lianne La Havas – Unstoppable
8. Django Django – First Light
9. Dum Dum Girls – Too Good To Be True
10. Chris Spedding & Bryan Ferry – Gun Shaft City
11. Damien Rice – It Takes A Lot To Know A Man
12. Great Lake Swimmers – Don’t Leave Me Hanging
13. Beck – Country Down
14. Jacco Gardner – Find Yourself
15. Sophie Hunger – Supermoon
16. Sturgill Simpson – The Promise
17. John Grant – It’s Easier
18. Ciaran Lavery – Left For America
19. Gord Downie & The Sadies – Budget Shoes
20. Holly Golightly – Seven Wonders
21. Hannah Aldridge – You Ain’t Worth The Fight
22. Allah Las – Recurring
23. Lana Del Rey – Cruel World
24. Olivia Chaney – Imperfections
25. Jack Bruce – Industrial Child

Pieta Brown

1. 
   

Lijstje 45

Het werk van Nina Simone waaiert alle kanten op. Vaak op 1 lp. Het gaat van gospels en blues naar georchestreerde ballads en Franse Chansons. Die enorme diversiteit maakt echter ook dat ik lang niet alles leuk vind. Het zijn altijd afzonderlijke liedjes tussen de vele stijlen die ik leuk vind. Enige tijd terug heb ik er een groot aantal bij elkaar gezet. In dit lijstje daarom veel Nina Simone. Ik vond het wat saai om alleen maar Nina Simone te doen. 

Dus ik heb er wat nummers uit andere potentiële lijstjes aan toegevoegd. Ik heb namelijk heel veel opzetjes van lijstjes liggen. Die komen eigenlijk nooit zo als ze gemaakt worden op de publieke lijst. Dus zo ben ik begonnen om te bekijken wat ik rond Nina Simone wilde laten horen. Zo luisterde ik nog weer eens naar Astral Weeks van Van Morrison. En mijn mening over die plaat is in de loop van 30 jaar niet veranderd. Niet echt goed. Toen ik lp net op een bandje had staan heb ik hem vrij vaak beluisterd. Het was immers het meesterwerk van Van The Man. Maar net als destijds vind ik het geen goede plaat.

De lijst begint met Eddie Harris. Een pioneer in de bop. Hij speelde ook samen met mensen als Charlie Parker en Lester Young. Zijn sax klinkt nooit zo krachtig of dominant als die van mannen als John Coltrane. Zijn kracht zit in het subtiele. Dan een bossa novaatje. Deze zomer heb ik veel bossa nova geluisterd. Dit is nog een staartje daarvan. Ital Corner van Prince Jazzbo staat in een andere versie op Superape van Lee Perry. Deze versie kende ik helemaal niet. De lp Ital Corner was een pijnlijk door mij over het hoofd gezien meesterwerk uit Perry’s Black Ark. Nina Simone speelde ook veel gospels. Dat bracht me naar mijn favoriete gospel groep: The Staple Singers. Dit is daarbinnen weer een favoriet. Kelly Joe Phelps stond ergens verstopt in één van die vele proeflijstjes. Ik heb al eens op het punt gestaan zijn nummers helemaal te deleten. Maar voordat het zo ver kwam, hoorde ik het nog eens voorbij komen in de trein tussen Utrecht en Amsterdam. Ik moest even kijken door wie ik zo aangenaam verrast werd. Door Kelly Joe Phelps dus. John Martyn verrast me nooit echt meer. Maar hij ontroerd met wel heel vaak. Deze versie van Bless the weather vind ik erg mooi. Alleen al de introductie. Daarin klinkt hij plotseling veel jonger en onzekerder dan in de manier waarop hij zingt.

En dan eindelijk Nina Simone. Eerst een gospel. En daarna my man is gone now dat ik kende van The Gun Club. Jeffey Lee Pierce had ook een zeer eclectische smaak. Het verschil is wel dat hij alles transformeerde naar zijn eigen muzikale idioom.

Zo af en toe luister ik naar Bob Dylan. Ook voor mij is hij een van de allergrootsten in de popmuziek. Ik kan er alleen niet al te veel van achter elkaar horen. Zes cd’s Basement Tapes kan ik niet achter elkaar horen. Nina Simone is ook een goede Dylan vertolker. Luister bijvoorbeeld ook naar haar versie van The Ballad of Hollis Brown. When I Paint My Masterpiece kende ik uiteraard van The Band. Maar ik vind deze versie beter. De versie van The Band behoorde nooit tot mijn favoriete Band nummers.

Dan nog twee gospels. The Holmes brothers en Aretha franklin. Sam Cooke’s A Change is Gonna Come is geen echte gospel. Het is een wereldse boodschap verpakt in het gevoel voor hoop en verlossing van een gospel. En hoewel de versie van Sam Cooke wat mij betreft de beste popsong ever is, is de versie van Aretha Frankin meer dan alleen maar een goede cover. Het is een versie waarin juist het gospel aspect beter tot zijn recht komt. En dan nog maar weer eens Nina Simone. Dit keer met de blues. Jazzy blues, net als Nostalgia 77, een Engelse band. Met zangers Julie Driscoll (tegenwoordig heet ze Tippett). Wie Les McCan is weet ik niet. Wel dat er op een paar Atlantic R&B verzamelingen nummers van hem staan. Dit hoort tot de soort jazz waar ik graag naar luister. Het lijkt een beetje op The In Crowd van Ramsey Lewis. Maar daar mag je zelf naar luisteren.

Love me or leave me is al heel lang een favoriet Nina Simone nummer. De pianosolo is ook erg mooi. In de stijl van Bach begrijp van de wikipedia. Daarna nog een mooi pianonummer van de nederladse pianist Egbert Derix en de Engelse zanger Iain Matthews (ooit oprichter van Fairport Convention). Dit nummer heb ik wel vaker in lijstjes gezet. Het blijft een van de mooiste nummers die ik via spotify heb ontdekt. En daarna nog weer eens Nina S. Tja, wat zeg je over zo’n prachtig gedragen en emotioneel nummer? Niets dus. En dan komt nu Van Morrison om de hoek kijken Dit is het enige nummer van Astral Weeks dat ik echt goed vind. Dit is hoe een pastoraal nummer hoort te klinken. Als afsluiting een painoversie van When the Ship Comes In van Bob Dylan. De officiële versie staat op de lp The Times They Are A-Changin'. Dat is een gitaarversie. In deze versie speelt hij (of iemand anders) nogal rudimentair piano. Maar dat maakt het nummer nou juist weer zo leuk.

En als extraatje nog een prachtig optreden van The Staple Singers

Bob Dylan

1. Eddie Harris – Listen Here
2. Tamba Trio – Boranda
3. Prince Jazzbo - Ital Corner
4. The Staple Singers – This Train
5. Kelly Joe Phelps Talkin’to Jehova
6. John Martyn - Bless The Weather
7. Nina Simone – Nearer Blessed Lord
8. Nina Simone - My Man Is Gone Now
9. Bob Dylan - When I Paint My Masterpiece
10. The Holmes Brothers If I Needed You
11. Aretha Franklin-  A Change Is Gonna Come
12. Nina Simone – Nobody Knows You
13. Nostalgia 77 – New Inner City Blues
14. Les Mccan - Burnin Coal
15. Nina Simone - Love Me Or Leave Me
16. Egbert Derix & Iain Matthews – Gone Is Gone
17. Nina Simone  - Keeper Of The Flame
18. Van Morrison. - Sweet Thing
19. Bob Dylan - When The Ship Comes In

Lijstje 44

Bestaat er dan nog rechtvaardigheid? Op spotify staan in ieder geval nog twee nummers van de geweldige Evan Johns And The H- Bombs. Twee nummers van de prachtige lp Rollin' Through The Night. Typisch Texaanse rock. In de jaren 80 werd heel veel van dit soort muziek gemaakt: Jason & The Scorchers, Lyres, Leroi Brothers, Fuzztones, Fleshtones. De muzikanten kwamen niet altijd uit Texas, maar de invloeden duidelijk wel. De meeste van deze bands kenden ook een wat rustigere kant. Heel wat van deze (pseudo) Texanen hebben prachtige ballads gemaakt. Maar in mijn lijstjes staan normaal al genoeg ballads. Daarom alleen het ruigere werk. Hoewel ik het stempel ruig nog redelijk extreem is voor deze lijst. Het is wel wild en opwindend. Want dat was het in de jaren 80. Dit keer een historisch zuivere lijst met alleen nummers uit die jaren 80. Let vooral op het nummer van The legendary Stardust Cowboy. Verreweg het slechtste nummer van de lijst. Maar juist die valse zang, de trompet die op geen enkele manier iets te maken heeft met de rest, de drummer die af en toe helemaal de draad kwijt is en de atonale gitaarsolo geven het nummer juist haar kwaliteit. Gebrek aan kwaliteit is ook een kwaliteit. Deze bak schreeuwerige herrie heeft ook nog eens een prachtige titel: Relaxation.

Op de website Austin Chronicle staat een mooi artikel over Evan Johns uit 2012. Over de jaren 80 met Evan Johns zegt Joe Doerr van The Leroi Brothers “We were a little shocked by his drinking. One day the band went to get Johns at his hotel room and found a three-foot pile of beer cans”. Zijn drankgebruik is aan hem af te zien. Mooi, maar ook triest citaat van Evan Johns zelf: "I need to have both hips replaced, but the doctors said I wouldn't live through the surgery, I'm too weak." Inmiddels is het 2015 en het goede nieuws is dat hij nog steeds leeft. Hoe weet ik niet.

 

1. Evan Johns And The H- Bombs – You’re A Cutie
2. Evan Johns And The H- Bombs – Madhouse
3. Husker Du – Don’t Want To Know If You Are Lonely
4. Fuzztones – She’s Wicked
5. Nomads – I’m 5 Years Ahead Of My Time
6. Thin White Rope – Lithium
7. Firehose – Chemical Wire
8. Half Japanese – Bright Lights, Big City- Charmed Life
9. Fleshtones – Brainstorm
10. Jason & The Scorchers - Broken Whiskey Glass
11. Long Riders – Run Dusty Run
12. Roky Erickson – It’s A Cold Night For Alligators
13. Lyres – No Reason To Complain
    
14. The Legendary Stardust Cowboy - Relaxation
15. Alan Vega – Jukebox Babe
16. Leroi Brothers – Why Should I Be Suprised
17. Big Guitars From Texas – Riot At Huntsville
18. Cynics – Girl, You’re In My Mind
19. Long Riders – Still Get By
20. Cramps – Can Your Pussy Do The Dog

Lijstje 43

Hoera!!!  Eindelijk!!, Adrian Sherwood heeft de catalogus van On U Sound op Spotify gezet. Of in ieder geval heel veel. Ik mis nog all time favorite London Underground. Dat staat wel op YouTube . 

Waar ik vooral heel erg blij mee ben is dat de meeste lp’s van de Pay It All Back serie er op staat. Daar staan pareltjes op die nergens anders te vinden zijn. Ik sprak in 2003 op een concert van Adrian Sherwood iemand die alles tot midden jaren 90 van Adrian Sherwood had. Hij was opgehouden met verzamelen omdat de output van hem toen toch echt wel minder begon te worden. Maar in de 20 jaar daarvoor was er erg veel moois. Ik hou vooral van de platen die hij met zijn “eigen” muzikanten heeft gemaakt. Vanaf midden jaren 80 begon hij ook platen van anderen te produceren, zoals Cabaret Voltaire en vooral Nine Inch Nails, die het in de VS goed deden. Met een vaste groep mensen heeft hij, in verschillende samenstelling, heel veel platen gemaakt. Bijvoorbeeld met drummer Keith LeBlanc, bassist Doug Wimbish en gitarist Skip McDonald onder de namen Tackhead, Strange Parcels en Little Axe. Dough Winbish stond ook hoog op de lijst om Bill Wyman op te volgen bij de Stones. Uiteindelijk is alleen Tackhead zanger Bernard Fowler naar de Stones gegaan. Tot de dag van vandaag (23 augustus 2015 iIs hij achtergrondzanger van The Stones. Bands die alleen met Adrian Sherwoon werken (of werkten) zijn o.a. Dub Syndicate, Singers & Players, African Head Charge, Creation Rebel. En niet te vergeten Mark Stewart & The Mafia. Dat was het eerste wat ik ooit van Sherwood hoorde. Volgens mij op een zondagmiddag bij mijn ouders thuis bij de VPRO. Ik had nog nooit zoiets gehoord. Het was reggae, maar op een manier die totaal anders was. Radicaler. Veel reggae werd vooral verwaterd tot tandeloze deuntjes, zoals 10CC of Doe Maar. Dit was serious stuff. En toch reggae.

In dit lijstje staan enkele favorieten. Het begin van dit lijstje heb ik al meer dan 2 jaar geleden gemaakt (12 april 2013) om precies te zijn. Van alle bands min of meer een nummer. Behalve van The Singers & Players. Dat is een gelegenheidsband die in verschillende samenstellingen lp’s opnam. Op de drie nummers hier hoor je 3 geweldige zangers. Bim Sherman, Prince far I en Congo Ashanti Roy. Congo Ashanti Roy was tevens lid van the Congos, de band die de beste reggae lp aller tijden hebben gemaakt. Of zeg maar gewoon een van de beste pop lp’s aller tijden. Want deze lp staat op het niveau van Electric Ladyland en What’s Going On.

Het laatste nummer is van de laatste lp van The Dub Syndicate. Er zullen ook nooit meer lp’s van hen verschijnen. De spil van The Dub Syndicate was drummer Style Scott. Die ook in de jaren 80 met zijn andere band The Roots Radics enkele tientallen lp’s (!) maakte als begeleidingsband voor producer Henry ‘Junjo’ Laws. Maar daarover een andere keer. Style Scott werd in oktober 2014 bij zijn huis doodgeschoten. Om te weten hoe goed The Roots Radics destijds waren, bekijk dan deze live-opnames met Bunny Wailer uit 1986

1. Creation Rebel - Starship Africa section 4
2. New Age Steppers & Creation Rebel last Sane Dream
3. New Age Steppers -  Some Love
4. Mark Stewart & The Mafia – Liberty City
5. The Mafia - Hallelujah
6. Dub Syndicate – No Alternative, but to fight
7. Singers & Players (feat Bim Sherman) - Revolution
8. Singers & Players (feat Congo Ashanti Roy) - Moses
9. Singers & Players (feat Prince far I) – Quante Jubila
10. African Head Charge – Throw it away
11. Suns of arqa – acid tabla dub
12. Lee Perry – Secret Laboratory
13. Strange Parcels – Danger
14. Little Annie – Bless those
15. Little Axe – Never turn back
16. Revolotionary Dub Warriors – Irie Warrior
17. Adrian Sherwood – Nu Rizla
18. Dub Syndicate (feat Bunny Wailer) – Bless My Soul

Lijstje 42

Tja, en zo zit je in de trein met The man who shot liberty Valance van Gene (self)Pitney in je hoofd. Niet echt een zomerhit. Maar de grootste kitscherige arrangementen maken het toch ook in deze tijd van het jaar verteerbaar. Ik vond het wel weer tijd worden voor een lijstje. Met nummers die niet echt geheel zomers zijn, maar in deze tijd van het jaar goed te verteren zijn. Ik heb weer wat andere reserve lijstjes geplunderd en dat aangevuld. Allereerst met een nummer van de nieuwe lp (tegenwoordig mag je weer lp schrijven, hoewel ik zelf geen werkende platenspeler meer heb) van The Pop Group. 

Ik kwam het bij toeval tegen. Ik ben vooral fan van hun later werk, van na The pop Group. Uiteraard van het Mark Stewart, maar nog meer van het werk van Gareth Sager: het genie achter The Pop Group, maar ook achter Rip, Rig & Panic en de totaal over de kop rockband Head! In een kort filmpje over de nieuwe lp van The Pop Group geeft mark Stewart ook aan dat alle nummers beginnen met een idee van Gareth Sager. Ik heb ook het optreden van hen op Glastonbury bijgevoegd. Daar hoor je vooral ook hoe goed drummer Bruce Smith is.

De nieuwe combi Franz Ferdinand en Sparks (FFS) vind ik verrassend goed passen bij The pop Group. Als extraatje heb ik ook een nummer van een solo lp van Sager toegevoegd. Je moet er wel van houden, van deze vreemde mix van surf en free jazz.

Ook bleek ik niet al het werk van favoriet Joan Osbourne te kennen. Ik hoorde bij toeval weer een nummer van een lp van haar. Het is een cover van een erg mooi, maar relatief onbekend nummer van John Mayall (Broken Wings) maar dat past minder bij de tijd van het jaar. Daarom een ander nummer van deze fantastische plaat met covers. Als voorafje vind je een aantal New orleans funk nummers. Met o.a. het nummer waar Beck’s Loser opgebaseerd is.

Om in de sfeer van de vorige lijst te blijven twee nummers uit de categorie power pop met zangeressen (Dum Dum Girls en Joanna Gruesome).

Ik wilde nog meer nummers op de lijst plaatsen. Maar spotify weigert er meer nummers zij te plaatsen. Het zal wel een boodschap van de goden zijn dat het lijstje af is. Als afsluiter een nummer van Mark Springer. Die is ook vooral “bekend” als de begenadigde en geschoolde pianist van Rip, Rig & Panic.

tot slot nog een link naar een concertrecensie van The Pop Group. Ze waren trouwens ook op Best Kept Secret. Helaas gemist. Lees hier een interview met hen. 

1. Gene Pitney - The Man Who Shot Liberty Valance
2. Dr. John -  Those Lonely Lonely Nights
3. Johnny Jenkins - Walk On Guilded Splinters
4. Joan Osbourne – Plaything
5. Dum Dum Girls – Rimbaud Eyes
6. Joanna Gruesome - Madison
7. Gareth Sager – Hanging Lo With The Hi Waisters
8. The Pop Group – Mad Truth
9. FSS – Police Encounters
10. Roisin Murphy  – Evil Eyes
11. Mark Springer (Rip, Rig & Panic) – She Gets Hungry At Night etc