Lijstje 51

Deze week maar weer eens een ouderwets lijstje met folk en singer / songwriters. Dat wordt toch steeds meer favoriete genre. Maar misschien was dat het al veel langer, maar durf ik het nu toe te geven. De kern van dit lijstje is een playlist van spotify zelf. Van een genre waar ik nog nooit had gehoord: Southern Gothic. Ik kan het op internet ook niet echt als genre terugvinden. Maar het is wel een mooie term voor nogal donkere en duistere folk. Ik kende er wel wat namen van, maar ontdekte nog een heleboel andere. Ik geloof dat dit wel de folk van de jaren 10 is. 
Ik heb het weer aangevuld met van alles en nog wat: nummers die ik op oude nooit gepubliceerde lijstjes had staan, recente nummers die ik in mijn favorieten had bewaard, nummers die me spontaan te binnen schoten en dingen die ik zo maar toevallig tegenkwam. Echt systeem zit er niet in. Mijn stukjes gaan bijna nooit over de muziek zelf maar over hoe de lijst tot stand kwam. Ik weet niet of het iemand interesseert, maar ik vond het leuk om op te schrijven. Zo kwam ik bij het afspelen van een oude lijst een nummer van Gordon Lightfoot tegen. Ik ben toen weer eens wat van hem gaan luisteren. Ik ken het werk van hem nauwelijks. Ik kwam The Way I Feel tegen. Dat nummer ken ik wel, van Fotheringay. Deze versie van Gordon Lightfoot is elektrischer dan het meeste andere werk van hem. En die elektrische folk deed me denken aan Jefferson Airplane. Die band wordt wel gezien als een soort ultieme psychedelische band. Maar ze hebben ook hele mooie folkachtige dingen gemaakt. Met een psychedelisch randje. 
Naast de folk stond in mijn lijstje favorieten een nummer van Black Mountain. Een lange psychedelische jam. De andere nummers van de cd vind ik niet zo goed, maar dit paste wel. En in mijn zoektocht naar een nummer van Otis Taylor (Absinthe) kwam ik een nummer met dezelfde titel tegen van The Masters of Reality. En dat past qua uitgesponnenheid en psychedelica goed. En toen ik zo aan het samenstellen was vond ik dat er een nummer van Mazzy Star bij moest. Vraag me niet waarom. Zo vaak luister ik daar niet naar. Na een korte beluistering van de hele cd werd het een nummer dat ik al eerder heb gebruikt. 
Gene Clark (van The Byrds) hoorde ik in een documentaire over de West Coast pop. En Gene Clark is een van de grootste meesters. Helaas is hij wat vergeten tegenwoordig. 
En zo zijn er nog veel meer toevalligheden die tot de lijst hebben geleid. Die zal ik jullie lezers verder besparen. Met als

The Leather Nun

afsluiter een jaren 80 cd die ik bij toeval weer tegenkwam. En waar ik destijds met veel plezier, best vaak naar geluisterd heb. Maar ik luisterde in die tijd naar heel veel dingen best vaak. Als ik zie hoeveel platen ik uit die tijd heel goed ken dan kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik in mijn studietijd toch niet zo veel te doen had. Ik denk dat een gemiddelde dag iets was van 2 uur ontbijten, dan naar de uni, dan weer naar huis, wat ouwehoeren met huisgenoten, boodschappen doen (dat moest wel iedere dag), eten, wat in huis aanrommelen en dan rond een uur of 12 de stad ingaan. En op alle momenten dat je thuis bent vooral veel muziek luisteren. Muziek luisteren kwam eerst en daarbij kon je dan als het even uitkwam nog wat anders doen. Studeren of zo.
.
1. Gene Clark – Here Without You
2. Lucette  – Bobby Reid
3. 16 Horsepower – Nobody Cept You
4. Iron & Wine – Singer And The Endless Song
5. Raury – Devil’s Whisper
6. Chieftains – Katy Dear
7. Bob Dylan – Most Of The Time
8. Gordon Lightfoot – The Way I Feel
9. Jefferson Airplane – Martha
10. Black Mountain – Mothers Of The Sun
11. Masters Of Reality – Absinthe Jim And Me
12. Mazzy Star – In The Kingdom
13. Townes Van Zandt – Lungs
14. Father John Misty – The Ideal Husband
15. Tom Waits – Puttin’ on The Dog
16. Otis Taylor – Nasty Letter
17. Handsome Family – Far From Any Road
18. Civil Wars – Devil’s Backbone
19. Leather Nun – Pink House

Lijstje 50

Ik kom om in de lijstjes. Ik heb alleen nog geen tijd gehad iets te schrijven en om ze eens goed te editen. Dat wil zeggen de boel netjes bij elkaar zetten in een volgens mij luisterbare volgorde. Dit is lijstje 50.
Tot mijn verbazing heb ik nog nooit een nummer van Julian Cope in mijn lijstjes gezet. Ook niet in mijn wekelijkse lijstjes van enkele jaren terug. En dat terwijl enkele van zijn lp’s me zeer dierbaar zijn. Vooral Peggy Suicide. Die lp is wel zijn magnus opus. Wat niet wil zeggen dat hij daarna geen goede lp’s meer heeft gemaakt. Maar ze waren nogal onevenwichtig. Cope kan prachtige, licht ontwrichtende en soms erg grappige popliedjes maken. Maar soms staan zijn lp’s vol met onsamenhangende experimenten. Om het goed te maken twee nummers van Julian Cope. These things I know is een voorbeeld van die mooie popliedjes die hij maakt. En ook het ruim 7 minuten durende Roswell is een prachtig nummer. Intens, warm. 
Om de luisteraar niet meteen af te schrikken eerst een nummer van een van mijn favoriete lp’s van 2008: Rockferry van Duffy. In 2008 was ze nog een concurrente van Amy Winehouse en Adele. Nu is ze wat vergeten. Terwijl ik deze lp veel beter vind van Adele’s 19, ook uit 2008. Bij beluistering in 2016 vind ik het nog steeds een hele mooie. John Peel hield nooit zo van opbouw en een bepaalde sfeer in zijn programma. Die draaide rustig na een nummer van folkzangeres June Tabor een nummer van grindcore band anal cunt en daarna een nummertje van dancehall koning in spe Shabba Ranks. Er zullen weinig luisteraars zijn die alle drie graag in de platenkast zouden willen hebben. Ik zelf heb niets van Anal Cunt. 

Alan Bangs

Wat staat er verder zoal op? Peter Hammill. Die ook in 2014 nog dreigende en beklemmende ballads kan maken. Een beetje als A Black Box uit 1980. De Nederlandse Kovacs. Het mooiste nummer van Arthur Lee’s Love. Forever Changes is als geheel de beste plaat die Love heeft gemaakt. Maar Always see your face is het mooiste liedje dat ze ooit opgenomen hebben. Soms wordt je in een radioprogramma helemaal omvergeblazen door een nummer. Dit is een van die nummers die mij altijd aan Alan Bangs Night Flight doet herinneren. Ergens tussen 12 en 2 ’s nachts draaide hij dit nummer. Alan Bangs draaide heel veel mooie muziek, maar dit kwam direct binnen. Hier staan zelfs alle playlists van alle uitzendingen van hem. En ik weet vrijwel zeker dat ik het nummer op 5 februari 1984 voor het eerst heb gehoord. Dat was in de uitzending met John Cale. Die uitzending kan ik me nog wel herinneren. Vooral omdat er geen zinnig woord uit John Cale kwam. Meerdere keren begon Cale een lange monoloog nav een vraag. Om ergens de draad kwijt te raken en niet meer te weten wat ook al weer de vraag was. Waarop Alan Bangs maar voorstelde om nog een nummertje te spelen. Dat lukte wel

. 
De lp And The Nothing turns itself inside out van Yo La Tengo heb ik in 2000 van Harry cadeau gekregen. Heeft nooit veel indruk op mij gemaakt. Maar 16 jaar later alsnog. Ik zocht Madeline van The Triffids. Dat nummer staat niet in een goede versie op spotify. En zo kwam ik Yo la Tengo alsnog binnen. Sidsel Endresen kwam ook meteen binnen. Met het nummer Mercyfull op een lp van Nils Pettar Molvaer. Helaas staat dat ook niet op spotify. Tegenwoordig wel op spotify: The Beatles, een vrij invloedrijk bandje waarvan ik alle singles wel ken. En deze lp. 

1. Duffy – Stepping Stone
2. Julian Cope – Roswell
3. Michael Hedges - Ragamuffin
4. Peter Hammill & Gary Lucas – The Kid
5. Dan Auerbach – The Prowl
6. Artic Monkeys – Do I Wanne Know
7. Kovacs  - Wolf In Sheep Clothes
8. Crooked Still – Ain’t No Grave
9. Love - Always See Your Face
10. Inna Modja – Water
11. Julian Cope - These Things I Know
12. The Beatles – I Want You (She’s So Heavy)
13. Labri Siffri – Bless The Telephone
14. Sophie Hunger – Train People
15. Gravenhurst – Romance
16. Yo La Tengo - Madeline
17. Melody Garbot – Don’t Misunderstand
18. Sidsel Endresen – Night Song
19. Alela Diane – Black Sheep

Lijstje 49: Roky Erickson

In oktober 2001 schreef ik in een mail aan de VPRO (nav mijn favoriete live lp’s, met op 1 uiteraard Roky Erickson) het volgende: “Ik vrees dat ik Roky Erickson wel nooit meer live zal zien”. Het lijkt erop, bijna 15 jaar later, dat het toch nog gaat lukken.

Wanneer ik Roky Erickson voor het eerst heb gehoord weet ik niet meer. Wel wanneer ik de eerste lp recensie van een lp van hem heb gelzen. Dat was van de eerste sololp van hem (Roky Erickson and the Aliens uit 1980). Ik las de recensie (in de OOR) in de aula van de GSGD. De recensie was niet erg positief. Mijn fascinatie voor hem is ook pas veel later gekomen. Ergens in de jaren 90. Vooral zijn live lp Castin’ The Ruins was destijds een grote favoriet.

Roky Erickson receiving a lifetime achievement award 

from Billy Gibbons (ZZ Top) at the Austin Music Awards (2008)

Over Roky Erickson is veel geschreven. Vooral omdat zijn leven zo tragisch is. Hij werd opgepakt voor drugsbezit. Zijn advocaat stelde voor om hem gek te laten verklaren (plea for insanity). Dat gebeurde. En vervolgens zat hij een paar jaar in een inrichting waar hij onder meer electroshock treatment kreeg. Hij kwam veel gekker uit de inrichting dan hij erin ging. Hij zei dat een Martiaan zijn lichaam had overgenomen, hij werd gearresteerd omdat hij de post van de hele buurt verzamelde en leefde een tijd in een hut waar de hele dag meerdere tv’s aanstonden om de stemmen die hij hoorde te verdrijven. In de jaren 80 en begin jaren 90 heeft hij nog wel een aantal goede, maar onevenwichtige lp’s gemaakt.

Geld verdiende hij niet. Hij tekende altijd de verkeerde contracten. In 2001 kreeg zijn jongere broer de zeggenschap over hem Tot die tijd had zijn moeder dat. En die weigerde medicatie. Vanaf 2001 kreeg hij goede medicatie en sindsdien gaat het een stuk beter met hem.

1. The Spades – We Sell Soul (de B kant van zijn eerste single)
2. The 13th Floor Elevators – You’re Gonna Miss Me
3. The 13th Floor Elevators – Reverberation (Doubt)
4. The 13th Floor Elevators – She Lives (In A Time Of Her Own)
5. Roky Erickson – Click Your Fingers, Applauding The Play
6. Roky Erickson – Burn The Flames
7. Roky Erickson – I Have Always Been Here Before
8. Roky Erickson – You Don’t Love Me Yet
9. Roky Erickson – Two Headed Dog
10. Roky Ericksonthe Wind And More (Live)
11. Roky Erickson – True Love Cast Out All Evil

Lijstje 48

“ Wild is the wind” staat op Bowie’s Station To Station. Ik kende het alleen van Nina Simone. Het origineel blijkt een prachtige melancholische ballad te zijn. Johnny Mathis is een MOR zanger, maar in dit nummer klopt alles. Het is niet zo gek dat David Bowie dit coverde. Ook Nina Simone zelf komt in dit lijstje voorbij. Met een cover van een countrynummer. Om te laten horen hoe ze zo’n nummer helemaal naar zich toe kan trekken, heb ik het origineel er achter gezet. Dat origineel is ook niet te versmaden zo goed. Daarna nog een keertje Bob Dylan. Ik vind zijn bootleg cd’s minstens net zo goed als zijn originele lp’s. En hoe goed Dylan ook is, er zijn genoeg covers die op dezelfde hoogte staan als de originelen. De vraag wat beter is, de cover of het origineel, vind ik niet zo interessant. Dylan covers leveren nog steeds vaak hele mooie muziek op. Willie Nelson heeft een paar hele goede Dylan covers op zijn naam staan. Van de film Broke Back Mountian, je weet wel die homocowboyfilm, vond ik de aftiteling het mooist. Daaronder zit een prachtig nummer van Willie Nelson (He was a friend of mine). Dat heb ik al eens in een lijstje gezet. Op 17 september 2013 om precies te zijn. Daarom nu een andere Dylan cover. Uit de Dylan biopic.

Zeker uit de jaren 70 ken ik veel meer muziek van papier dan van horen. Over heel veel lp’s heb ik ooit wel wat gelezen, of ik heb de hoezen gezien. Maar de muziek nooit gehoord. Will the circle be unbroken is zo’n lp die ik wel ken uit de bakken, maar nooit had gehoord, Spotify is de ideale manier om ze eens te luisteren. En zoals ik al verwachtte is het een hele mooie lp. De naam Hank Snow ken ik ook wel. Het is een van de grootste country sterren uit de jaren 40 en 50. Maar ook daar had ik tot voor kort nooit iets van gehoord. Ook weer geheel ten onrechte blijkt. Ook zijn er lp’s die ik niet vaak genoeg kan pushen. Zoals Roots van The Everly Brothers. Minstens net zo goed als de eerste Gram Parsons lp’s. Een werkelijk meesterwerk uit de eerste generatie countryrock lp’s.

She moves through the fair is het allermooist in de versie van Sandy Denny. Maar het is oneerlijk om een vergelijking met Sandy Denny te maken. Dat verliest iedereen. Sandy Denny komt ook niet zo heel vaak voor in mijn lijstjes (1 keer om precies te zijn). Dat komt omdat ik vaak helemaal stuk ben na een nummer van haar. Bijna alles wat ik daarna luister valt dan in het niet. Dan zou ik een lijstje moeten maken met alleen Banks of the Nile. Als ik dat nummer heb gehoord blijf ik nog steeds verbijsterd achter. De live versie van Stranger then kindness van Nick Cave vind ik veel beter dan de studio-uitvoering. You’re funaral my trial is nooit een lp van Nick Cave geweest die mij geïmponeerd heeft. Als afsluiter een nummer van Melody Margot, die een van de beste cd’s van 2015 heeft gemaakt.

1. Johnny Mathis – Wild Is The Wind
2. The Greenhornes – There Is An End
3. Nina Simone – Mr. Bojangles
4. Jerry Jeff Walker - Mr. Bojangles
5. Bob Dylan – Nobody ‘Cept You

   

   Melody Gardot

6. Willie Nelson & Calexico – Senor
7. Nitty Gritty Dirt Band – Will The Circle Be Unbroken
8. Hank Snow – The Convict And The Rose
9. The Everly Brothers – Shady Grove
10. The Chieftain feat Sinead O Connor - She Moves Through The Fair
11. Nick Cave – Stranger Than Kindness
12. Melody Gardot – Preacherman
13. Ray Bonneville – What Katy Did