Lijstje 103: een lijst van vele jaren

 Het aantal lijstjes dat ik openbaar maak is een stuk kleiner dan het aantal lijstjes die ik maak. Afgelopen weekend luisterde ik bijna de hele dag naar een verzameling van al mijn lijstjes. Alleen het lijstje met punk rock klassiekers heb ik overgeslagen. Daarom heb in plaats van 1 lijstje, gewoon een heleboel lijstjes samengevoegd. De lijstjes zijn ooit gemaakt als een set van bij elkaar horende liedjes. Maar nu heb je een hele boel sets. En het is aan de luisteraar om te bepalen waar de ene set ophoudt en de andere begint. Ik trap af met de nieuwe single van de inmiddels 80 jarige John Cale, die nog steeds de gave bezit om een dreigende, onder huid kruipende song te maken. 

Als laatste heb ik het lijstje toegevoegd met de mooie titel “O ja die heb je ook nog”. Dat was vooral een bericht aan mezelf om enkele goede, en voor mij belangrijke, nummers vooral niet te vergeten.

Veel luisterplezier. 

Lijstje 102. Voor Egbert

Dit lijstje had ik al af. Lag min of meer op de plank. Het is de soort muziek waar Egbert van hield. Niet vrolijk, wel intens en emotioneel. Het is donkeren gitaarmuziek, maar nooit gitzwart. En het past goed bij hem. De herinneringen aan onze avondjes draaien blijft.

Dit lijstje begin toen Harry me een nummer liet horen van King Hannah. Hij wist precies de juiste snaar te raken. Ik vind het inderdaad erg goed. Leek een beetje op Mazzy Star. Ik moest ook denken aan het nummer No wow van The Kills dat ik in de auto op weg naar vakantie in België op de radio bij studio Brussel hoorde (wat een goede zender is dat, waarom hebben we dat niet in Nederland). Zo kwam ik bij dit lijstje uit. Veel gitaar, mooie loopjes, vreemde achtergrondruis of lekker stuiterende ritmes. Een lijstje met vooral nummers die zich in mijn playlists als bewezen. Fountain DC is nieuw en veel belovend. Die moeten zich nog bewijzen. Ik heb hun nieuwste single erin gezet.

En tjonge wat is The Pop Group live goed. Dit is een live in dub lp. De legendarische lp Y maakte ze in 1979. De lp verschijnt tegenwoordig in lijstjes van belangrijkste lp’s ooit of in de jaren 70 gemaakt. Ze maakten de lp met Dennis Bovell, die ook de eerste lp van The Slits produceerde. En 40 jaar later maakte hij een dub versie van de lp. En The Pop Group maakte er een live dub versie van. Waarschijnlijk met Bovell aan de knoppen, maar dat kon ik niet terugvinden. Viv Albertine was ooit een lid van The Slits, ook een band die een legendarische plaat met Dennis Bovell maakte (Cut).

1. King Hannah – All Being Fine
2. The Kills – Now Wow
3. Mazzy Star – Fade Into you
4. Jesus and Mary Chain – Never Understand
5. White stripes – You don’t know what love is
6. Dum Dum Girls – Too Good to be true
7. Weather prophets – Almost Prayed
8. Mighty lemon drops – Like an angel
9. Viv Albertine – Never Come
10. Fountain DC – Skinty Fia
11. The Pop Group – We are time
12. Franz Ferdinand – Darts of pleasure
13. Primitives – Dandelion Seed
14. Allez Allez – Allez Allez

Lijstje 101

Ik heb teveel dingen bij elkaar gegooid, dacht ik even toen ik de lijst in aanmaak “Folk mei 2021” nog eens beluisterde. Maar ik zie geen probleem. Ik heb de lijst al wel vaker geluisterd, de meeste nummers kwamen me bekend voor. Enkele ook zo bekend dat ik ze echt wel eerder in een lijst moet hebben gehad, Dat bleek te kloppen. The Villagers stonden in 2013 al een keer in een lijstje. Van de lp van Iain Matthews en Egbert Derix heb ik al heel vaak het nummer Gone is Gone in een lijstje gezet. Min of meer bij toeval kwam ik nog een ander nummer van Iain Matthews tegen dat ook in deze lijst terecht kwam. Close the door lightly is een cover van een nummer van Eric Andersen. Eric Andersen mag ook nog wel wat meer erkenning krijgen. Ik heb een aantal nummers van hem in mijn lijstjes gezet. Maar je moet er ook weer niet te veel van horen. Dan wordt het wel erg week. Dat heeft hij wel gemeen met Iain Matthews. 

Eric Andersen

Nou ja, er is nog veel meer over te zeggen. Maar dat doe ik deze keer niet.

1. Laura Marling – Rambling Man
2. Curtis Harding – I Won’t Let You Down
3. S.G. Goodman – Lungs
4. The & The Wild – Power Is A Lonely Place
5. Bony Man – If You Leave
6. Neko Case Laura Veers, KD Lang– Greens Of June
7. Lorde – Solar Power
8. John Grant – Boy From Mitchigan 
9. Frazey Ford – Three Golden Trees
10. 
    Kruangbin & Leon Bridges - Texas Sun 
11. Black Pumas – Fire
12. Aldous Harding – The Barrel
13. Villagers – Nothing Arrived
14. Du Blonde – All The Way
15. Jesca Hoop – The murder Of Birds (Undress)
16. Evan Dando – Hard Drive
17. Gordon Lightfood – Beautifull
18. Eleni Mandell – Circumstance
19. The Ovations – I’m Living Good
20. Fiona Apple – Every Singel Nidght
21. Paul Thorn – It’s Never Yto Latre To Call
22. Bill Frisell - Will Jesus Wash The Bloodstains From Your Hands
23. Herbie Hancock & Joni Mitchell - The Tea Leaf Prophecy (Lay Down Your Arms)
24. Crookes Still - Ain’t No Grave
25. Iain Matthews - Close The Door Lightly
26. Plant & Krauss – It Don’t Bother Me
27. Karen Elson – Gold Dust Woman
    
28. Gay & Terry Woods – Full Moon
29. Egbert Derix & Iain Matthews – Buddha Dials Yor Number

Lijstje 100

Lijstje 100 heeft helaas een vervelende trieste aanleiding. De dood van Lee Scratch Perry. De lp Heart of the Congos heb ik rond 1983 gekocht. Ik ken de lp dus al bijna 40 jaar. Maar luister er nog steeds naar. Ik blijf verbaasd over de klank. 

Ik kan nog steeds nieuwe nummer suit die periode horen en weer uitroepen dat het zo magisch klinkt. Ik heb de lijst heel snel gemaakt toen ik las dat hij was overleden. Ik heb er nu, een dag later, weinig aan veranderd. Mijn ontdekking was de Jamaicaanse versie van Vibrate On. Ik ken het als een mooi wat meanderend nummer, gedragen door de wat ijle melodica van Augustus Pablo. De Janaicaanse versie is veel wilder, met allerlei rare geluidseffecten en een veel ruwere mix. Zo wild kende ik Lee Perry (uit die tijd) niet, zeker niet met Augustus Pablo. Verder staan er weinig nummers op met vocalen van Perry zelf. Daar ben ik ook net zo’n groot fan van. 

Het nummer van Django Django is geen Lee Perry nummer. Le Perry zit er in omdat Adrian Sherwood heel mooi een Lee Perry nummer in de mix heeft gemaakt. En zo klinkt hij ook in een andere context heel toepasselijk.

1. Upsetters – Dread Lion
2. Congos – Ark Of Covenant
3. Heptones – Mistry Babylon
4. Junior Murvin & Dillinger – Roots Train
5. Augustus Pablo – Vibrate On
6. Prince Jazzbo - Croaking Lizard
7. Max Romeo – Chase The Devil
8. Junior Murvin – Police And Thieves
9. Leroy Sibbles – Garden Of Life
   
10. Carlton Jackson – History
11. Lee Perry – Fisherman’s Dub
12. Sons Of Light – Land Of Love
13. Heptones – I Shall Be Released
14. Lee Perry – Secret Laboratory
15. Django Django – WOR (Adrian Sherwood Hey Gringo Remix)
16. Lee Perry - Disco Devil

Lijstje 99

 Folk / singer-songwriter blijft een favoriet genre. En ook een genre waar ik de meeste nieuwe muziek van luister. Het is minder trendgevoelig en op veel verschillende tijdstippen te beluisteren. Er is muziek die ik nu mooi vind, is vooral mooi als persoonlijk tijdsbeeld, als muziek waar ik destijds moeite voor deed om goed te vinden. Het kan zijn dat ik het nu echt mooi vind, maar deels is het ook doordat de muziek een bepaald tijdsbeeld oproept. En dan niet als sociaal fenomeen, maar als persoonlijk fenomeen. Het roept mijn tijdsbeeld op. Ik hoorde laatst in mijn eigen lijstje het nummer Read about Seymour van Nikki Sudden ./ Swell Maps. Ik denk niet dat ik die plaat nu nog zou hebben beluisterd. Destijds kende ik zijn naam en vooral de hoes van zijn eerste solo lp (Waiting on Egypt) sprak erg aan. Dus dan ga je het vaker luisteren en ontdek je er een bepaalde kwaliteit aan. En als ik het nu hoor dan hoor ik vooral de herinnering aan die tijd en niet een heel goed nummer. Ook het sociale perspectief dat bij die lp hoorde (1982, begin postpunk) kan ik herinneren. Van de muziek die nu gemaakt wordt is dat sociale perspectief voor mij helemaal weg. Ik luister naar een plaat die ik leuk vind. Maar verder volg ik bijna niets en is de sociale context voor mij is onbekend.

En zo kom ik dus bij singer-songwriters die, zo lijkt het soms, allemaal ergens in de jaren 70 zijn blijven hangen. Maar dat kan ook aan mij liggen. Om mijn betoog kracht bij te zetten heb ik een lijstje gemaakt met vooral jaren 70 singer-songwriters. Met een paar uitzonderingen, die er naadloos inpassen. 

1. Suzanne Vega – New York Is My Destination
   
2. Alison Kraus – Dark Skies
3. Rhiannon Giddens - Wayfaring Stranger
4. Ryley Walker - On The Banks Of The Old Kishwaukee ...
5. Françoise Hardy – Mon Amie La Rose
6. Alexi Murdoch – Breathe
7. John & Beverley Martin – Stormbringer!
8. Gordon Lightfoot – The Way I Feel
9. Joan Baez – Children Of Darkness
10. Iain Matthews – Polly 
11. Mimi & Richard Farina - Bold Marauder
12. Bob Dylan - Visions Of Johanna
13. Ryley Walker – Primrose Green
14. Joni Mitchell – Urge For Going
15. Sandy Denny – Fotheringay

lijstje 98

Het is zomer, 13 juni 2021 om 22.30 uur. Buiten is het nog 20 graden. Binnen nog wel meer. Het is een mooie tijd voor bossa nova. Niet voor het uitschrijven van alle nummers.

Jorge Ben

Lijstje 97

 Eind haren 70 was er New Wave. Zoals de naam al doet vermoeden een stroming dat ze zich afzet tegen het voorafgaande. De Engelse schrijver David Cavanagh heft zij biografie van John Peel (Good Night and Good Riddance) opgezet aan de hand van de muziek die hij in zijn shows draaide. Daarin wordt heel duidelijk dat de (Engelse) popmuziek begin 1976 wel op een dood spoor zat. Name die je in zijn playlists voorkomen zijn UFO (!?), Ted Nurgent, Poco, Robin Trower. Niet echt spannend. Toen kwam punk en even later New Wave. Punk is natuurlijk vooral een paar jongens die zonder enige muzikale opvoeding lekker rammen op een gitaar. New wave is voor mij veel meer de experimentele elektronische variant. Denk aan bands als Soft Cell, Visage, Cabaret Voltaire. 

Ook artiesten die al eerder waren begonnen kregen interesse in synthesizers en kwamen met een geluid dat verwant was aan de jongere garde. Ik kwam tot dit lijstje toen ik de naam Bill Nelson (1948) ergens tegenkwam. Die begon als (ster)gitarist van een avant garde band en maakte begin jaren 80 een plaat met alleen toetsen. Het is een hele leuke lp, toen ik de hoes zag, kwamen de titels van een aantal nummers meteen naar boven. Het is zo typisch begin jaren 80, synthesiers, ritmebox. Peter Hammill (1948) was ook gegrepen door het wat nieuwere geluid. Hij verrulde zijn gitaar voor toetsen. 

Naast de wat oudere garde (ook Robert Fripp, John Cale) is er ook aandacht in deze lijst voor de jongeren uit die tijd: Soft Cell, Cabaret Voltaire. Niet altijd nieuw wave met veel toetsen (Gang of Four). En een band die eigenlijk ook wel tot de oude garde zou kunnen rekenen gezien hun leeftijd in 1977 is Suicide Alan Vega (1938-2016) was al aardig op leeftijd toen ze hun eerste lp opnamen. Maar de muziek van Suicide is elektronica met een punk attitude. Overal waar ze optraden braken rellen uit. Maar wat een lp was die eerste titelloze lp van Suicide! 

Als laatste nog een opmerking over het nummer van The Golden Palominos (de band van drummer Anton Fier). Zoals de meeste drummers kan Fier niet zingen (behalve Levon Helm en Don Henley). Daar huurde hij echte zangers voor in. En in dit geval een van mijn favoriete zangers: Jack Bruce. 

1. Bill Nelson – Quit Dreaming And Get On The Beam)
2. Peter Hammill – Fogwalking
3. 
   Beter Blegvad – You Can’t Miss It
4. Gang Of Four – At Home He Is A Tourist
5. Robert Fripp – North Star
6. Magazine – As Song From Under The Floorboards
7. Suicide – Diamonds, Fur Coat, Champagne
8. Goldfrapp – Strict Machine
9. John Cale & Brain Eno – Spinning Away
10. The Golden Palominos – (Something Else Is) Working Harder
11. Cabaret Voltaire – Crack Down
12. Soft Cell Bedsitter
13. Roxy Music – Tara
14. The Associates – Club Country