Lijstje 58

In de herfst heb ik altijd zo een lijstje met mooie folk en andere Americana bij elkaar geharkt. Maar Dat was lijstje 57 al. Daarom een ander lijstje uit de kelder. In die kelder bevinden zich nog heel wat halve lijstjes. Deze was al af. Ik heb er nog een, maar die lijkt qua sfeer op de vorige dus die komt een andere keer. Waarschijnlijk. Lijstje 58 is ontstaan uit de release radar van Spotify. Daar stond Blacksmith van Jah Wobble in. Jah Wobble heeft in de loop van de jaren erg veel moois gemaakt. Vooral omdat hij nooit te beroerd is van de gebaande paden af te wijken. Hij heeft ook heel veel met muzikanten uit de hele wereld gedaan. Vanuit een carrière oogpunt is het waarschijnlijk heel slecht om iedere keer wat anders te doen. Maar het leverde wel interessante muziek op. Soms helemaal niet mijn ding, soms erg leuk. Juist het feit dat ik niet alles van hem goed vind, maakt me een fan. Blacksmith is een nummer waarvan ik verschillende versies heb verzameld. Dit omdat ik de versie van Steeleye Span zou goed vond, dat ik nieuwsgierig werd naar andere versies. Er is bijvoorbeeld ook een noga neuzelige versie van Bob Dylan (maar ja dat is logisch).

Jah Wobble maakte er folkdub van. En kon ik twee kanten opgaan. Naar de folk of de dub, Aangezien ik meestal naar de folk ga, ben ik dit keer naar de dub gegaan. `in de breedste zin van het woord. Aan het eind is het woord aan Sun Ra. Gewoon de beste experimentele artiest uit de Jazz. Ik denk dat er geen artiest is waar liefhebbers van jazz een grotere hekel aan kunnen hebben. Voor veel mensen is het werk van Sun Ra een atonale kakafonie, die het woord muziek nauwelijks waardig is. En ik moet zeggen: hij heeft ook veel vreselijke dingen gedaan. Mensen denken vaak dat het een groep muzikanten is die maar wat doen en allemaal door elkaar heen toeteren. Bij Sun Ra is het tegendeel het geval. Het is een vaste groep muzikanten waar Sun Ra ook een absolute trouw van verlangde. Er werk heel veel gerepeteerd en geëxperimenteerd. Stukken zijn dus nooit spontaan ontstaan. Zoals bij Wim T. Schippers alle Uhh’s en haperingen in het scenario staan, zo is ook de schijnbare kakofonie van Sun Ra strak geregisseerd. Luister eens aandacht naar de 21 minuten Space Is The Place. Wat ik vooral hoor is gospel.

Sun Ra speelde ook nooit nummers twee keer hetzelfde. Van Space Is The Place bestaan veel versies. Naast een 21 minuten versie heb ik geheel andere versie van 10 minuten gezet. Enjoy!

Jah Wobble

1. Jah Wobble – Blacksmith (dub)
2. Transglobal Underground – Taal Zaman
3. Talvin Singh – Mombasstic
4. Nitin Sawhney – Migration
5. Nols Petter Molvaer – Gilimanuk
6. Afric head Charge – Head to glory
7. Bonoboo – Dont’t wait
8. Sandoz – Drum Meditation
9. Afro Celt sound system – Whirl – Y-Reel1
10. Deep Forest – Martha’s song
11. Natacha Atlas – Kidda
12. Mari Boine – Vuoi Vuoi Me
13. Sheila Chandra – Shanti, shanti shanti
14. Le peuple de l’herbe – sexual attraction
15. Cedric ‘Im’ brooks – Give Rasta glory
16. Sound dimension – Rockfort rock
17. Sun Ra - Space Is The Place
18. Sun Ra - Space Is The Place

Lijstje 57

Ik had een lijst met ruim 20 nummers. Dit is er overgebleven. Dat komt vooral omdat er heel veel nummer uit de jaren 60 in stonden. Eentje heeft het overleefd. De rest van de nummers zijn recenter en ook voor mij nieuw. Choir of young believers moet mensen die The Bridge kijken bekend voorkomen. Verder wordt de nieuwe van Ryley Walker bijna overal zeer positief ontvangen. Ik ben er echter niet heel erg kapot van. Er staan wel goede nummers op. Maar het beklijft niet echt. Hij heeft toch te weinig persoonlijkheid om het echt te laten leven. Verder voor de kenners: Waiting Around To Die is een Townes van Zandt cover. Er komen de laatste jaren steeds meer covers van zijn werk naar boven: Alison Krauss & Robert Plant, Mark Lanagan en Steve Earl die in 2009 een hele cd met nummers van hem heeft opgenomen.

1. Ryley Walker – The Halfwit In Me
2. Choir Of Young Believers – Hollow Talk
3. PJ Harvey – River Anacostia
4. A.C. Marias – Drop
5. Emma Ruth Rundle – Medusa
6. Sea Oleena – If I’m
7. Michael Kiwanuka – Waiting Around To Die
8. Babybird – Back Together
9. Iain Matthews – The Emperor’s New Clothes
10. Jefferson Airplane – Share A Little Joke

Lijstje 56

In mijn lijstjes komt maar weinig rockabilly voor. Die omissie zet ik bij deze recht. In jaren 80 begon er een rockabilly revival. Daar ken ik eerlijk gezegd niet heel veel van. The Stray Cats zijn voor mij de bekendste en The Cramps de beste. Hoewel de Cramps meer deden dan alleen rockabilly, ze mengende het met allerlei andere ingrediënten. Ik ben eens wat in de archieven gedoken, heb mijn eigen favorieten weer eens geluisterd en zo kwam ik tot onderstaand lijstje. Ik begin in de jaren 50 en zo langzamerhand hoor je de invloed van de punk toenemen.

Cramps

En er blijkt nog gerechtigheid te bestaan. Een jaar geleden vroeg ik me af waarom de lp Rollin’ Through The Night van Evan Johns & The H. Bombs niet op spotify staat. Maar inmiddels staat de hele lp erop. Verder voor de verandering eens geen nummer van Robert Gordon met Link Wray. Maar met een andere briljante gitarist: Chris Spedding. Die van alle markten thuis is trouwens. Een kleine 10 jaar gelden zag ik hem de sterren van de hemel spelen met Roxy Music.

20 nummers in minder dan een uur. Zo hoort het.

Chris Spedding

1. Gene Vincent – Who Slapped John
2. Jody Reynolds – The Fire Of Love
3. Charlie Feathers – Bottle To The Baby
4. Bo Diddley – Roadrunner
5. Link Wray – Rumble
6. The Groupies - Primitive
7. The Cramps – Goo Goo Muck
8. Rumble Club – The Killer
9. Robert Gordon The Way I Walk
10. The Termites – Overload
11. Brain Setzer – Sixty Years
12. Wanda Jackson & The Cramps – Funnel Of Love
13. The Baboons – Drinking Gasoline
14. Dead Kennedeys – Holiday In Cambodia
15. Astrolites – Riot On The Rocks
16. The Meteors – Don’t Touch The Bang Bang Fruit
17. Tall Boys – Ride This Tornado
18. Evan Johns & The H. Bombs - Rollin’ Through The Night
19. The Reverend Horton Heat – Bullit
20. Johnny Thunders - Pipeline

Lijstje 55: Gareth Sager

Nick Cave noemde het concert dat hij in 1978 van The Pop Group zag een live changing event: “It's one of those moments when the cogs of your mind shift and your life is going to irreversibly change forever”. En het genie achter The Pop Group is Gareth Sager. Eind jaren 70 richtte hij The Pop Group op. Dat klassiekers maakte als She is beyond good and evil en We are all prostitutes. Daarna maakte hij een verpletterende indruk met zijn wervelende mix van punk, funk en jazz in Rip, Rig and Panic. Deze ruwe bonk energie hoort wat mij betreft tot het allerbeste wat begin jaren 80 verscheen. 

Daarna kwam de meest absurde en humoristische bluesrock die ik ken: Head. Titels als “10.000 hangovers later” en “Jezus aint got a daddy” zeggen genoeg. De reacties op de lp’s waren destijds nogal lauw. Ik denk vooral omdat ze de muzikale gekte van Rip, Rig & Panic misten. Maar als rock met zelfspot is het ongenaakbaar. Zelfspot is niet een eigenschap die je Led Zeppelin toekent. Ik bedoel maar. 

Daarna werd het nog obscuurder. Tales of ordinairy Madness uit 1988 was het laatste wat ik van hem te pakken kon krijgen. Ik wist wel dat hij een band had genaamd Pregnant, maar de cd’s waren onvindbaar. Pas in 2003 kreeg ik weer iets van hem te pakken, een solo lp onder de naam C.C. Sager. Daarna bleef het weer stil. Eigenlijk tot vorig jaar. Toen The Pop Group een glorieuze comeback maakte. 
Dankzij Spotify is nu ook veel van het oudere werk (incl. Pregnant) beschikbaar. Helaas de lp’s van Head niet. Ik heb een zo goed mogelijk chronologisch overzicht van zijn carrière gemaakt. Nou carrière. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de platen van Pregnant niet echt goed zijn. Maar een held verdient een eerbetoon. Bij deze. 

Eigen concertfoto. 

1. The Pop Group - She is beyond good and evil 
2. The Pop Group – We are all prostitutes
3. The Pop Group – We are time
4. Rip, Rig & Panic - Need
5. Rip, Rig & Panic – Miss PIB
6. Rip, Rig & Panic – Epi Epi Arp Woosh!
7. Rip, Rig & Panic – Sunken Love
8. Rip, Rig & Panic – The ultimate fun
9. C.C. Sager (Pregnant) – Keeping the dance floor warm 
10. C.C. Sager (Pregnant) – Hey Denny don’t say it’s wrong
11. Pregnant – Higher Type of Mind
12. Pregnant – Red west coast sunset
13. C.C. Sager – The Johnny Bristol Flu
14. Jack Scott & Gareth Sager – Vodka Turbo
15. The Pop Group – Mad Truth 
16. The Pop Group – Zipperface

Lijstje 54 Ode aan Joe South

Joe South overleed in 2012. Hij was zanger, muzikant en song writer. Van 1957 tot 1972. Daarna kreeg hij een enorme writers block. Hij heeft nooit meer iets gedaan. Te bang dat mensen zijn nieuwe werk zouden vergelijken met de successen die hij eind jaren 60 had. On zijn boek “Mijn Muziek” heeft Jan Donkers een mooi stuk over deze zanger et de mooie bariton en de schijnbaar eenvoudige, maar heel geraffineerd geproduceerde liedjes. Zijn werk is heel veel gecoverd. Ik heb wat bekende artiesten (Deep Purple, Linda Ronstad), culthelden (Swamp Dogg, Willie Hightower, John Stewart) en gewoon onbekende artiesten (ik had nooit gehoord van Joe Simon) verzameld. Zijn werk kan vanuit heek veel verschillende invalshoeken gecoverd worden. Als laatste in het rijtje heb ik een favoriet nummer toegevoegd dat niet is gecoverd. Voor zover ik weet.
Voor de vergelijking heb ik originele versies er achter gezet. 
En O ja. Joe South speelt ook gitaar op een van de beste Dylan lp’s (Blond On Blond) en op Sound Of Silence van Simon & Garfunkel. 

1. Bob Andy – Games People Play
2. Willie Hightower – Walk A Mile In My Shoes
3. Lyn Anderson – Rose Garden
4. Deep Purple – Hush
5. Billy Joe Royal – Down In The Boondocks
6. John Stewart – Don’t It Make You Want To Go Home
7. Tams – Untie Me
8. Linda Ronstad – I Knew You When
9. Swamp Dogg – These Are Not My People
10. Joe Simon – All My Hard Times
11. Joe South – Leanin' On You 
12. 
    

Lijstje 53

Lijstje 53 bestaat vooral uit warme, zonnige electronica: reggae, funk, world. Of wat voor genre het ook maar mag zijn. Gewoon 11 leuke liedjes voor de zomeravond. 

1. Azizi Brahim - Calles deDaija
2. Pat Smith - The Pirate 
3. Protoje - Who Knows 
4. T.O.K. – Coulda Wha
5. Manana – Cruise on, fade out
6. Dan Lissvik – G
7. Youssou N’Dour – Shukram Bamba
8. Frank Ocean – Lost
9. Eefje de Visser – Stof
10. My Room is white – Mia Doi Todd
11. Bonobo - Antenna

Lijstje 52

Tjonge. Twee maanden geen lijstje. Ik ga de frequentie weer eens wat verhogen. Ik heb nog genoeg lijstjes liggen. Het is vaak een kwestie van lijstje samenvoegen, omkneden en herordenen. Zo ook deze. Er staan weer nummers op die tijdens het fietsen van of naar werk zat te neurieen (Long Cool Woman, I Pity the Fool, Drive). En nummers die ik toevallig tegenkwam. Zoals de live uitvoering van Roger McGuin’s Eight Miles High. Van de allereerste Rock Palast nacht. Het is wel mooi om te horen hoe hij het nummer uitbouwt tot een gitaarorgie waar Neil Young een puntje aan kan zuigen. Zugabe schreeuwt het publiek. En zo komen we in de rocksferen met een van de mooiste Sonic Youth nummers die ik ken. Kool Thing. Eigenlijk een sophisticted Motörhead nummer. En na de onderkoelde vocalen van Kim Gorden een wat ruwere, meer punky versie. Kills’Fuck the people. Na de erupties van Roger McGuin, Sonic Youth en The Kills nog een band die bekend staat om zijn ruwe,neurotische sound. Suicide. De naam lijkt het al te zeggen, maar volgens Zanger Alan Vega was de naam niet bedoeld als verwijzing naar een deprimerend einde. Verrassend noemt Bruce Springsteen Suicide als een van zijn belangrijkste inspiratiebronnen. De vaderlandsliefde van the Boss lijkt ver weg te staan van de nachtmerriemuziek van nummers als Ghostrider. Maar de link is zeker Dream baby dream. Springsteen noemt voor Nebraska als album dat door Suicide is geinspireerd. En als je ze achter elkaar hoort hoor je de overeenkomsten wel. Vega dacht trouwens bij het horen van Springsteens State Trooper, dat hij een nummer van zichzelf hoorde. Dream Baby Dream heeft Srpingsteen zelf ook nog opegnomen, en hij speelt het vaak live. The Third Bardo is gewoon een favoriet. Luister en je snapt waarom. 

Staat er dan niets nieuws in deze lijst. Nou weinig. De lp van The Turnpike Troubadoers komt uit 2012. Bij toeval ontdekt toen ik op zoek was naar liedjes over de duivel. Mooie plaat. Over de duivel gesproken. Na The Turnpike Troubadoers moest gewoon Devil in the woods van The Gun Club komen. 
En vorige week heb ik Paul Verhoeven’s Elle gezien. En die film begin ook met een liedje uit mijn lijstje met duivelsnummer. Die kon er dus ook wel in. Ook een recent nummer trouwens. Uit 2015. Daarna weer een wat oudere favoriet: de gillende versie van Joline door The white Stripes. Let wel, dit is geen parodie, Jack White houdt echt van Dolly. Rival Sons is een band veel werkt met producer Dave Cobb. Dave Cobb is nu vooral bekend als de producer van alt country lieveling Sturgill Simpson (waar ik weer niet zo veel aan vind). Kevin Morby ken ik van de website krenten uit pop. Waarop Erwin Zijleman al jaren lang iedere week enkele cd’s bespreekt. Dat hij nog tijd heeft om nog iets anders te doen. 
Tot slot een eerbetoon aan Bernie Worrell, de sympatieke jazz funk organist. Naast zijn werk bij de gang van George Clinton (Funkadelic, Bootsy Collins), ben ik ook zeer gecharmeerd van wat hij samen met all time hero Jack Bruce heeft gemaakt. 






1. Bobby Bland - I Pity The Fool
2. The Hollies - Long Cool Woman (In A Black Dress)
3. R.E.M. - Drive
4. Roger Mcguin’s Thunderbyrd - Eight Miles High
5. Sonic Youth - Kool Thing
6. The Kills - Fuck The People
7. Suicide - Dream Baby Dream
8. The Third Bardo – I’m Five Years Ahead Of My Time
9. The Turnpike Troubadours – Before The Devil Knows We Are Dead
10. The Gun Club - Devil In The Woods 
11. Raury – Devil’s Whisper
12. The White Stripes – Joline (Live)
13. Rival Sons – Good Sons
14. Kevin Morby – I Have Been Tot He Mountain
15. Parliament – Unfunky UFO
16. Jack Bruce & Bernie Worrell – Folksong
17. Jack Bruce & Bernie Worrell – The Food

x