Lijstje 63

De laatste tijd luister ik meer naar jazz. Ik moet bekennen dat het nooit mijn favoriete genre gaat worden. Ik hou toch het meest van liedjes. En bij jazz draait meer om sfeer, groove en instrumentale kwaliteit. Een nummer van Miles Davis kun je niet mee hummen. Wat niet wegneemt dat ik het op z’n tijd wel mooi vind. Ook in liedjes spelen de aspecten die jazz zo goed maken een rol. Alleen op een andere manier. Misschien kan ik ooit eens omschrijven wat ik mooi vind aan jazz. Ik kan ook nog niet zo goed omschrijven wat voor soort jazz ik mooi vind. Ik hier een lijst gemaakt van dingen die ik de afgelopen tijd heb geluisterd. Misschien hebben de nummers een kwaliteit die ze verbind. Is er iets wat maakt dat ik juist die nummers goed vind. Ik heb het verband nog niet ontdekt.

Shabaka Hutchings

Ik heb me in mijn keuze niet beperkt tot een bepaald genre of tijdperk. Er staat “echte” jazz in, maar ook nummers die jazz-achtig zijn. Of er duidelijk door geïnspireerd zijn. Nou is die inspiratie heel ver verwijderd van het uiteindelijke resultaat. Zelfs Black Sabbath heeft volgens sommigen jazzy invloeden, doordat drummer Bill Ward begonnen is als jazz-drummer. In verschillende artikelen wordt vooral Symptom of the Universe genoemd. Maar het gaat me te ver om een `black Sabbath nummer op te nemen in een jazz lijstje. Er zit toch duidelijk meer jazz in funk en bepaalde hip hop nummers en in de acid jazz. 

1. Ramesy Lewis – Do What You Wanna
2. Herbie Man – Coming Home Baby
3. Gabor Szabo – Gypsy Queen
4. Håkon Kornstad – Oslo
5. Bonobo – We Could Forever
6. Zero 7 – Pop Art Blue
7. Roy Hargrove – Blue
8. Joshua Redman – As This Moment Slips Away
9. Nostalgia 77 – Arora
10. Shabaka And The Ancestors – The Observer
11. Mato, Tosca – Harry Dean
12. Dinosaur – Robin
13. Macklemore & Ryan Lewis – Thrift Shop

Lijstje 62

Ik begin mijn lijstjes te missen. Ik luister namelijk vrij veel nog naar oude afleveringen. Als ik niet weet wat ik moet draaien, dan luister ik naar mijn masterlijst. Dan heb ik bijna altijd muziek die ik leuk vind. Dus ben ik maar weer eens aan de slag gegaan. Ik had gisteren wat Franse nummers geluisterd (van een oud lijstje uiteraard) en daarom begin ik met een ander nummer van een lp van de mij totaal onbekende Holden, die me wel bevalt. Daarna schoot me Almost Prayed van The Weather Prophets te binnen. En die past prima. En het was 2014 dat ik dit nummer ook eens in een lijstje had gezet. Dus het mocht wel weer eens. Het is nu nog ruim 25 graden in huis. Ik ben niet echt in een uitgelaten zomerstemming, maar relaxte klanken bevallen me op dit tijdstip wel. >A Tribe Called Quest is natuurlijk heel iets anders. Wat wel verbind is de dominante gitaar. Een instrument die in de hip-hop meestal niet echt een rol speelt. De gitarist is overigens Jack White.  Silver Bullets is de eerste lp van The Chills in 19 (!) jaar. Ik zag The Chills toch vooral als een wat inconsistente band die een paar hele mooie singeltjes hebben gemaakt (zoals Pink Frost). En op hun nieuwe lp hebben ze een paar nummers staan die zich moeiteloos kunnen meten met de liedjes van de jaren 80. Caribbean Sunset is John Cale op z’n zonnigst. De gelijknamige lp wordt wel beschouwd als een van de minste uit zijn carrière. Dat vond ik destijds niet. Maar nadat ik hem opnieuw had beluisterd (via YouTube, hij staat niet op spotify) moet ik de critici van destijds toch gelijk geven.   De lp Fresh van Sly Stone kende ik merkwaardigerwijs helemaal niet. Zijn eerdere lp’s ken ik goed, maar vind ik niet zo goed, een beetje rommelig en niet lekker dansbaar. Fresh is na zijn bloeiperiode en leek me daarom niet zo goed. Maar wat een prachtige plaat is het. De beste Sly Stone plaat die ik ken. Eindelijk vind ik hem ook echt funky. En na Sly Stone moest Prince komen. Sign O The Times is zijn absolute meesterwerk en die was een tijdje van spotify af, maar staat er nu gelukkig weer op. De keuze viel op een laid back, jazzy funk popsong.   Voor de verandering staat er ook een Zweeds liedje in. Van de spotify soundtrack van dehele leuke  Netflix serie Dag.  De recensies van de nieuwe Mary J Blige waren zeer positief. Maar ik vind de plaat niet veel aan. Alleen dit nummer (Hello Father) heeft enige eeuwigheidswaarde. Wat wel een groot woord is voor een redelijke popsong.   En we sluiten af met een lekkere discokraker van Goldfrapp. Goldfrapp is een merkwaardige band. Ze maken afwisselend platen vol verstilde pastorale klanktapijten en flink pulserende disco. De ‘serieuze’ muziekliefhebber vindt de pastorale Goldfrapp goed en snapt niet waarom ze van die wegwerpdisco maken. Ik zie het andersom. Hun vorige lp (Tales of Us) is een soort Engelse zuchtmeisjes plaat. Met saaie voorspelbare arrangementen en “gevoelige” liedjes. Geef mij maar krakers als Train en Strict Machine. Dit Anymore past helemaal in die lijn. De lekkere fluisterende zang doet me denken aan More More More van de Andrea True Connection. Zie mijn blog van 1 augustus 2014.  

1. Holden – Sur le pave 
2. The Weather Prophets - Almost Prayed  
3. A Tribe Called Quest - Melatonin 
4. Chills – Tomboy 
5. John Cale - Caribbean Sunse 
6. Chills – Underwater wasteland 
7. Duffy – Stepping stone 
8. Sly Stone  - In Time 
9. Prince – The Balled of dorothy parker 
10. Coldcut, Adrian Sherwood. Lee Perry – Divide and Rule 
11. Lee Perry – Soul Fire 
12. Lars Winnerbäck – Det är visst nån som är tillbaka 
13. Pieta Brown – Station Blues 
14. Mary J. Blige – Hello Father 
15. Thundercat – Them Changes 
16. Joan Osbourne – Not too well aquainted 
17. Goldfrapp - Anymore 

Lijstje 61

Verhuizen kost tijd en energie. Daarom al een tijd geen nieuwe lijstjes. Wat niet wil zeggen dat ik helemaal stil zit. Dit lijstje had ik al een hele tijd geleden gemaakt. Het heette lijstje 53. Alleen was het nooit gelukt om de informatie erbij te zetten. Nu dus wel een lijstje met nummers. Toelichting is niet nodig. Ik heb ook al een nieuwe. Maar die komt later.

September Girls

1. The Castaways – Liar, Liar
2. Vagrants – Oh Those Eyes
3. The Hombres – Let It All Hang Out
4. The Brogues – I Ain’t No Miracle Worker
5. The Seeds – Can’t Seem To Make You Mine
6. The Abstracts – Abstract Limited
7. PJ Harvey – River Anacostia
8. Staple Singers – Wade In The Water
9. Soul Stirrers – Pilgrim Of Sorrow
10. Music Machine – The People In Me
11. Third Bardo – I’m Five Years Ahead Of My Time
12. Rival Sons – Good Things
13. Turnpike Troubadours – Gin, Smoke Lies
14. Turnpike Troubadours – Before The Devil Knows We’re Dead
15. Hawkwind – Dying Seas
16. Sea Oleena – If I’m
17. Aziza Brahim – Calles De Dajla 
18. Baaba Maal – Kalaajo
19. Grace Love And The True Lovers – Nobody Sweeter
20. September Girls – Jaw On The Floor

Dead Kennedys - Frankenchrist

21. Dead Kennedys – Chicken Farm

Lijstje 60

Deze lijst met willekeurige bij elkaar gezochte liedjes is weer zorgvuldig samengesteld. Het bevat muziek waar ik de afgelopen weken naar geluisterd heb. De geweldige serie netflix DAG heeft ook een prachtige soundtrack, Iemand is zo aardig geweest om veel van de nummers die je daar hoort in een lijst te zetten (zie hier). Ik heb de hele lijst al eens geluisterd. Met veel jaren 80 dingen. En ook veel dingen die ik toen heb laten liggen, zoals The Violet Femmes. Ik vind het toen niet zo goed. Maar is toch wel erg leuk. Verder is John Cale’s Fragments of a Rainy Season eindelijk weer verkrijgbaar. Daarvan het hele mooie Chinese Envoy. Ook Hallelujah, van Leonard Cohen staat daarop. John Cale heeft het nummer als eerste groot gemaakt. Ook kwam ik er achter dat alle Doll By Doll lp’s (weer) op spotify staan. Ik ben een groot fan van zanger / leider Jackie Leven. Judee Sill staat ook op de DAG soundtrack. Ik heb beide lp’s van haar eindelijk eens geluisterd. Misschien later daarvan nog meer. Ook de hele obscure Engelse singer songwriter Bill Fay komt van de DAG soundtrack.

Doll By Doll

Een andere ontdekking is een geweldige lp van The Everly Brothers. Hun Roots behoort tot mijn all time favorites. Ik ben niet zo’n fan van hun popwerk. Net iets te zoetsappig. In zijn boek Yeah, yeah, yeah noemt Bob Stanley The Everly Brothers een van de meest consistente hitmakers van de jaren 50 en 60. Niet ten onrechte. En deze lp laat weer horen waarom. Prachtige country folk.

Nog een nummer van een soundtrack (de prachtige film Nebraska) is New West van Tin Hat. Ook heb ik de afgelopen weken weer eens een paar keer naar United Universal House of Prayer van Buddy Miller geluisterd.

En sommige dingen heb ik bedacht toen ik het lijstje aan het samenstellen was (John Gorka, Alicia Keys) en ik had nog een listje liggen met nummers over water. Van dat lijstje ook enkele nummers. Het lukte me niet om een mooie lange lijst met liedjes over water te maken. Het moest een lijstje worden met nummers over de helende kracht van water. Maar Cool Drink of water van The Gun Club (en het origineel) pasten daar niet echt bij. Daarom maar in deze lijst.

1. Alicia Keys - Holy War
2. Bill Fay – Thank You Lord
3. Judee Sill – There’s A Rugged Road
4. John Cale - Chinese Envoy 
5. Tin Hat - New West 
6. Kip Hanrahan (En Anderen) – Sketch From Two Cubas
7. Doll By Doll - Stripshow
8. Florence & The Machine – That’s What The Water Gave Me
9. Buddy Miller – There’s A Higher Power
10. Barbara Dane – Nine Hundred Miles
11. The Everly Brothers – Roving Gambler
12. John Gorka – Raven In The Storm
13. John Martyn – Walk On The Water
14. Azure Ray – Seven Days
15. Cowboy Junkies – Also One
16. The Violent Femmes – Black Girls
17. The Gun Club - Cool Drink Of Water 
18. Tommy Johnson - Cool Drink Of Water Blues

Lijstje 59

En natuurlijk heb ik een lijstje met mooie country/ folk herfstnummers. Die wil ik jullie ook niet onthouden. Even wat opmerkingen bij sommige nummers:
Dirt Water is de band van ex Bad Seed Hugo Race. Zo iemand die van de aardbodem leek te zijn verdwenen. Dit nummer is erg mooi. De rest is helaas een stuk minder. Ik heb een nummer van de originele opnames van Marianne Faithfull’s Broken English opgenomen. In de versie die uitkwam heeft Steve Winwood wat extra synthesizer toegevoegd. Op verzoek van producer Mark Miller Munday speelde Winwood wat extra dingetjes in. Nu ben ik een groot Steve Winwood fan. Maar zijn synthesizerfase is zonder meer zijn muzikaal minste fase. Dus de opnames van Broken English zijn veel mooier zonder de extra lagen van Steve Winwood. 
En verder is natuurlijk alles erg mooi. Pentangle was voor mij vooral een bekende naam. Ik heb al vaker naar dingen van hen geluisterd. En ik moet zeggen: dat moet ik meer doen. Zonder meer een topband qua folk van rond 1970. Daarom twee nummers. 
Er is maar 1 nummer dat er misschien objectief niet bij had gemogen. Dat is het laatste nummer. Ik heb een paar hele mooie cd’s van Steve Young. Maar die staan geen van allen op Spotify. Maar ik vind dat de wereld hem toch moet horen. Het begin van het nummer Once I Had A Sweetheart is prachtig. Zo a-capella hoor je ook de kracht van zijn stem. De rest van het nummer is wel een beetje AOR uit de jaren 80. De versie van Pentangle is veel mooier. Steve Young is trouwens in maart van dit jaar overleden. Misschien komt er een tijd dat ook lp’s als Seven Bridges Road en No Place To Fall op Spotify staan. Hij heeft echt prachtige dingen gemaakt. Let ook op zijn mooie snor. En O ja, het nummer Gentlemen Boateng is van een andere Steve Young. 
Verder staan er veel favorieten in de lijst. Always See your face van Love is al heel lang een favoriet. Vanaf 5 februari 1984 om precies te zijn. Ik hoorde het bij Nightflight van Alan Bangs bij de BFBS. Toen was ik dus bijna 20. 

Hugo Race

1. Dirt Water – The Other Side
2. Jim White – Chase The Dark Away
3. Marianne Faithfull – Guillt
4. Ray Bonneville – Under The Bridge
5. Damien Rice – It Takes A Lot To Know A               Man
6. Johnny Cash – Thirteen
7. Fred Neil – Sweet Cocaine
8. Michael Nesmith – Harmony Constant
9. Claire Hamill - The Man Who Cannot See Tomorrow`S Sunshine
10. Iain Mattews – Spanish Guitar
11. Pentangle – Sovay
12. Pentangle - Once I Had A Sweetheart
13. Love – Always See Your Face
14. The Byrds – I Wasn’t Borm To Follow
15. Buddy Holly - Learning The Game
16. Steve Young  - Once I Had A Sweetheart

Lijstje 58

In de herfst heb ik altijd zo een lijstje met mooie folk en andere Americana bij elkaar geharkt. Maar Dat was lijstje 57 al. Daarom een ander lijstje uit de kelder. In die kelder bevinden zich nog heel wat halve lijstjes. Deze was al af. Ik heb er nog een, maar die lijkt qua sfeer op de vorige dus die komt een andere keer. Waarschijnlijk. Lijstje 58 is ontstaan uit de release radar van Spotify. Daar stond Blacksmith van Jah Wobble in. Jah Wobble heeft in de loop van de jaren erg veel moois gemaakt. Vooral omdat hij nooit te beroerd is van de gebaande paden af te wijken. Hij heeft ook heel veel met muzikanten uit de hele wereld gedaan. Vanuit een carrière oogpunt is het waarschijnlijk heel slecht om iedere keer wat anders te doen. Maar het leverde wel interessante muziek op. Soms helemaal niet mijn ding, soms erg leuk. Juist het feit dat ik niet alles van hem goed vind, maakt me een fan. Blacksmith is een nummer waarvan ik verschillende versies heb verzameld. Dit omdat ik de versie van Steeleye Span zou goed vond, dat ik nieuwsgierig werd naar andere versies. Er is bijvoorbeeld ook een noga neuzelige versie van Bob Dylan (maar ja dat is logisch).

Jah Wobble maakte er folkdub van. En kon ik twee kanten opgaan. Naar de folk of de dub, Aangezien ik meestal naar de folk ga, ben ik dit keer naar de dub gegaan. `in de breedste zin van het woord. Aan het eind is het woord aan Sun Ra. Gewoon de beste experimentele artiest uit de Jazz. Ik denk dat er geen artiest is waar liefhebbers van jazz een grotere hekel aan kunnen hebben. Voor veel mensen is het werk van Sun Ra een atonale kakafonie, die het woord muziek nauwelijks waardig is. En ik moet zeggen: hij heeft ook veel vreselijke dingen gedaan. Mensen denken vaak dat het een groep muzikanten is die maar wat doen en allemaal door elkaar heen toeteren. Bij Sun Ra is het tegendeel het geval. Het is een vaste groep muzikanten waar Sun Ra ook een absolute trouw van verlangde. Er werk heel veel gerepeteerd en geëxperimenteerd. Stukken zijn dus nooit spontaan ontstaan. Zoals bij Wim T. Schippers alle Uhh’s en haperingen in het scenario staan, zo is ook de schijnbare kakofonie van Sun Ra strak geregisseerd. Luister eens aandacht naar de 21 minuten Space Is The Place. Wat ik vooral hoor is gospel.

Sun Ra speelde ook nooit nummers twee keer hetzelfde. Van Space Is The Place bestaan veel versies. Naast een 21 minuten versie heb ik geheel andere versie van 10 minuten gezet. Enjoy!

Jah Wobble

1. Jah Wobble – Blacksmith (dub)
2. Transglobal Underground – Taal Zaman
3. Talvin Singh – Mombasstic
4. Nitin Sawhney – Migration
5. Nols Petter Molvaer – Gilimanuk
6. Afric head Charge – Head to glory
7. Bonoboo – Dont’t wait
8. Sandoz – Drum Meditation
9. Afro Celt sound system – Whirl – Y-Reel1
10. Deep Forest – Martha’s song
11. Natacha Atlas – Kidda
12. Mari Boine – Vuoi Vuoi Me
13. Sheila Chandra – Shanti, shanti shanti
14. Le peuple de l’herbe – sexual attraction
15. Cedric ‘Im’ brooks – Give Rasta glory
16. Sound dimension – Rockfort rock
17. Sun Ra - Space Is The Place
18. Sun Ra - Space Is The Place