Lijstje 97

 Eind haren 70 was er New Wave. Zoals de naam al doet vermoeden een stroming dat ze zich afzet tegen het voorafgaande. De Engelse schrijver David Cavanagh heft zij biografie van John Peel (Good Night and Good Riddance) opgezet aan de hand van de muziek die hij in zijn shows draaide. Daarin wordt heel duidelijk dat de (Engelse) popmuziek begin 1976 wel op een dood spoor zat. Name die je in zijn playlists voorkomen zijn UFO (!?), Ted Nurgent, Poco, Robin Trower. Niet echt spannend. Toen kwam punk en even later New Wave. Punk is natuurlijk vooral een paar jongens die zonder enige muzikale opvoeding lekker rammen op een gitaar. New wave is voor mij veel meer de experimentele elektronische variant. Denk aan bands als Soft Cell, Visage, Cabaret Voltaire. 

Ook artiesten die al eerder waren begonnen kregen interesse in synthesizers en kwamen met een geluid dat verwant was aan de jongere garde. Ik kwam tot dit lijstje toen ik de naam Bill Nelson (1948) ergens tegenkwam. Die begon als (ster)gitarist van een avant garde band en maakte begin jaren 80 een plaat met alleen toetsen. Het is een hele leuke lp, toen ik de hoes zag, kwamen de titels van een aantal nummers meteen naar boven. Het is zo typisch begin jaren 80, synthesiers, ritmebox. Peter Hammill (1948) was ook gegrepen door het wat nieuwere geluid. Hij verrulde zijn gitaar voor toetsen. 

Naast de wat oudere garde (ook Robert Fripp, John Cale) is er ook aandacht in deze lijst voor de jongeren uit die tijd: Soft Cell, Cabaret Voltaire. Niet altijd nieuw wave met veel toetsen (Gang of Four). En een band die eigenlijk ook wel tot de oude garde zou kunnen rekenen gezien hun leeftijd in 1977 is Suicide Alan Vega (1938-2016) was al aardig op leeftijd toen ze hun eerste lp opnamen. Maar de muziek van Suicide is elektronica met een punk attitude. Overal waar ze optraden braken rellen uit. Maar wat een lp was die eerste titelloze lp van Suicide! 

Als laatste nog een opmerking over het nummer van The Golden Palominos (de band van drummer Anton Fier). Zoals de meeste drummers kan Fier niet zingen (behalve Levon Helm en Don Henley). Daar huurde hij echte zangers voor in. En in dit geval een van mijn favoriete zangers: Jack Bruce. 

1. Bill Nelson – Quit Dreaming And Get On The Beam)
2. Peter Hammill – Fogwalking
3. 
   Beter Blegvad – You Can’t Miss It
4. Gang Of Four – At Home He Is A Tourist
5. Robert Fripp – North Star
6. Magazine – As Song From Under The Floorboards
7. Suicide – Diamonds, Fur Coat, Champagne
8. Goldfrapp – Strict Machine
9. John Cale & Brain Eno – Spinning Away
10. The Golden Palominos – (Something Else Is) Working Harder
11. Cabaret Voltaire – Crack Down
12. Soft Cell Bedsitter
13. Roxy Music – Tara
14. The Associates – Club Country

Lijstje 96: Arno

De zwaaiende handjes van Arno 

 “Iedere dag rond half 9 gaat er bij mij iets kriebelen, adrenaline hè” Arno leeft van het podium. Dan wordt de wat stuntelige warrige man, die niet altijd even goed uit zijn woorden kan komen een performer. En het is prachtig om Arno als performer te zien. Hij hangt aan de microfoon, laat zijn handen zwaaien en trillen, langzaam wordt zijn haar natter van het zweet. Dan is hij in zijn element. Hij stuwt zijn bandleden op, met zijn groezelige stem zingt hij over de pieken en dalen van het leven. Soms langzaam, soms hard en snel. En altijd vol levensgevoel. Dit is iemand die niet eenvoudig een liedje zingt, hij is de muziek. Doorleefd, blues. Dat is de muziek van Arno Hintjes. En het is een genot hem aan het werk te zien. Je voelt dat hij alle kanten van zichzelf in zijn muziek laat zien. Arno is een man die te lang in de kroeg blijft zitten, langer dan hem misschien wel lief is. Een man die graag mag zwieren. Die diep bedroefd kan zijn, die de herinneringen uit zijn jeugd koestert, die graag op zichzelf mag zijn, zijn eigen wereld heeft. En daar af en toe wreed uitgehaald wordt. De liefde blijft een moeilijk spel. Deze beelden komen bij me op bij het zien van de Lola da Musica documentaire over Arno. Ook in zijn muziek komt dit beeld op. Zoals uit Idiot Savant: zijn beste plaat. De plaat rockt en dreunt zoals in het opzwepende Viva ma liberte. Hij ontroert in Funky you are not een nummer over een vriend die te vroeg is overleden. Wat de oorzaak is van zijn vroege overlijden wordt uit de simpele en oprechte tekst wel duidelijk: 

Nicotine yellow eyes 

He was a friend of mine 

The king of the animals 

A friend of nobody’s

 …….. 

And I And I I couldn’t do anything 

 Het mooie is dat Viva ma liberte meteen volgt op Funky you are not. En het past. Beide boodschappen horen zo bij hem dat de frivoliteit van Viva ma liberte geen afbreuk doet aan zijn vorige oprechte boodschap. Ook zijn eigen vertwijfeling spreekt uit de plaat: 

It’s all too much for me to see 

it hurts where aspirin can’t reach 

 Give me the gift to fly away (Give me the gift) 

Om het geheel af te ronden met een cover van nota bene Adamo. Een accordeon begint aarzelend. De hese stem van Arno ploegt zich er over heen. Dan valt er even een stilte. Het tempo versnelt, je voelt het handje van Arno omhoog zwaaien om alle levensenergie die hij heeft er uit te gooien. La, la la la la la la: wat een mooie woorden zijn dat toch om de nacht in te zwieren. Arno leeft. En hoe.

1. Forget The Cold Sweat
2. Jive To The Beat
3. Les Filles Du Bord Du Mer
4. Elle Adore Le Noir
5. Je Veux Nager
6. Funky You Are Not
7. Eenzaam Zonder Jou
8. Les Yeux De Ma Mére (En Concert)
9. Les Yeux De Ma Mére
10. Mourir A Plusieurs
11. Quelqu’un A Tpuche Ma Femme
12. Give Me The Gift
13. Le Lundi On Reste Au Lit
14. Solo Gigolo – Version Piano-Voix
15. Ostend Dub

Lijstje 95

Toen Ik My Spine Is The Baseline van Shriekback bij toeval weer eens tegenkwam, vond ik dat een mooie gelegenheid om wat nummers bij elkaar te zoeken die ik er op de een of andere manier wel bij vond passen. Het zijn vooral nieuwe nummers. Hoewel soms van oude, of net overleden (Tony Allen) artiesten. Behalve Shriekback is er nog een postpunk idool in de lijst opgenomen, namelijk Jah Wobble. En Eddy had laat California Soul in een mix opgenomen. Die kon ik niet laten liggen. 

1. Shriekback - My Spine Is The Baseline
2. Go Go Penguin – Atomized
   
3. Tony Allen – Cosmosis
4. Jessie Ware – Remember Where You Are
5. Claude Fontaine – Play By Play
6. Leon Bridges – Like A Ship
7. Revolutionaries – Kunta Kinte Dub
8. Bonobo – We Could Forever
9. Bokani Dyer – Ke Nako
10. Disclosure, Kelis – Watch Your Step
11. Marvin Gaye & Tammi Terrell 
12. Brigitte – Battez-Vouz
13. Jah Wobble.- Visions Of You
14. Creole - Beware

lijstje 94

 In de Volkskrant stond eind vorig jaar een interview met singer / songwriter Bill Callahan. Daarin werd ook verteld dat hij een dub lp heeft opgenomen. Als eerbetoon aan Lee Perry. Een rocker die een dub lp opneemt komt niet vaak voor. De lp is wel aardig. De originele versie is wel vele malen beter.

Het was wel de aanleiding om eens wat nummers bij elkaar te brengen. Ik heb er een nummer van The The aan toegevoegd. Wat een ontzettende goed lp is Soul Mining. Het is eigenlijk een plaat die we tegenwoordig een traditionele lp noemen met elektronica invloeden. En dat al bijna 40 jaar geleden. De lp komt uit 83. In een artikel in The Guardian staat dat Matt Johnson Soul Mining heeft opgenomen onder invloed van de drug die pas jaren later echt beroemd zou worden: XTC.  

Speciale vermelding is er voor Nubya Garcia, een Engelse saxofoniste. Een van de boegbeelden van de nieuwe Londense jazz scene. Ook een mooie lp. En soms kom je dingen tegen die totaal onbekend zijn, zoals Bongmaster Inc. Geen idee hoe ik aan dat nummer gekomen ben. 

1. Bill Callahan – Call It Dub
2. Little Axe – Midnight Dream
3. Morcheeba – Wonders Never Cease
4. Jim White - Combing My Hair In A Brand New Style
5. Michael Kiwanuka -  You Ain’t The Problem
6. Bongmaster Inc. – Brothers & Sisters
7. Nubya Garcia – Boundless Beings
8. Stereo MC’s - Connected
9. The The – Giant 
10. Disclosure Feat Kelis – Watch Your Step

Lijstje 93

Corona zou ook een mooie tijd kunnen zijn geweest om lijstjes te maken Maar het kwam er niet zo van. Wat meespeelt is dat ik nu niet meer reis en dat ik geen muziek kan verdragen onder werktijd. Dat leidt me altijd te veel af. En zo valt al veel tijd af om te luisteren en om lijstjes te maken. Een goed voornemen van 2021 is dan om weer eens wat vaker, en vooral regelmatiger lijstjes te maken. Ik heb er namelijk nog wel enkele in voorraad. De afgelopen maanden heb ik wel geprobeerd om een beetje bij te blijven met nieuwe muziek. Maar dat was niet erg bevredigend. Ik kwam er achter dat ik het vervelend vind om een half uur naar een matige plaat te luisteren. Dan zet ik niets nieuws op bij het koken en als ik naar 3 nummers niets meer aan vind dan zet ik snel iets op wat ik wel ken. Waarvan ik weet dat het leuk is. Dat is prettiger koken. 

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik enerzijds geen zin heb om alles bij te houden. Dat doe ik toch al lang niet meer. Maar anderzijds wil ik wel nieuwe muziek muisteren. En dan blijken mijn lijstjes ideale vehikels voor te zijn. Ik ontmoet nieuwe liedjes, zonder dat ik me in mijn vrije tijd door vervelende platen hoef te ploeteren. Ik beluister de platen snel en als er dan leuke liedjes tussen zitten, dan doe ik die in een lijstje. En na verloop van tijd maak ik het lijstje a: ik doe er wat nummers bij, laat enkele weg, voeg lijstjes samen en zo kom ik tot een redelijk overzicht.

Dit lijstje is gebaseerd op twee nummers: Some Ancient Misty Morning van Jackie Leven. Ik had zin om weer eens wat van jackie Leven te luisteren. En van die luistersessie, heb ik dit nummer gekozen. Er staat op Spotify zelfs nog ergens een overzicht van persoonlijke favorieten van Jackie leven. Het andere nummer is By the time I get to Phoenix in de versie van Nick Cave. En ik heb wat nummer gezocht die ik daar bij vindt passen. 

Een bron die ik heb gebruikt is Americana outlaws : 50 singer-songwriters uit de seventies van Wiebren Rijkeboer. Een leuk boek met korte over bekende en minder bekende singer-songwriters. Hij refereerde meerdere keren naar een film die ik niet kende, te weten Heartworn Highways, een film over de jaren 70 scene rond mensen als Townes van Zandt en Guy Clark. Hoogtepunt van deze film is het nummer van Larry Jon Wilson. 

Oh ja. En dat nummer van Rod Stewart is zijn debuutsingle. Ik hou niet zo van Rod Stewart. Ik heb meerdere keren werk van hem geprobeerd, zowel solo als met Faces en Jeff Beck. Maar ik hou er niet zo van. Dit nummer is misschien voor mij vooral goed omdat ik het al 40 jaar ken. Het stond op een verzamel lp met blues nummers van eind jaren 60. 

Bob Dylan – man of constant sorrow

Rod Stewart- Good Morning Little Schoolgirl

Goodnight Irene – John Stewart

Shake that devil – Joan Osborne

Jackie leven  - Some Ancient Misty Morning 

Nick Cave - By the time I get to Phoenix 

Larry Jon Wilson – Ohoopee River bottomland

Morphine – Buena

John Trudell – Graffiti man

Alison Kraus – Dark Skies

Lijstje 92

Er zijn wel wat parallellen te trekken tussen blues (mijn vorige lijstje) en house. Beiden zijn innovatieve, zwarte genres, die werden verguist door het grote publiek, werden opgepikt door jonge Engelsen, die er hun eigen draai aan gaven en daarna werd het in de loop van de tijd steeds meer een format die in een fantasieloze versie aansloeg bij het grote publiek. Ik overdrijf waarschijnlijk enigszins.
Midden jaren 80 was ik dj in een heel opwindende tijd, de opkomst van hip hop en house. Ik hou meer van house dan van hip hop.

Unsung hero of rock 'n roll Todd Terry

In dit lijstje een aantal oude favorieten. Met als afsluiter een nummer die het meest expliciet de link legt met een genre waarzonder house nooit zou hebben bestaan: dub. Richard h. Kirk (Cabaret Voltaire, Sandoz) heeft ooit een prachtige hommage gemaakt aan dub, in de vorm van een lp die gebaseerd is op samples uit oude reggaeplaten, maar daar ook iets mee doet. Hele mooi lp.

1. Todd Terry – Babarabatiri
2. Inner City Big Fun
3. The Orb – Little Fluffy Clouds
4. Farley “Jackmaster” Funk – Love Can’t Turn Around
5. Frankie Knuckles – The House Music Anthem
6. Leftfield – Afro Left
7. 8080 State – Pacific State
8. Transglobal Underground – Yalla Chant
9. Suns Of Arqa – Mor Mac An Righ
10. Thievery Corporation – The Forgotten People
11. Sandoz – Chant To Jah

Lijstje 91

Ik ben geen echte blueskenner. Ik denk dat ik tussen mijn 16e en 18e nog het meest naar blues luisterde. Maar ik ken genoeg blues om er een leuk lijstje van te maken. Niet alles wat hier op staat kende ik 40 jaar geleden al. Sterker nog: sommige nummers ken ik pas sinds vandaag. Ik heb gekozen voor echte vette 12 bar blues. Een genre dat ik niet al te veel achter elkaar kan horen. Maar dat heb ik ook met Bob Dylan. 
De afsluiter is waarschijnlijk mijn favoriete Aretha frankin nummer. De eerste keer dat ik het hoorde werd ik helemaal weggeblazen. 

1. Muddy Waters – Country Boy
2. John Lee Hooker – Crawlin’ King Snake
3. Sonny Boy Williamson – Help Me
4. Magic Sam – Stop! You’re Hurting Me
5. Elmore James – Early In The Morning
6. Albert King – I’ll Play The Blues For You
7. Jimi Hendrix – Little Wing
8. John Lee Hooker – I Got A Letter This Morning
9. Freddie King, Someday, After A While
10. Otis Rush – Right Place, Wrong Time
11. Don Covay – Steady Roller
12. Otis Taylor – Nasty Letter
13. New Savages – Down The River Blues
14. Aretha Franklin – Today I Sing The Blues.