Lijstje 55: Gareth Sager

Nick Cave noemde het concert dat hij in 1978 van The Pop Group zag een live changing event: “It's one of those moments when the cogs of your mind shift and your life is going to irreversibly change forever”. En het genie achter The Pop Group is Gareth Sager. Eind jaren 70 richtte hij The Pop Group op. Dat klassiekers maakte als She is beyond good and evil en We are all prostitutes. Daarna maakte hij een verpletterende indruk met zijn wervelende mix van punk, funk en jazz in Rip, Rig and Panic. Deze ruwe bonk energie hoort wat mij betreft tot het allerbeste wat begin jaren 80 verscheen. 

Daarna kwam de meest absurde en humoristische bluesrock die ik ken: Head. Titels als “10.000 hangovers later” en “Jezus aint got a daddy” zeggen genoeg. De reacties op de lp’s waren destijds nogal lauw. Ik denk vooral omdat ze de muzikale gekte van Rip, Rig & Panic misten. Maar als rock met zelfspot is het ongenaakbaar. Zelfspot is niet een eigenschap die je Led Zeppelin toekent. Ik bedoel maar. 

Daarna werd het nog obscuurder. Tales of ordinairy Madness uit 1988 was het laatste wat ik van hem te pakken kon krijgen. Ik wist wel dat hij een band had genaamd Pregnant, maar de cd’s waren onvindbaar. Pas in 2003 kreeg ik weer iets van hem te pakken, een solo lp onder de naam C.C. Sager. Daarna bleef het weer stil. Eigenlijk tot vorig jaar. Toen The Pop Group een glorieuze comeback maakte. 
Dankzij Spotify is nu ook veel van het oudere werk (incl. Pregnant) beschikbaar. Helaas de lp’s van Head niet. Ik heb een zo goed mogelijk chronologisch overzicht van zijn carrière gemaakt. Nou carrière. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de platen van Pregnant niet echt goed zijn. Maar een held verdient een eerbetoon. Bij deze. 

Eigen concertfoto. 

1. The Pop Group - She is beyond good and evil 
2. The Pop Group – We are all prostitutes
3. The Pop Group – We are time
4. Rip, Rig & Panic - Need
5. Rip, Rig & Panic – Miss PIB
6. Rip, Rig & Panic – Epi Epi Arp Woosh!
7. Rip, Rig & Panic – Sunken Love
8. Rip, Rig & Panic – The ultimate fun
9. C.C. Sager (Pregnant) – Keeping the dance floor warm 
10. C.C. Sager (Pregnant) – Hey Denny don’t say it’s wrong
11. Pregnant – Higher Type of Mind
12. Pregnant – Red west coast sunset
13. C.C. Sager – The Johnny Bristol Flu
14. Jack Scott & Gareth Sager – Vodka Turbo
15. The Pop Group – Mad Truth 
16. The Pop Group – Zipperface

Lijstje 54 Ode aan Joe South

Joe South overleed in 2012. Hij was zanger, muzikant en song writer. Van 1957 tot 1972. Daarna kreeg hij een enorme writers block. Hij heeft nooit meer iets gedaan. Te bang dat mensen zijn nieuwe werk zouden vergelijken met de successen die hij eind jaren 60 had. On zijn boek “Mijn Muziek” heeft Jan Donkers een mooi stuk over deze zanger et de mooie bariton en de schijnbaar eenvoudige, maar heel geraffineerd geproduceerde liedjes. Zijn werk is heel veel gecoverd. Ik heb wat bekende artiesten (Deep Purple, Linda Ronstad), culthelden (Swamp Dogg, Willie Hightower, John Stewart) en gewoon onbekende artiesten (ik had nooit gehoord van Joe Simon) verzameld. Zijn werk kan vanuit heek veel verschillende invalshoeken gecoverd worden. Als laatste in het rijtje heb ik een favoriet nummer toegevoegd dat niet is gecoverd. Voor zover ik weet.
Voor de vergelijking heb ik originele versies er achter gezet. 
En O ja. Joe South speelt ook gitaar op een van de beste Dylan lp’s (Blond On Blond) en op Sound Of Silence van Simon & Garfunkel. 

1. Bob Andy – Games People Play
2. Willie Hightower – Walk A Mile In My Shoes
3. Lyn Anderson – Rose Garden
4. Deep Purple – Hush
5. Billy Joe Royal – Down In The Boondocks
6. John Stewart – Don’t It Make You Want To Go Home
7. Tams – Untie Me
8. Linda Ronstad – I Knew You When
9. Swamp Dogg – These Are Not My People
10. Joe Simon – All My Hard Times
11. Joe South – Leanin' On You 
12. 
    

Lijstje 53

Lijstje 53 bestaat vooral uit warme, zonnige electronica: reggae, funk, world. Of wat voor genre het ook maar mag zijn. Gewoon 11 leuke liedjes voor de zomeravond. 

1. Azizi Brahim - Calles deDaija
2. Pat Smith - The Pirate 
3. Protoje - Who Knows 
4. T.O.K. – Coulda Wha
5. Manana – Cruise on, fade out
6. Dan Lissvik – G
7. Youssou N’Dour – Shukram Bamba
8. Frank Ocean – Lost
9. Eefje de Visser – Stof
10. My Room is white – Mia Doi Todd
11. Bonobo - Antenna

Lijstje 52

Tjonge. Twee maanden geen lijstje. Ik ga de frequentie weer eens wat verhogen. Ik heb nog genoeg lijstjes liggen. Het is vaak een kwestie van lijstje samenvoegen, omkneden en herordenen. Zo ook deze. Er staan weer nummers op die tijdens het fietsen van of naar werk zat te neurieen (Long Cool Woman, I Pity the Fool, Drive). En nummers die ik toevallig tegenkwam. Zoals de live uitvoering van Roger McGuin’s Eight Miles High. Van de allereerste Rock Palast nacht. Het is wel mooi om te horen hoe hij het nummer uitbouwt tot een gitaarorgie waar Neil Young een puntje aan kan zuigen. Zugabe schreeuwt het publiek. En zo komen we in de rocksferen met een van de mooiste Sonic Youth nummers die ik ken. Kool Thing. Eigenlijk een sophisticted Motörhead nummer. En na de onderkoelde vocalen van Kim Gorden een wat ruwere, meer punky versie. Kills’Fuck the people. Na de erupties van Roger McGuin, Sonic Youth en The Kills nog een band die bekend staat om zijn ruwe,neurotische sound. Suicide. De naam lijkt het al te zeggen, maar volgens Zanger Alan Vega was de naam niet bedoeld als verwijzing naar een deprimerend einde. Verrassend noemt Bruce Springsteen Suicide als een van zijn belangrijkste inspiratiebronnen. De vaderlandsliefde van the Boss lijkt ver weg te staan van de nachtmerriemuziek van nummers als Ghostrider. Maar de link is zeker Dream baby dream. Springsteen noemt voor Nebraska als album dat door Suicide is geinspireerd. En als je ze achter elkaar hoort hoor je de overeenkomsten wel. Vega dacht trouwens bij het horen van Springsteens State Trooper, dat hij een nummer van zichzelf hoorde. Dream Baby Dream heeft Srpingsteen zelf ook nog opegnomen, en hij speelt het vaak live. The Third Bardo is gewoon een favoriet. Luister en je snapt waarom. 

Staat er dan niets nieuws in deze lijst. Nou weinig. De lp van The Turnpike Troubadoers komt uit 2012. Bij toeval ontdekt toen ik op zoek was naar liedjes over de duivel. Mooie plaat. Over de duivel gesproken. Na The Turnpike Troubadoers moest gewoon Devil in the woods van The Gun Club komen. 
En vorige week heb ik Paul Verhoeven’s Elle gezien. En die film begin ook met een liedje uit mijn lijstje met duivelsnummer. Die kon er dus ook wel in. Ook een recent nummer trouwens. Uit 2015. Daarna weer een wat oudere favoriet: de gillende versie van Joline door The white Stripes. Let wel, dit is geen parodie, Jack White houdt echt van Dolly. Rival Sons is een band veel werkt met producer Dave Cobb. Dave Cobb is nu vooral bekend als de producer van alt country lieveling Sturgill Simpson (waar ik weer niet zo veel aan vind). Kevin Morby ken ik van de website krenten uit pop. Waarop Erwin Zijleman al jaren lang iedere week enkele cd’s bespreekt. Dat hij nog tijd heeft om nog iets anders te doen. 
Tot slot een eerbetoon aan Bernie Worrell, de sympatieke jazz funk organist. Naast zijn werk bij de gang van George Clinton (Funkadelic, Bootsy Collins), ben ik ook zeer gecharmeerd van wat hij samen met all time hero Jack Bruce heeft gemaakt. 






1. Bobby Bland - I Pity The Fool
2. The Hollies - Long Cool Woman (In A Black Dress)
3. R.E.M. - Drive
4. Roger Mcguin’s Thunderbyrd - Eight Miles High
5. Sonic Youth - Kool Thing
6. The Kills - Fuck The People
7. Suicide - Dream Baby Dream
8. The Third Bardo – I’m Five Years Ahead Of My Time
9. The Turnpike Troubadours – Before The Devil Knows We Are Dead
10. The Gun Club - Devil In The Woods 
11. Raury – Devil’s Whisper
12. The White Stripes – Joline (Live)
13. Rival Sons – Good Sons
14. Kevin Morby – I Have Been Tot He Mountain
15. Parliament – Unfunky UFO
16. Jack Bruce & Bernie Worrell – Folksong
17. Jack Bruce & Bernie Worrell – The Food

x

Lijstje 51

Deze week maar weer eens een ouderwets lijstje met folk en singer / songwriters. Dat wordt toch steeds meer favoriete genre. Maar misschien was dat het al veel langer, maar durf ik het nu toe te geven. De kern van dit lijstje is een playlist van spotify zelf. Van een genre waar ik nog nooit had gehoord: Southern Gothic. Ik kan het op internet ook niet echt als genre terugvinden. Maar het is wel een mooie term voor nogal donkere en duistere folk. Ik kende er wel wat namen van, maar ontdekte nog een heleboel andere. Ik geloof dat dit wel de folk van de jaren 10 is. 
Ik heb het weer aangevuld met van alles en nog wat: nummers die ik op oude nooit gepubliceerde lijstjes had staan, recente nummers die ik in mijn favorieten had bewaard, nummers die me spontaan te binnen schoten en dingen die ik zo maar toevallig tegenkwam. Echt systeem zit er niet in. Mijn stukjes gaan bijna nooit over de muziek zelf maar over hoe de lijst tot stand kwam. Ik weet niet of het iemand interesseert, maar ik vond het leuk om op te schrijven. Zo kwam ik bij het afspelen van een oude lijst een nummer van Gordon Lightfoot tegen. Ik ben toen weer eens wat van hem gaan luisteren. Ik ken het werk van hem nauwelijks. Ik kwam The Way I Feel tegen. Dat nummer ken ik wel, van Fotheringay. Deze versie van Gordon Lightfoot is elektrischer dan het meeste andere werk van hem. En die elektrische folk deed me denken aan Jefferson Airplane. Die band wordt wel gezien als een soort ultieme psychedelische band. Maar ze hebben ook hele mooie folkachtige dingen gemaakt. Met een psychedelisch randje. 
Naast de folk stond in mijn lijstje favorieten een nummer van Black Mountain. Een lange psychedelische jam. De andere nummers van de cd vind ik niet zo goed, maar dit paste wel. En in mijn zoektocht naar een nummer van Otis Taylor (Absinthe) kwam ik een nummer met dezelfde titel tegen van The Masters of Reality. En dat past qua uitgesponnenheid en psychedelica goed. En toen ik zo aan het samenstellen was vond ik dat er een nummer van Mazzy Star bij moest. Vraag me niet waarom. Zo vaak luister ik daar niet naar. Na een korte beluistering van de hele cd werd het een nummer dat ik al eerder heb gebruikt. 
Gene Clark (van The Byrds) hoorde ik in een documentaire over de West Coast pop. En Gene Clark is een van de grootste meesters. Helaas is hij wat vergeten tegenwoordig. 
En zo zijn er nog veel meer toevalligheden die tot de lijst hebben geleid. Die zal ik jullie lezers verder besparen. Met als

The Leather Nun

afsluiter een jaren 80 cd die ik bij toeval weer tegenkwam. En waar ik destijds met veel plezier, best vaak naar geluisterd heb. Maar ik luisterde in die tijd naar heel veel dingen best vaak. Als ik zie hoeveel platen ik uit die tijd heel goed ken dan kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik in mijn studietijd toch niet zo veel te doen had. Ik denk dat een gemiddelde dag iets was van 2 uur ontbijten, dan naar de uni, dan weer naar huis, wat ouwehoeren met huisgenoten, boodschappen doen (dat moest wel iedere dag), eten, wat in huis aanrommelen en dan rond een uur of 12 de stad ingaan. En op alle momenten dat je thuis bent vooral veel muziek luisteren. Muziek luisteren kwam eerst en daarbij kon je dan als het even uitkwam nog wat anders doen. Studeren of zo.
.
1. Gene Clark – Here Without You
2. Lucette  – Bobby Reid
3. 16 Horsepower – Nobody Cept You
4. Iron & Wine – Singer And The Endless Song
5. Raury – Devil’s Whisper
6. Chieftains – Katy Dear
7. Bob Dylan – Most Of The Time
8. Gordon Lightfoot – The Way I Feel
9. Jefferson Airplane – Martha
10. Black Mountain – Mothers Of The Sun
11. Masters Of Reality – Absinthe Jim And Me
12. Mazzy Star – In The Kingdom
13. Townes Van Zandt – Lungs
14. Father John Misty – The Ideal Husband
15. Tom Waits – Puttin’ on The Dog
16. Otis Taylor – Nasty Letter
17. Handsome Family – Far From Any Road
18. Civil Wars – Devil’s Backbone
19. Leather Nun – Pink House

Lijstje 50

Ik kom om in de lijstjes. Ik heb alleen nog geen tijd gehad iets te schrijven en om ze eens goed te editen. Dat wil zeggen de boel netjes bij elkaar zetten in een volgens mij luisterbare volgorde. Dit is lijstje 50.
Tot mijn verbazing heb ik nog nooit een nummer van Julian Cope in mijn lijstjes gezet. Ook niet in mijn wekelijkse lijstjes van enkele jaren terug. En dat terwijl enkele van zijn lp’s me zeer dierbaar zijn. Vooral Peggy Suicide. Die lp is wel zijn magnus opus. Wat niet wil zeggen dat hij daarna geen goede lp’s meer heeft gemaakt. Maar ze waren nogal onevenwichtig. Cope kan prachtige, licht ontwrichtende en soms erg grappige popliedjes maken. Maar soms staan zijn lp’s vol met onsamenhangende experimenten. Om het goed te maken twee nummers van Julian Cope. These things I know is een voorbeeld van die mooie popliedjes die hij maakt. En ook het ruim 7 minuten durende Roswell is een prachtig nummer. Intens, warm. 
Om de luisteraar niet meteen af te schrikken eerst een nummer van een van mijn favoriete lp’s van 2008: Rockferry van Duffy. In 2008 was ze nog een concurrente van Amy Winehouse en Adele. Nu is ze wat vergeten. Terwijl ik deze lp veel beter vind van Adele’s 19, ook uit 2008. Bij beluistering in 2016 vind ik het nog steeds een hele mooie. John Peel hield nooit zo van opbouw en een bepaalde sfeer in zijn programma. Die draaide rustig na een nummer van folkzangeres June Tabor een nummer van grindcore band anal cunt en daarna een nummertje van dancehall koning in spe Shabba Ranks. Er zullen weinig luisteraars zijn die alle drie graag in de platenkast zouden willen hebben. Ik zelf heb niets van Anal Cunt. 

Alan Bangs

Wat staat er verder zoal op? Peter Hammill. Die ook in 2014 nog dreigende en beklemmende ballads kan maken. Een beetje als A Black Box uit 1980. De Nederlandse Kovacs. Het mooiste nummer van Arthur Lee’s Love. Forever Changes is als geheel de beste plaat die Love heeft gemaakt. Maar Always see your face is het mooiste liedje dat ze ooit opgenomen hebben. Soms wordt je in een radioprogramma helemaal omvergeblazen door een nummer. Dit is een van die nummers die mij altijd aan Alan Bangs Night Flight doet herinneren. Ergens tussen 12 en 2 ’s nachts draaide hij dit nummer. Alan Bangs draaide heel veel mooie muziek, maar dit kwam direct binnen. Hier staan zelfs alle playlists van alle uitzendingen van hem. En ik weet vrijwel zeker dat ik het nummer op 5 februari 1984 voor het eerst heb gehoord. Dat was in de uitzending met John Cale. Die uitzending kan ik me nog wel herinneren. Vooral omdat er geen zinnig woord uit John Cale kwam. Meerdere keren begon Cale een lange monoloog nav een vraag. Om ergens de draad kwijt te raken en niet meer te weten wat ook al weer de vraag was. Waarop Alan Bangs maar voorstelde om nog een nummertje te spelen. Dat lukte wel

. 
De lp And The Nothing turns itself inside out van Yo La Tengo heb ik in 2000 van Harry cadeau gekregen. Heeft nooit veel indruk op mij gemaakt. Maar 16 jaar later alsnog. Ik zocht Madeline van The Triffids. Dat nummer staat niet in een goede versie op spotify. En zo kwam ik Yo la Tengo alsnog binnen. Sidsel Endresen kwam ook meteen binnen. Met het nummer Mercyfull op een lp van Nils Pettar Molvaer. Helaas staat dat ook niet op spotify. Tegenwoordig wel op spotify: The Beatles, een vrij invloedrijk bandje waarvan ik alle singles wel ken. En deze lp. 

1. Duffy – Stepping Stone
2. Julian Cope – Roswell
3. Michael Hedges - Ragamuffin
4. Peter Hammill & Gary Lucas – The Kid
5. Dan Auerbach – The Prowl
6. Artic Monkeys – Do I Wanne Know
7. Kovacs  - Wolf In Sheep Clothes
8. Crooked Still – Ain’t No Grave
9. Love - Always See Your Face
10. Inna Modja – Water
11. Julian Cope - These Things I Know
12. The Beatles – I Want You (She’s So Heavy)
13. Labri Siffri – Bless The Telephone
14. Sophie Hunger – Train People
15. Gravenhurst – Romance
16. Yo La Tengo - Madeline
17. Melody Garbot – Don’t Misunderstand
18. Sidsel Endresen – Night Song
19. Alela Diane – Black Sheep

Lijstje 49: Roky Erickson

In oktober 2001 schreef ik in een mail aan de VPRO (nav mijn favoriete live lp’s, met op 1 uiteraard Roky Erickson) het volgende: “Ik vrees dat ik Roky Erickson wel nooit meer live zal zien”. Het lijkt erop, bijna 15 jaar later, dat het toch nog gaat lukken.

Wanneer ik Roky Erickson voor het eerst heb gehoord weet ik niet meer. Wel wanneer ik de eerste lp recensie van een lp van hem heb gelzen. Dat was van de eerste sololp van hem (Roky Erickson and the Aliens uit 1980). Ik las de recensie (in de OOR) in de aula van de GSGD. De recensie was niet erg positief. Mijn fascinatie voor hem is ook pas veel later gekomen. Ergens in de jaren 90. Vooral zijn live lp Castin’ The Ruins was destijds een grote favoriet.

Roky Erickson receiving a lifetime achievement award 

from Billy Gibbons (ZZ Top) at the Austin Music Awards (2008)

Over Roky Erickson is veel geschreven. Vooral omdat zijn leven zo tragisch is. Hij werd opgepakt voor drugsbezit. Zijn advocaat stelde voor om hem gek te laten verklaren (plea for insanity). Dat gebeurde. En vervolgens zat hij een paar jaar in een inrichting waar hij onder meer electroshock treatment kreeg. Hij kwam veel gekker uit de inrichting dan hij erin ging. Hij zei dat een Martiaan zijn lichaam had overgenomen, hij werd gearresteerd omdat hij de post van de hele buurt verzamelde en leefde een tijd in een hut waar de hele dag meerdere tv’s aanstonden om de stemmen die hij hoorde te verdrijven. In de jaren 80 en begin jaren 90 heeft hij nog wel een aantal goede, maar onevenwichtige lp’s gemaakt.

Geld verdiende hij niet. Hij tekende altijd de verkeerde contracten. In 2001 kreeg zijn jongere broer de zeggenschap over hem Tot die tijd had zijn moeder dat. En die weigerde medicatie. Vanaf 2001 kreeg hij goede medicatie en sindsdien gaat het een stuk beter met hem.

1. The Spades – We Sell Soul (de B kant van zijn eerste single)
2. The 13th Floor Elevators – You’re Gonna Miss Me
3. The 13th Floor Elevators – Reverberation (Doubt)
4. The 13th Floor Elevators – She Lives (In A Time Of Her Own)
5. Roky Erickson – Click Your Fingers, Applauding The Play
6. Roky Erickson – Burn The Flames
7. Roky Erickson – I Have Always Been Here Before
8. Roky Erickson – You Don’t Love Me Yet
9. Roky Erickson – Two Headed Dog
10. Roky Ericksonthe Wind And More (Live)
11. Roky Erickson – True Love Cast Out All Evil