Intro into Rock

 Ik heb een klein lijstje gemaakt met min of meer bekende rock nummers (en soms een persoonlijke favoriet). Met ook verschillende stijlen en tijden. Het eerste nummer is een typisch jaren 70 nummer. Goed in het gehoorliggend, wat glad geproduceerd (geen harde solo’s), maar wel lekker klinkend. Paranoid is een van de eerste hard rock nummers, zowat het begin van alle (heavy) metal. De term heavy metal komt van een nummer van Steppewolf (Born to be wild) 
“I like smoke and lightning 
Heavy metal thunder 
Racin' with the wind

 

Rock begon bij the Blues. Is eigenlijk een soort opgefokte blues. The Stones zijn er groot mee geworden. Free is een Engelse band die ook duidelijk de blues als uitgangspunt hebben genomen. Dit nummer is zo mooi gemaakt, je hoort een mooie baslijn (met een goede installatie) en een beetje jazzy piano en een subtiele gitaarsolo. In Paranoid zit een matige gitaarsolo. Black Sabbath draait om imago (zanger Ozzy Osbourne) en basale emoties. Als ik het weer vind ik het nog steeds een geweldig nummer. Tony Iommi (gitarist) speelt een fantastische riff (tu tu tu du ta-da-dam). Een riff is een herkenbaar stukje gitaar. Luister naar Satisfaction van de Stones. 
Rock is vaak gitaarsolo’s. Zoals je die hoort op de Master of Reality. Dat is echte psychedelische rock zoals die in de jaren 60 veel werd gemaakt. Let op het mooie orgeltje dat er onder zoemt en je aan het eind als laatste hoort. 
Verder ook jaren 90 (The Smashing Pumpkins) jaren 00 (Racontours) en jaren 10 (Black Keys). 
Je hebt zoiets als de rock ballad, dat is een ballad (langzaam) met veel herrie en bombast. Eigenlijk een vreselijk genre, maar dit is een guilty pleasure. Enkele jaren terug was de zanger / leider nog in Fluor in Amsersfoort. 
En ik ben benieuwd of je kan horen wat het oudste nummer van dit lijstje is. 

Lijstje 112

 Ik moet mijn blog nog opheffen, daarom toch nog maar een lijstje via de Google Blogger

 Ik heb enkele van mijn favorieten van 2025 bij elkaar gezet. Ik luister te weinig nieuwe muziek om echt iets te kunnen zeggen over wat goed is en wat niet. Ik kom er wel achter dat ik niet zo hou van pure pop. Dingen als Chappell Roan of Rosalía zijn niet echt aan mij besteed. Of misschien is het gewoon te modern. Mijn lijst van 2025 bevatten veel oude mannen en vrouwen. En soms ook nummers die helemaal niet uit 2025 komen. Maar die het afgelopen jaar op de een of andere manier indruk hebben gemaakt. Zoals “Something about what happens when we talk” van Lucinda Williams. Ik heb meerdere cd’s van haar, waaronder haar meest gewaarde cd (car wheels on a gravel road), maar met die platen voelde ik geen klik. En dit nummer kwam echt binnen toen ik het bij toeval op Spotify hoorde. Misschien komt het wel doordat de emotie bij de nummers op die cd er heel dik bovenop liggen. In Something about what happens when we talk zit een onderhuidse spanning. Deze zomer waren we een week in Lisdoonverna in Ierland. De Ierse bard Christy Moore (zeg maar de Ierse Boudewijn de Groot) had er een nummer over geschreven. Wel van dit jaar is de eerste cd van Will Oldham (= Bonnie Prince Billy) die ik helemaal goed vind. Hij heeft er tussen 1990 en 2025 ruim 40 gemaakt. Ik ken ze niet allemaal. Dus misschien zijn er meer die ik goed vind. 

Een speciale vermelding verdient het eerste nummer van GoGoPenguin. Als alles goed gaat ga ik met die band iets doen wat al 40 jaar op mijn bucket list staat, namelijk een concert in de AB (Ancienne Belgique) in Brussel. Op 17 april spelen ze in de AB. 

1. GoGoPenguin – What We Are And What We Are Meant To Be
2. Brad Mehldau – Tomorrow, Tomorrow
3. Bonnie Prince Billy – Turned To Dust
4. Nyron Higor - São Só Palavras
5. Adrian Crowley – Measure Of Joy
6. Christy Moore - Lisdoonverna 
7. Lizzy Macalpine – Spring Into Summer
8. Will Stratton – Bardo Or Heaven
9. Damian Jurado – Take Your Time
10. Grey Delisle – Hello I’m Lonesome
11. Saya Gray – PUDDLE (OF ME)
12. Lucinda Williams - Something About What Happens When We Talk
13. Winterpills – Everything Gets High
14. Robin Kester – An Hour Per Day

 

Lijstje 111: Canon van mijn platenkast

1.    Sam Cooke - A Change Is Gonna Come (64)
2.    Congo’s - Fisherman (77)
3.    The Gun Club - Mother Of Earth (82)
4.    Black Uhuru – Guess Who’s Coming To Dinner (79)
5.    Jimi Hendrix - All Along The Watchtower – (68)
6.    Masters Of Reality - The Blue Garden – (89)
7.    Marvin Gaye When Did You Stop Loving Me, When Did I Stop Loving You (78)
8.    Nanci Griffith - Love Ath The Five And Dime (86)
9.    Prince - Kiss (86)
10.  Staple Singers – I’ll Take You There (67)
11.  Steve Winwood - Vacant Chair (77)
12.  Little Axe - Hammerhead (1993)
13.  Royal House cq. Tod Terry - Can You Party? (87)
14.  Jack Leven - Call Mother A Lonely Field (94)
15.  John Martyn - I Don’t Want To Know (73)
16.  Joan Osbourne - Shake That Devil (2006)
17.  Soul II Soul - Back To Life (90)
18.  John Mayall & The Blues Breakers – A Hard Road (67)
19.  Little Richard - The Girl Can’t Help It (56)
20.  Ofra Haza - In Nim Alu (84)
21.  Mathias Eick – Children (18)
22.  Egbert Derix & Iain Matthews – Gone Is Gone (12)
23.  Jack Bruce – Can You Follow? (71)


Binnenkort hou ik er mee op. Met Facebook, met de blog. Ik deed er al niet veel meer mee. Nu Meta en anderen het internet steeds meer gaan gebruiken als basis voor gratis AI trainingen hou ik er maar helemaal mee op. Daar wil ik niet aan meewerken. Waarschijnlijk ben ik al veel te laat. Maar beter laat dan nooit. In de afgelopen 14 (!) jaar heb ik wat geschreven over mijn lijstjes. Het aantal lijstjes nam de afgelopen jaren steeds meer af. Van 39 in 2012 tot maar 3 in 2024. Ook daarom maak ik er maar eens een einde aan.
Ik maak nog een lijstje en laat die een maand staan. En dan is het afgelopen. Schluss. Ik wilde afsluiten met een soort best of. Ik kwam erachter dat ik al een canon van mijn platenkast had gemaakt, die ik nooit heb gepubliceerd. Het begrip platenkast moet je dan maar ruim nemen. Een groot deel van wat er in deze lijst staat heb ik niet fysiek. Of staat ergens op een oud cassettebandje.
Ik heb geprobeerd om niet zozeer naar all time favorites te nemen, maar een representatieve doorsnede van wat ik leuk vind. Dus dit zijn niet de meest gedraaide nummers, of mijn favoriete artiesten. Maar nummers die me dierbaar zijn en die het spectrum van mijn muzieksmaak afdekken. Er ontbreekt dus een heleboel. Dus geen Marc Almond, Roky Erickson, Townes van Zandt, Suicide, Don Covay, Barrington Levi of Sault. De lijst is ook een representatieve van belangrijke momenten in mijn leven. Die zich overigens vooral 25 jaar gelden afspeelden. Met jonge kinderen kwam ik minder aan muziek toe. Ik ging overigens eens tellen welke van de artiesten nog in leven zijn, het overgrote deel van de artiesten zijn dood. Jimi Hendrix, Ofra Haza, Prince, Jackie Leven, John Martyn, Little Richard, Jack Bruce, Nanci Griffith, Marvin Gaye, Sam Cooke, Jeffrey Lee Pierce. Allemaal dood.

Er zijn een paar constanten in mijn platenkast en dat zijn rock, reggae, soul en folk. Die genres komen het meest voor in mijn platenkast. Veel nummers zijn ook wel te koppelen aan bepaalde periodes uit mijn leven, zoals Mother of Earth van The Gun Club. Het concert van The Gun Club was het begin van mijn liefde voor live muziek. In een stampvol Doornroosje stond Jeffrey Pierce in zijn leren jas in een orkaan van lawaai. Maar zo intens. Ik bleef nog redelijk achteraan staan. Vooraan stond Martin, die ik nog kende van de introductie. Dat gaf mij meteen het vertrouwen om een volgende keer ook vooraan te gaan staan. En vooraan in Doornroosje heb ik heel wat mooie concerten gezien. De jaren 80 waren ook de jaren dat ik DJ was in Diogenes. Met de opkomst van house (Can you party) en de meest productieve en creatieve periode van Prince. Ook was het de periode dat ik zogenaamde world music ontdekte en daar bij Rataplan ook aardig wat aandacht aan gaf. In Nim Alu was wel de meest bijzondere plaat uit die periode. Vooral om dat geen folk rock is maar echt heel iets anders.
Eind jaren 70 ontdekte ik reggae. Met de lp The Same Song van Israel Vibration. Maar nog veel meer indruk maakte het werk van Lee Perry dat ik iets later leerde kennen. Voor velen, en ook voor mij, is Heart of The Congo van The Congo’s de beste reggae plaat ooit. Op lp’s cd’s en bandjes heb ik zo’n 100 reggae lp’s. dat lijkt de keuze moeilijk te maken. Echter, mijn belangrijkste favorieten waren al vanaf mijn 18e Lee Perry en Sly & Robbie. En dus was het tweede reggaenummer snel gekozen. Van mijn eerste lp van Black Uhuru.
Britse popmuziek heeft bij mij een bijzondere plaats. Dat begon met Blues (John Mayall) en vandaaruit breidde het zich uit tot een palet van allerlei stijlen met in de jaren 70 vooral Folk, Soul en Jazz, zoals te horen is bij John Martyn en Jack Bruce. Twee zangers die allebei de Britse melancholie zo mooi in hun stem hebben. Ook Jackie Leven reken ik hieronder. En boven alles Steve Winwood. Waar ik al fan van ben vanaf het moment dat ik de eerste nummers van hem hoorde. Waarschijnlijk was dat Gimme Some Lovin' van The Spencer Davis Group. Later werd dat typische Britse nog eens uitgebreid met nog veel meer invloeden. Nog meer dan Amerikaanse muziek hoor je in Engelse muziek heel veel Caraïbische invloeden terug. Soul II Soul is een mooi voorbeeld van die Engelse mix. Ook veel post punk heeft die mooie mix. Dat ontbreekt een beetje in mijn lijst.
Wat betreft Soul heb ik enkele helden. De belangrijkste zijn Marvin Gaye en Sam Cooke. Hoewel ook Mavis Staple een goede derde held is. Naast soul ook aandacht voor country of Amerikaanse folk. Het ligt soms dicht tegen elkaar aan. Vooral de lp Last Of The True Believers Van Nanci Griffith behoort tot mijn all time favorites. Joan Osbourne kan heel veel mooi zingen. Haar country plaat is erg mooi.
Nog een speciale vermelding voor jazz (Matthias Eick) en voor het meest voorkomend op mijn spotify lijstjes (Egbert Derix (met Iain Matthews), waar ik verder niets van ken).
Tot slot begin alles met Rock ’n Roll. En dat was voor mij Little Richard. Ik ben al fan vanaf mijn 13e. Rock, en dan vooral met een gitaar en de blues als uitgangspunt, is toch wel mijn eerste liefde. Daarom Jimi Hendrix (beste gitarist ooit) John Mayall (mijn eerste kennismaking met the blues), Little Axe (blues in een Adrian Sherwood jasje), Masters of Reality (de samenvatting van 30 jaar bluesrock door Rick Rubin).
So long and God Bless.

Lijstje 110

 Ik heb weer eens wat verschillende dingen bij elkaar gegooid. Ik wilde een combi maken van oud en nieuw en vooral met een mix van verschillende ‘zwarte’ stijlen. De conceptversie heette Bass Culture. De nieuwe nummers komen vooral uit de Londense jazz scene (Zara McFarlane, Alfa Mist). En ik kon het niet nalaten er 2 reggaeklassiekers in te zetten. Heavy Manners van Prince Far I is een wat vreemde hoekige plaat. Juist daardoor is afwijkend van wat er verder uit Jamaica komt. Het leuke van Engelse jazz is dat het duidelijk beïnvloed is door de Caraïbische achtergrond van veel muzikanten, dus je hoort reggae, dub, calypso, gemengd ook met Afrikaanse invloeden. Amerikaanse jazz blijft toch vaak wat dichter bij huis. 

Als bonus heb ik 4 versies van Stardust opgenomen. Het is een song uit het Great American Songbook en de titel van een van de beste en meest succesvolle lp’s van Wille Nelson. Nu klinkt het raar, maar in 1978 was dit een revolutionair album. Een outlaw country zanger die in plaats van country jazz standards gaat zingen. En op een manier waarop niemand dit soort nummers uitvoerde. Met Booker T (van de MG’s) als muzikale bondgenoot. Pitchfork schreef er het volgende over “With his tender, textured voice and intuitively around-the-beat phrasing, Nelson gives these songs fresh readings, with just the touch of sentimentality and nostalgia they demand”.

Zara McFarlane heeft dit jaar een lp gemaakt met een hommage aan Sarah Vaughan. Zo kom ik op het idee. 

Zara Macfarlane

1. Janet Jackson – Rhythm Nation
2. Blue Flamingo & Spinvis – Masker Van Glas
3. Eddie Kendricks – Keep On Truckin’s (Single Version)
4. Quincy Jones – One Track Mind
5. Prince Far I - Heavy Manners
6. Bnnyhunna – Prayer
7. Ezra Collective – God Gave Me Feet For Dancing
8. Zara Mcfarlane – Peace Begins Within
9. Johnnuy Clarke – Move Out Of Baylon
10. Kokoroko – Three-Piece Suit
11. Michel Kiwanuka – Rebel Soul
12. Alfa Mist – Bumper Cars
13. High Pulp & Makaya Mccraven – Never In My Short Sweet Life
14. Mary J. Blidge – Can’t Wait For You
15. Zara Mcfarlane – Stardust
16. Wille Nelson – Stardust
17. Sarah Vaughan – Stardust
18. Nat King Cole – Stardust

Lijstje 109

Het is vakantie en lekker weer. Dat vraagt om een lijstje met wat meer uplifting music. Die term heb ik overigens van de onlangs overleden John Mayall. Ik was deze vakantie in de UK. En we kwamen in Bristol langs een hele kleine tentoonstelling over 500 jaar zwarte muziek in de UK. En dat bracht me op het idee. Wat ik mooi vind aan Britse ‘zwarte’ artiesten is hun eclecticisme. Amerikaanse muziek is sterk op zichzelf gericht. De Britse variant speelt juist met allerlei invloeden. Met mijn liefde reggae als een zeer belangrijk ingrediënt. Dat ingrediënt hoor je hier dan ook vooral. 

De naam Dennis Bovell kwam spontaan naar boven. Een compilatie met zijn eigen werk vond ik niet erg spannend. Daarom heb ik gekozen voor een mooie productie hem. Bovell werkte begin jaren 80 veel met punkband. Hij vertelt daarover dat hij veel tijd besteedde aan een soort muziekles. Omdat ze nauwelijks konden spelen. Linton Kwesi Johnson speelde het liefs met vrienden. Wat ook niet de beste muzikanten waren. Voor Bass Culture wist Bovell hem over te halen goede muzikanten in te huren. Ik had Chant to Jah van Richard H. Kirk (alias Sandoz) al een hele tijd niet meer echt beluisterd. En nu ik dit nummer weer lekker hard door de speakers hoor, dan valt me weer op hoe mooi dit is. Je hoort een sample van Prince Far I, een Jamaicaan die in de UK veel succes had, vooral in samenwerking met Adrian Sherwood. De backing band van Price Far I was Creation rebel. En die hebben enkele hele mooie lp’s met Sherwood gemaakt. Dit is van een nieuwe lp. Helemaal nieuw is het niet, er zit een sample in van Prince far I (die is in de jaren 80 al overleden), ook het ritme komt me bekend voor, maar er zitten wel nieuwe dingen in. Veel van deze lijst zit in de zware (Engelse) dub geluiden. Na creation Rebel volgen er nog 2. De eerste is van een Jazzband die duidelijk dub als belangrijke invloed hebben. Daarna Jah Wobble. Alleen zijn naam zegt al genoeg. Dit nummer is heel sterk reggae. Maar het repertoire van Jah Wobble is gigantisch breed. Misschien wel de beste eclectische artiest. 

Ik wilde er ook nog wat Amerikaanse invloeden in laten zitten. Yusef lateef past er heel goed in. Zijn jazz is net zo eclectisch. Ik heb nooit zo gehouden van de jaren 70 ballads van funk acts als Ohio Players of Geore Clinton. DJ. St. Paul draaide er dit jaar 1 van Bootsy Collins. Van een lp die ik nota bene zelf al bijna 40 jaar heb. Het is een mindset kwam ik achter. Moeilijk uit te leggen. Het zijn geen liefdesliedjes met een kop en staart, maar langzame grooves. En zo kon ik ook plotseling de Ohio Players meer waarderen. Net als de dub nummers is dit een groove. En wat voor 1. Prachtig. 

De update van de Britse eclectische groove komt van Sault. Die hebben heel veel moois gemaakt. Sault is duidelijk schatplichtig aan Soul II Soul. De lp Club Classic Vol.1 hoort to mijn all time favorites. Merkwaardigerwijs heb ik de l pen de cd helemaal niet. Ik ken alle nummers van de radio. Het is soul, het is positief, met een lekker ritme. Deze omschrijving doet geen recht aan mijn gevoel bij nummers als deze maar kan het niet omschrijven. Misschien komt het nog een keer. En volgen nog meer typische Engelse dingen. Mel & Kim is een Stock, Aitkins & Waterman productie uit de jaren 80. Voor sommigen misschien te commercieel, maar niet voor mij. 

Een paar nummers komen uit de playlist van Gilles Peterson. Een Britse Dj die al decennia een mooie mix van allerlei muziek presenteert. Vooral veel exotische namen, maar altijd met klasse. Hij is een van mijn beste voorbeelden van eclectische muzieksmaak. Hij zit niet altijd in mijn smaak, maar smaakvol is zijn programma altijd. 

1. Linton Kwesi Johnson – Loraine 
2. Khruangbin - People Everywhere ( Still Alive) I
3. slandman - Bahar 
4. Simple Minds – Theme For Great Cities 
5. Sandoz- Spiritual Vibe 
6. Creation Rebel – Swiftly ( Right On) 
7. Lily Allen- Smile 
8. Jake Long- Celestial Soup 
9. Jah Wobble- Orion 
10. Yusef Lateef- Titora 
11. Ohio Players - Sweet Sticky Thing 
12. Sault – God Is Love 
13. Soul II Soul – Keep On Moving 
14. Mel & Kim- Showing Out (Get Fresh At The Weekend) 
15. Corrine Baily Bae- Earthlings 
16. Sun Ra- Outer Space Incorporated 
17. John Mayall – Congo Square 
18. Buddy Fo – Wen Its Time To Go

lijstje 108

Eens per half jaar een lijstje maakt dat mensen waarschijnlijk niet echt gaan zoeken naar mijn lijstjes. Voor mezelf vind ik het nog steeds leuk om te doen. Ik heb ook nog steeds allerlei lijstjes in aanbouw op spotify staan. Een lijstje publiceren is wel het mooist.

Ik gebruik de lijstjes (en alleen de lijstjes) om voor mezelf een grote lijst aan te leggen. Die is lekker niet publiek en alleen voor mezelf. Op de grote lijst staan 1931 nummers, 132 uur en 1 minuut aan muziek (het staat er echt, ik verzin het niet). Straks ga ik dit nieuwe lijstje er aan toevoegen. Ik kan er niet zo veel over zeggen. Als ik er door de oogharen naar kijk dan zie ik vooral country en soul. Altijd vaste ingrediënten in mijn lijstjes. Met al primeur een nummer van Beyonce. Een goed nummer en goed gezongen en met een country feel. 

En als afsluiter een nummer waar ik altijd stil van wordt als ik het hoor. Fotheringay van Fairport Convention / Sandy Denny. Sandy Denny is misschien wel de beste zangeres die ik ken. Ik heb een grote lijst met favoriete zangers en zangeressen. Maar zij is de enige die een paar nummers heeft gemaakt waar ik helemaal stil van wordt. 

1. Sierra Ferrell – In Dreams
2. Beyonce – Daughter
3. Cleo Sol – Golden Child
4. Secret Sisters  (Feat Ray Lamontagne) – All The Ways
5. Ray Lamontagne – It Takes Me Back
6. Daniel Norgren – Howling Around My Happy Home
7. Tom Misch – Nightrider
8. Groove Armada – Hands Of Time
9. Villagers – Everything I Am Is Yours
10. Iron & Wine – Tears That Don’t Matter
11. Eric Bibb – Ain’t It Grand
12. Taj Mahal - Statesboro Blues
13. Leon Russell – A Song For You
14. Sadies - Anna Leigh 
15. King Hannah – Big Swimmer
16. Fairport Convention - Fotheringay

Lijstje 107

Het eerste nummer is even doorbijten. Ik zat te twijfelen of ik het als laatste of eerste zou zetten. Het werd dus de eerste plaats. Voor mensen die niet houden van gitaarmuren sla het eerste nummer over. Of als je installatie heel hard kan. Zet het nummer eens heel hard op en hoor hoe de gitaren in elkaar overlopen, hoe het mooie refrein van Stanger in Our Town door de drones heen klinken. Toen ik het hele nummer op orkaansterkte had gehoord riep ik spontaan Wow! Het is vreemd, het is lawaaiig, maar er zit een hele mooie schoonheid in. Het nummer is van Jeffrey Pierce en die was op zijn manier ook lawaaierig. Hoe hij zelf zou kunnen klinken hoor je later in het nummer Yellow Eyes. Het is een nummer van de lp Mother Juno. Volgens mij is het een bewerking gedaan door Nick Cave (zijn ‘rivaal’ destijds als belangrijkste underground artiest) en Warren Ellis. Ik ben nooit zo’n fan geweest van het geluid van Mother Juno. Ik vind deze versie veel mooier. De kwetsbaarheid van Jeffrey Lee Pierce komt hier heel mooi in uit. 

 Lewsberg hoorde ik op mijn discover weekly en moest meteen aan Lou Reed denken. Die voortkabbelende gitaar, die praatzang. Toch bijzonder dat je zonder echt te zingen en zelf zonder echt een solo een mooi nummer kan maken. Daarna een nummer van de meester zelf. Dat is wel een hogere orde praatzang met gitaar en drums. Ik hoorde dit nummer ruim 40 jaar gelden voor het eerst bij Alan Bangs in zijn programma Night Flight. Ergens tussen kwart over 12 en 2 uur in de nacht. Dat was pas radio. Magisch. Je had echt altijd het gevoel dat Alan Bangs tegen jou praatte en zijn muziek en een deel van zijn leven met je wilde delen. Anders kan ik het niet omschrijven. En soms kwam er een nummer voorbij dat niet alleen precies paste, maar die me echt omver blies, zoals The Gun van Lou Reed. Ik zal die eerste keer nooit vergeten. Ik was niet zo’n Lou Reed fan en ben dat eigenlijk nog steeds niet. De lp waar dit van komt ken ik nauwelijks. Maar nu ik het weer hoor en met mijn betere installatie ook de mooie baslijnen hoor wordt het nog beter. Want niet alleen Lou Reed was goed, maar ook bassist Fernando Saunders en gitarist Robert Quine. Briljante zin uit het nummer van Tom Waits Frank’s Wild Years Never could stand that dog. Wat een mooi nummer is dit toch. Zo absurd lekker losjes gespeeld en gesproken. Tinderbox van Fred Eaglesmith is een lp die qua geluid sterk aanleunt tegen Tom Waits. Een hoog potten en pannen gehalte. Ik heb hem toen ook een keer live gezien. In Ekko. (“ had some nice witlof”). De drummer had wat moeite om maat te houden. Maar dat gaf het concert juist wel een bepaalde charme. De nummers bewogen als het ware, ze waren wat wobbelig. Van Sinead O’Connor ben ik nooit een heel groot fan geweest. Ik vond haar nummers altijd wat te langzaam en sloom. Haar lp met Sly & Robbie vond ik wel goed. Ook was ik onder de indruk van haar als persoon. Zoals in een aflevering van Zomergasten waarin ze enorm werd af gekafferd omdat ze my man is gone now niet goed zou zingen. Ze is een merkwaardige mix van een kwetsbare vrouw die ter gelijke tijd geen compromissen wil sluiten. Ik werd er door Harry op gewezen dat haar latere werk ook echt wel goed is. En dat is het zeker. Er staat ook nog wel een heel claustrofobisch nummer op Delicate Cutters van Throwing Muses. Ik heb wat research gedaan. En ze blijkt nogal wat demonen te hebben de in haar muziek te lijf is gegaan. Ik las in een artikel in The Gaurdian dat ze een bipolaire stoornis heeft. Citaat over hoe ze live was in 2005 “Hersh's mood changes resemble those of Linda Blair in The Exorcist.”

Lijstje 106

 Sinds ik ze enkele jaren gelden (ik denk 2019, voor corona) heb gezien ben ik nog groter fan van The Sparks. Ze zijn grappig, op een goede manier over the top en muzikaal nooit oubollig of belegen. Ron (die man die vroeger dat Hitler snorretje had) is de oudste, inmiddels 77. Laat ze nog maar een tijd doorgaan. 

Op een cassette heb ik Flemmende Herzen van Michael Rother. Een Duitse gitarist en een van de pioniers van de Duitse elektronische muziek. Ook al spleet hij gitaar. Ik las weer eens wat over die Duitse muziek uit de jaren 70. Waar ik in mijn middelbareschooltijd al wel het een en nader van kende. Ik heb wat nummers in mijn favorieten gezet. Toen ik dit nummer hoorde, zonder te weten wat ik op dat moment luisterde, dacht ik even dat het Bill Frisell was. Ik weet niet of Frisell het werk van Michael Rother kent. Harmonia was de band waar Rother middel jaren 70 in speelde. 

Robin Kester is een Nederlandse zangers die met mix van new wave en pschedelica (kan dat?) de aandacht trekt. Haar geluid heeft iets ouderwets, jaren 80. Maar is toch nieuw genoeg. Ook zonder zang is haar muziek mooi.

Fire! Orchestra is een Zweeds jazz orkest rond Mats Gustafsson (sax), Johan Berthling (bass) en Andreas Werlin (drums). Op de lp Echoes spelen ze met een veel groter orkest. Een mengeling van free jazz, psychedelica en noise. En ik hoor weer veel Sun Ra. De muziek van Sun Ra is zo excentriek, buitenaards zou je bijna kunnen zeggen. Toch heeft zijn muziek altijd iets gehad, ik wil vooral begrjjpen waarom hij die muziek maakt. Daarom een nummer van een lp van Sun Ra uit 1959. Dat is op het eerste gehoor een redelijk normale jazz plaat met invloeden uit de swing en bebop. Maar toch zitten hier al wat rare dingen in die het net anders maken.

Van het Fire Orchestra ga ik naar de helaas te jong overleden Mark Stewart. Muzikaal was hij als soloartiest niet echt meer actief. Met The Pop group maakte hij nog wel 2 goede platen. Maar dat die zo goed zijn komt volgens mij door Gareth Sager, een unsung hero van mij. Toen ik Mark Stewart 20 jaar gelden in de Oosterpoort zag, vertelde hij in de wandelgangen dat hij met pensioen was. Erg veel heeft hij ook niet gedaan in die 20 jaar. 

Al met al lijkt dit lijstje nog best veel op de vorige. Zelfs dezelfde nummers. De volgende wordt echt anders. Beloof ik.

1. Monochrome Set – Eine Symphonie des Grauens
2. Sparks – Not well defined
3. Harmonia & Eno – Les Demoiselles
4. Robin Kester – Zwanzig Zwanzig
5. Fire! Orchestra – ECHOES: I sea your eye, part 1
6. Mark Stewart, Ye Gods, Rapoon - ? (Rapoon mix)
7. Sault – Morning Sun
8. Pitou – Devote
9. Isolde Lasoen – Douce Melancolie
10. Wax Machine – Garden of Eden
11. Fontaines D.C. – I Love you
12. Sun Ra – Ancient Aiethopia

Lijstje 105

Dit keer een lijstje met minder usual suspects. Wat wil zeggen dat er artiesten bij zitten waar ik nog nooit van had gehoord. Zoals het eerste nummer. Dat ik echt erg mooi vind. Het is van een Belgische zangeres. Lana Del rey is natuurlijk een bekende naam en haar werk heb ik al vaker laten horen in mijn lijstjes. Haar stijl verandert niet echt heel veel. In dit nummer hoor je toch weer video games uit 2011. Wat al een tijd geleden is dat. Wie of wat Ray Mang is weet ik niet. Ik hoorde het nummer in de Tivoli / Vredenburg podcast van DJ St. Paul. Niet veel wat ik daar hoor, haalt mijn lijstjes, maar ik hoor daar vaak erg mooie nieuwe dingen. En bijna iedere aflevering wel een oude favoriet waarvoor ik de radio harder zet, zoals Kool Thing van Sonic Youth of This is the day van The The. We are time is natuurlijk een tribute aan de veel te jong overleden Mark Stewart (62). 

Israel Vibration kwam vorig jaar ook een keer in een lijstje voor. Wat eigenlijk heel weinig is voor een lp die jarenlang jaar mijn favoriete reggae lp was. Later leerde ik meer werk van Lee Perry kennen. En dat heeft nog meer magie. Maar de eerste 2 lp’s van Israel Vbration zijn klassiekers. De meest merkwaardige artiest in al mijn lijstjes is en blijft Sun Ra. In 1982 las ik een interview met hem ter gelegenheid van het North Sea Jazz. Helaas trad hij niet op, op de dag dat ik toen was. Ik heb toen wel een film over hem gezien. Ik kende zijn naam al uit andere verhalen. In het interview vertelde hij dat hij al een seconde op Jupiter was geweest. Dat is de volgende planeet waar het negerras naar toe gaat. Ik weet niet of negerras een politiek correct woord is. Space is the pace wel een anthem van hem. Dit nummer heb ik eerder in een lijstje gehad. 20 november 2016 om precies te zijn. Dat is toch al weer een tijd geleden. Als ik met zo’n lijst bezig ben, dan wil ik toch altijd weer bekende nummers horen. Dus daarom ook nog ene keer Rip, Rig & Panic. Een vervolg van The Pop Group van de fantastische Gareth Sager. De eerste, en laatste keer dat die band in een lijstje stond was hier op 26 september 2016. Dus het mag wel weer eens. En de trompet solo van Don Cherry hoort tot de mooiste solo’s die ik ken. Misschien wel de beste trompetsolo die ik ken. Toen ik het nummer terug hoorde moest ik denk aan het concert wat ik gezien had van Mammal Hands. Ik hoorde daar wel wat dingen in terug die ik ook bij Rip, Rig + Panic hoorde, de pianolijnen gebaseerd op minimal music en de wilde sax solo’s. Live werd het me wel wat te veel. Die sax die de hele tijd maar doortoeterde met de repeterende piano. Te bombastisch, teveel hetzelfde en misschien ook wel te serieus. Dat maakte Rip, Rig + panic zo goed. Het plezier dat er uit sprak. Dat mis ik wel bij Mammal hands. En als ik dan het lijstje aan het eind nog een keer overzie dan zijn het misschien niet the usual suspects, maar zeven van 15 kwamen al eerder in een lijstje voor. 

1. Isolde Lasoen – Muse Au Musee 

2. Lana Del Rey – Candy Neckless 

3. Ray Mang – Look Into My Eyes 

4. Chelsea Carmichael – All We Know 

5. Gogo Penguin – Don’t Go 

6. The Pop Group - We Are Time (Dennis Bovell Dub Version) 

7. Sun Ra – Space Is The Place 

8. St. Germain – Montego Bay Spleen 

9. Claude Fontaine – Hot Tearss 

10. Israel Vbration – Possibility 

11. Augustis Pablo & Hugh Mudell – Ital Sip 

12. Sarah Morris – Be With You 

13. Robin Kester – Zwanzig Zwantig 

14. Rip, Rig & Panic – Warm To The If In Life 

15. Mammal Hands - Nightingale

Lijstje 104

Ik herlees mijn oude verhaaltjes bij mijn lijstjes. En ben er zelf zeer tevreden over. Ik zie vaak nog wel spelfouten en typo’s. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ga ook altijd nog ene keer kritisch luisteren naar wat ik allemaal heb. En bovendien krijg ik zo een hele lange lijst met persoonlijke favorieten: de lijst met alle lijstjes. Ik heb in een moment van onoplettendheid zijn kleine lijstje per ongeluk weg gegooid. Daardoor is de link naar het lijstje in de oud blog posts weg. Maar dat is niet heel erg. In alle posts stond hetzelfde lijstje. Gelukkig heb ik meestal wel een playlijst opgenomen. Dat vind ik toch wel mooi. Dat leest ook leuk, om te zien wat er op een lijstje staat, naar aanleiding van wat ik geschreven heb. Het is haast een dagboek. 

Dus lief dagboek wat heb je vandaag voor me in petto? Een concert van Marc Almond vorige week (16 maart 2023). Niet artistiek heel goed. Wel mooi om hem te zien optreden voor een zaal die duidelijk van zijn muziek houdt. En een lijstje nummer radio van When a aman dies van Doll By Doll (Jackie Leven). Jackie Leven komt best vaak voor in mijn lijstjes. Dacht ik, een zoekopdracht leverde drie hits op. Ik ben fan. Dat zal duidelijk zijn. When a man dies duurt nog geen minuut. Het bezit de magische pathos van Jackie Leven. Ik kan het niet uitleggen. Het is zijn stem. Die qua stijl wel wat weg heeft van Scott walker (niet in klankkeur of timbre). 

Uit die nummer radio kwam vooral veel jaren 80 en eind 70 (Kevin Coyne, Robyn Hitchcock) . Een aantal nummer van die lijst staan hier in. En dat weer ouderwets aangevuld met oude favorieten. Jack Bruce (!). Ook een nummer van Peter Hammill. Ik heb hem twee keer live gezien, hij heeft een aantal bijzondere platen gemaakt, alles is kwalitatief goed en soms zelfs uitstekend. Vision staat ook op een lp van Marc Almond. Maar die versie kan niet tippen aan die van Peter Hammill. Peter Hammill kan hele mooie ballads schrijven. Maar ook rare experimentele dingen maken, die soms lukken en soms ook niet. 

Het eerste deel is vooral Engels. Ik ben later dingen gaan toevoegen die vooral Amerikaans zijn. Die hebben ook een iets andere sfeer. Maar anders wordt het ook saai. Ik was erg onder de indruk van de cover van Gregory Porter van Suzanne. Ik hoorde het op de achtergrond tijdens het eten. Ik was meteen gegrepen door de kracht van de uitvoering. Suzanne was plotseling geen liefelijk liedje meer over een leuk meisje. Maar zijn tekst maakte me duidelijk dat dat helemaal niet het geval is. En als ik nu de tekst lees dan Valt me op dat het een nummer is dat vooral raadselachtig is. Ik krijg zelfs sterk het idee dat het gaat over een man die zich door een vrouw de dood in laat drijven. Namelijk de rivier in. 

1. Doll By Doll - When A Man Dies 
2. 
   Kevin Coyne - Marlene
3. Robyn Hitchcock – I Often Deam Of Trains
4. Jack Bruce – Theme For An Imaginary Western
5. Magazine – Rhythm Of Cruelty
6. The Triffids – Sea Birds
7. Peter Hammill - Vision
8. Marc & The Mambas – Black Heart
9. Grey Delisle – All My Tears
10. Gregory Porter – Suzanne
11. Yola – Starlight
12. Meg Baird – Will You Follow Me Home
13. Modern Studies – Two Swimmers
14. The Smile – The Smoke
15. Karsu – Sonuda
16. Avishai Cohen – Teardrop
17. The Durutti Column – Love No More
18. The Walker Brothers – In My Room

Als laatste nog een opmerking over de foto van Vini Reily (aka The Durutti Column). Ik herinner me vooral de platenhoezen (meer dan de muziek). Waar hij dromerig voor zich uit kijkt, hij net zo als zijn muziek. Als je dan foto’s van hem zoekt vind je heel wat anders: een oude man met holle ogen en een sigaret. Ik had al wel eerder gelezen dat hij ernstig ziek is. Ik heb, uiteraard, gekozen voor een oude foto. 

Lijstje 103: een lijst van vele jaren

 Het aantal lijstjes dat ik openbaar maak is een stuk kleiner dan het aantal lijstjes die ik maak. Afgelopen weekend luisterde ik bijna de hele dag naar een verzameling van al mijn lijstjes. Alleen het lijstje met punk rock klassiekers heb ik overgeslagen. Daarom heb in plaats van 1 lijstje, gewoon een heleboel lijstjes samengevoegd. De lijstjes zijn ooit gemaakt als een set van bij elkaar horende liedjes. Maar nu heb je een hele boel sets. En het is aan de luisteraar om te bepalen waar de ene set ophoudt en de andere begint. Ik trap af met de nieuwe single van de inmiddels 80 jarige John Cale, die nog steeds de gave bezit om een dreigende, onder huid kruipende song te maken. 

Als laatste heb ik het lijstje toegevoegd met de mooie titel “O ja die heb je ook nog”. Dat was vooral een bericht aan mezelf om enkele goede, en voor mij belangrijke, nummers vooral niet te vergeten.

Veel luisterplezier. 

Lijstje 102. Voor Egbert

Dit lijstje had ik al af. Lag min of meer op de plank. Het is de soort muziek waar Egbert van hield. Niet vrolijk, wel intens en emotioneel. Het is donkeren gitaarmuziek, maar nooit gitzwart. En het past goed bij hem. De herinneringen aan onze avondjes draaien blijft.

Dit lijstje begin toen Harry me een nummer liet horen van King Hannah. Hij wist precies de juiste snaar te raken. Ik vind het inderdaad erg goed. Leek een beetje op Mazzy Star. Ik moest ook denken aan het nummer No wow van The Kills dat ik in de auto op weg naar vakantie in België op de radio bij studio Brussel hoorde (wat een goede zender is dat, waarom hebben we dat niet in Nederland). Zo kwam ik bij dit lijstje uit. Veel gitaar, mooie loopjes, vreemde achtergrondruis of lekker stuiterende ritmes. Een lijstje met vooral nummers die zich in mijn playlists als bewezen. Fountain DC is nieuw en veel belovend. Die moeten zich nog bewijzen. Ik heb hun nieuwste single erin gezet.

En tjonge wat is The Pop Group live goed. Dit is een live in dub lp. De legendarische lp Y maakte ze in 1979. De lp verschijnt tegenwoordig in lijstjes van belangrijkste lp’s ooit of in de jaren 70 gemaakt. Ze maakten de lp met Dennis Bovell, die ook de eerste lp van The Slits produceerde. En 40 jaar later maakte hij een dub versie van de lp. En The Pop Group maakte er een live dub versie van. Waarschijnlijk met Bovell aan de knoppen, maar dat kon ik niet terugvinden. Viv Albertine was ooit een lid van The Slits, ook een band die een legendarische plaat met Dennis Bovell maakte (Cut).

1. King Hannah – All Being Fine
2. The Kills – Now Wow
3. Mazzy Star – Fade Into you
4. Jesus and Mary Chain – Never Understand
5. White stripes – You don’t know what love is
6. Dum Dum Girls – Too Good to be true
7. Weather prophets – Almost Prayed
8. Mighty lemon drops – Like an angel
9. Viv Albertine – Never Come
10. Fountain DC – Skinty Fia
11. The Pop Group – We are time
12. Franz Ferdinand – Darts of pleasure
13. Primitives – Dandelion Seed
14. Allez Allez – Allez Allez

Lijstje 101

Ik heb teveel dingen bij elkaar gegooid, dacht ik even toen ik de lijst in aanmaak “Folk mei 2021” nog eens beluisterde. Maar ik zie geen probleem. Ik heb de lijst al wel vaker geluisterd, de meeste nummers kwamen me bekend voor. Enkele ook zo bekend dat ik ze echt wel eerder in een lijst moet hebben gehad, Dat bleek te kloppen. The Villagers stonden in 2013 al een keer in een lijstje. Van de lp van Iain Matthews en Egbert Derix heb ik al heel vaak het nummer Gone is Gone in een lijstje gezet. Min of meer bij toeval kwam ik nog een ander nummer van Iain Matthews tegen dat ook in deze lijst terecht kwam. Close the door lightly is een cover van een nummer van Eric Andersen. Eric Andersen mag ook nog wel wat meer erkenning krijgen. Ik heb een aantal nummers van hem in mijn lijstjes gezet. Maar je moet er ook weer niet te veel van horen. Dan wordt het wel erg week. Dat heeft hij wel gemeen met Iain Matthews. 

Eric Andersen

Nou ja, er is nog veel meer over te zeggen. Maar dat doe ik deze keer niet.

1. Laura Marling – Rambling Man
2. Curtis Harding – I Won’t Let You Down
3. S.G. Goodman – Lungs
4. The & The Wild – Power Is A Lonely Place
5. Bony Man – If You Leave
6. Neko Case Laura Veers, KD Lang– Greens Of June
7. Lorde – Solar Power
8. John Grant – Boy From Mitchigan 
9. Frazey Ford – Three Golden Trees
10. 
    Kruangbin & Leon Bridges - Texas Sun 
11. Black Pumas – Fire
12. Aldous Harding – The Barrel
13. Villagers – Nothing Arrived
14. Du Blonde – All The Way
15. Jesca Hoop – The murder Of Birds (Undress)
16. Evan Dando – Hard Drive
17. Gordon Lightfood – Beautifull
18. Eleni Mandell – Circumstance
19. The Ovations – I’m Living Good
20. Fiona Apple – Every Singel Nidght
21. Paul Thorn – It’s Never Yto Latre To Call
22. Bill Frisell - Will Jesus Wash The Bloodstains From Your Hands
23. Herbie Hancock & Joni Mitchell - The Tea Leaf Prophecy (Lay Down Your Arms)
24. Crookes Still - Ain’t No Grave
25. Iain Matthews - Close The Door Lightly
26. Plant & Krauss – It Don’t Bother Me
27. Karen Elson – Gold Dust Woman
    
28. Gay & Terry Woods – Full Moon
29. Egbert Derix & Iain Matthews – Buddha Dials Yor Number

Lijstje 100

Lijstje 100 heeft helaas een vervelende trieste aanleiding. De dood van Lee Scratch Perry. De lp Heart of the Congos heb ik rond 1983 gekocht. Ik ken de lp dus al bijna 40 jaar. Maar luister er nog steeds naar. Ik blijf verbaasd over de klank. 

Ik kan nog steeds nieuwe nummer suit die periode horen en weer uitroepen dat het zo magisch klinkt. Ik heb de lijst heel snel gemaakt toen ik las dat hij was overleden. Ik heb er nu, een dag later, weinig aan veranderd. Mijn ontdekking was de Jamaicaanse versie van Vibrate On. Ik ken het als een mooi wat meanderend nummer, gedragen door de wat ijle melodica van Augustus Pablo. De Janaicaanse versie is veel wilder, met allerlei rare geluidseffecten en een veel ruwere mix. Zo wild kende ik Lee Perry (uit die tijd) niet, zeker niet met Augustus Pablo. Verder staan er weinig nummers op met vocalen van Perry zelf. Daar ben ik ook net zo’n groot fan van. 

Het nummer van Django Django is geen Lee Perry nummer. Le Perry zit er in omdat Adrian Sherwood heel mooi een Lee Perry nummer in de mix heeft gemaakt. En zo klinkt hij ook in een andere context heel toepasselijk.

1. Upsetters – Dread Lion
2. Congos – Ark Of Covenant
3. Heptones – Mistry Babylon
4. Junior Murvin & Dillinger – Roots Train
5. Augustus Pablo – Vibrate On
6. Prince Jazzbo - Croaking Lizard
7. Max Romeo – Chase The Devil
8. Junior Murvin – Police And Thieves
9. Leroy Sibbles – Garden Of Life
   
10. Carlton Jackson – History
11. Lee Perry – Fisherman’s Dub
12. Sons Of Light – Land Of Love
13. Heptones – I Shall Be Released
14. Lee Perry – Secret Laboratory
15. Django Django – WOR (Adrian Sherwood Hey Gringo Remix)
16. Lee Perry - Disco Devil

Lijstje 99

 Folk / singer-songwriter blijft een favoriet genre. En ook een genre waar ik de meeste nieuwe muziek van luister. Het is minder trendgevoelig en op veel verschillende tijdstippen te beluisteren. Er is muziek die ik nu mooi vind, is vooral mooi als persoonlijk tijdsbeeld, als muziek waar ik destijds moeite voor deed om goed te vinden. Het kan zijn dat ik het nu echt mooi vind, maar deels is het ook doordat de muziek een bepaald tijdsbeeld oproept. En dan niet als sociaal fenomeen, maar als persoonlijk fenomeen. Het roept mijn tijdsbeeld op. Ik hoorde laatst in mijn eigen lijstje het nummer Read about Seymour van Nikki Sudden ./ Swell Maps. Ik denk niet dat ik die plaat nu nog zou hebben beluisterd. Destijds kende ik zijn naam en vooral de hoes van zijn eerste solo lp (Waiting on Egypt) sprak erg aan. Dus dan ga je het vaker luisteren en ontdek je er een bepaalde kwaliteit aan. En als ik het nu hoor dan hoor ik vooral de herinnering aan die tijd en niet een heel goed nummer. Ook het sociale perspectief dat bij die lp hoorde (1982, begin postpunk) kan ik herinneren. Van de muziek die nu gemaakt wordt is dat sociale perspectief voor mij helemaal weg. Ik luister naar een plaat die ik leuk vind. Maar verder volg ik bijna niets en is de sociale context voor mij is onbekend.

En zo kom ik dus bij singer-songwriters die, zo lijkt het soms, allemaal ergens in de jaren 70 zijn blijven hangen. Maar dat kan ook aan mij liggen. Om mijn betoog kracht bij te zetten heb ik een lijstje gemaakt met vooral jaren 70 singer-songwriters. Met een paar uitzonderingen, die er naadloos inpassen. 

1. Suzanne Vega – New York Is My Destination
   
2. Alison Kraus – Dark Skies
3. Rhiannon Giddens - Wayfaring Stranger
4. Ryley Walker - On The Banks Of The Old Kishwaukee ...
5. Françoise Hardy – Mon Amie La Rose
6. Alexi Murdoch – Breathe
7. John & Beverley Martin – Stormbringer!
8. Gordon Lightfoot – The Way I Feel
9. Joan Baez – Children Of Darkness
10. Iain Matthews – Polly 
11. Mimi & Richard Farina - Bold Marauder
12. Bob Dylan - Visions Of Johanna
13. Ryley Walker – Primrose Green
14. Joni Mitchell – Urge For Going
15. Sandy Denny – Fotheringay

lijstje 98

Het is zomer, 13 juni 2021 om 22.30 uur. Buiten is het nog 20 graden. Binnen nog wel meer. Het is een mooie tijd voor bossa nova. Niet voor het uitschrijven van alle nummers.

Jorge Ben

Lijstje 97

 Eind haren 70 was er New Wave. Zoals de naam al doet vermoeden een stroming dat ze zich afzet tegen het voorafgaande. De Engelse schrijver David Cavanagh heft zij biografie van John Peel (Good Night and Good Riddance) opgezet aan de hand van de muziek die hij in zijn shows draaide. Daarin wordt heel duidelijk dat de (Engelse) popmuziek begin 1976 wel op een dood spoor zat. Name die je in zijn playlists voorkomen zijn UFO (!?), Ted Nurgent, Poco, Robin Trower. Niet echt spannend. Toen kwam punk en even later New Wave. Punk is natuurlijk vooral een paar jongens die zonder enige muzikale opvoeding lekker rammen op een gitaar. New wave is voor mij veel meer de experimentele elektronische variant. Denk aan bands als Soft Cell, Visage, Cabaret Voltaire. 

Ook artiesten die al eerder waren begonnen kregen interesse in synthesizers en kwamen met een geluid dat verwant was aan de jongere garde. Ik kwam tot dit lijstje toen ik de naam Bill Nelson (1948) ergens tegenkwam. Die begon als (ster)gitarist van een avant garde band en maakte begin jaren 80 een plaat met alleen toetsen. Het is een hele leuke lp, toen ik de hoes zag, kwamen de titels van een aantal nummers meteen naar boven. Het is zo typisch begin jaren 80, synthesiers, ritmebox. Peter Hammill (1948) was ook gegrepen door het wat nieuwere geluid. Hij verrulde zijn gitaar voor toetsen. 

Naast de wat oudere garde (ook Robert Fripp, John Cale) is er ook aandacht in deze lijst voor de jongeren uit die tijd: Soft Cell, Cabaret Voltaire. Niet altijd nieuw wave met veel toetsen (Gang of Four). En een band die eigenlijk ook wel tot de oude garde zou kunnen rekenen gezien hun leeftijd in 1977 is Suicide Alan Vega (1938-2016) was al aardig op leeftijd toen ze hun eerste lp opnamen. Maar de muziek van Suicide is elektronica met een punk attitude. Overal waar ze optraden braken rellen uit. Maar wat een lp was die eerste titelloze lp van Suicide! 

Als laatste nog een opmerking over het nummer van The Golden Palominos (de band van drummer Anton Fier). Zoals de meeste drummers kan Fier niet zingen (behalve Levon Helm en Don Henley). Daar huurde hij echte zangers voor in. En in dit geval een van mijn favoriete zangers: Jack Bruce. 

1. Bill Nelson – Quit Dreaming And Get On The Beam)
2. Peter Hammill – Fogwalking
3. 
   Beter Blegvad – You Can’t Miss It
4. Gang Of Four – At Home He Is A Tourist
5. Robert Fripp – North Star
6. Magazine – As Song From Under The Floorboards
7. Suicide – Diamonds, Fur Coat, Champagne
8. Goldfrapp – Strict Machine
9. John Cale & Brain Eno – Spinning Away
10. The Golden Palominos – (Something Else Is) Working Harder
11. Cabaret Voltaire – Crack Down
12. Soft Cell Bedsitter
13. Roxy Music – Tara
14. The Associates – Club Country

Lijstje 96: Arno

De zwaaiende handjes van Arno 

 “Iedere dag rond half 9 gaat er bij mij iets kriebelen, adrenaline hè” Arno leeft van het podium. Dan wordt de wat stuntelige warrige man, die niet altijd even goed uit zijn woorden kan komen een performer. En het is prachtig om Arno als performer te zien. Hij hangt aan de microfoon, laat zijn handen zwaaien en trillen, langzaam wordt zijn haar natter van het zweet. Dan is hij in zijn element. Hij stuwt zijn bandleden op, met zijn groezelige stem zingt hij over de pieken en dalen van het leven. Soms langzaam, soms hard en snel. En altijd vol levensgevoel. Dit is iemand die niet eenvoudig een liedje zingt, hij is de muziek. Doorleefd, blues. Dat is de muziek van Arno Hintjes. En het is een genot hem aan het werk te zien. Je voelt dat hij alle kanten van zichzelf in zijn muziek laat zien. Arno is een man die te lang in de kroeg blijft zitten, langer dan hem misschien wel lief is. Een man die graag mag zwieren. Die diep bedroefd kan zijn, die de herinneringen uit zijn jeugd koestert, die graag op zichzelf mag zijn, zijn eigen wereld heeft. En daar af en toe wreed uitgehaald wordt. De liefde blijft een moeilijk spel. Deze beelden komen bij me op bij het zien van de Lola da Musica documentaire over Arno. Ook in zijn muziek komt dit beeld op. Zoals uit Idiot Savant: zijn beste plaat. De plaat rockt en dreunt zoals in het opzwepende Viva ma liberte. Hij ontroert in Funky you are not een nummer over een vriend die te vroeg is overleden. Wat de oorzaak is van zijn vroege overlijden wordt uit de simpele en oprechte tekst wel duidelijk: 

Nicotine yellow eyes 

He was a friend of mine 

The king of the animals 

A friend of nobody’s

 …….. 

And I And I I couldn’t do anything 

 Het mooie is dat Viva ma liberte meteen volgt op Funky you are not. En het past. Beide boodschappen horen zo bij hem dat de frivoliteit van Viva ma liberte geen afbreuk doet aan zijn vorige oprechte boodschap. Ook zijn eigen vertwijfeling spreekt uit de plaat: 

It’s all too much for me to see 

it hurts where aspirin can’t reach 

 Give me the gift to fly away (Give me the gift) 

Om het geheel af te ronden met een cover van nota bene Adamo. Een accordeon begint aarzelend. De hese stem van Arno ploegt zich er over heen. Dan valt er even een stilte. Het tempo versnelt, je voelt het handje van Arno omhoog zwaaien om alle levensenergie die hij heeft er uit te gooien. La, la la la la la la: wat een mooie woorden zijn dat toch om de nacht in te zwieren. Arno leeft. En hoe.

1. Forget The Cold Sweat
2. Jive To The Beat
3. Les Filles Du Bord Du Mer
4. Elle Adore Le Noir
5. Je Veux Nager
6. Funky You Are Not
7. Eenzaam Zonder Jou
8. Les Yeux De Ma Mére (En Concert)
9. Les Yeux De Ma Mére
10. Mourir A Plusieurs
11. Quelqu’un A Tpuche Ma Femme
12. Give Me The Gift
13. Le Lundi On Reste Au Lit
14. Solo Gigolo – Version Piano-Voix
15. Ostend Dub

Lijstje 95

Toen Ik My Spine Is The Baseline van Shriekback bij toeval weer eens tegenkwam, vond ik dat een mooie gelegenheid om wat nummers bij elkaar te zoeken die ik er op de een of andere manier wel bij vond passen. Het zijn vooral nieuwe nummers. Hoewel soms van oude, of net overleden (Tony Allen) artiesten. Behalve Shriekback is er nog een postpunk idool in de lijst opgenomen, namelijk Jah Wobble. En Eddy had laat California Soul in een mix opgenomen. Die kon ik niet laten liggen. 

1. Shriekback - My Spine Is The Baseline
2. Go Go Penguin – Atomized
   
3. Tony Allen – Cosmosis
4. Jessie Ware – Remember Where You Are
5. Claude Fontaine – Play By Play
6. Leon Bridges – Like A Ship
7. Revolutionaries – Kunta Kinte Dub
8. Bonobo – We Could Forever
9. Bokani Dyer – Ke Nako
10. Disclosure, Kelis – Watch Your Step
11. Marvin Gaye & Tammi Terrell 
12. Brigitte – Battez-Vouz
13. Jah Wobble.- Visions Of You
14. Creole - Beware

lijstje 94

 In de Volkskrant stond eind vorig jaar een interview met singer / songwriter Bill Callahan. Daarin werd ook verteld dat hij een dub lp heeft opgenomen. Als eerbetoon aan Lee Perry. Een rocker die een dub lp opneemt komt niet vaak voor. De lp is wel aardig. De originele versie is wel vele malen beter.

Het was wel de aanleiding om eens wat nummers bij elkaar te brengen. Ik heb er een nummer van The The aan toegevoegd. Wat een ontzettende goed lp is Soul Mining. Het is eigenlijk een plaat die we tegenwoordig een traditionele lp noemen met elektronica invloeden. En dat al bijna 40 jaar geleden. De lp komt uit 83. In een artikel in The Guardian staat dat Matt Johnson Soul Mining heeft opgenomen onder invloed van de drug die pas jaren later echt beroemd zou worden: XTC.  

Speciale vermelding is er voor Nubya Garcia, een Engelse saxofoniste. Een van de boegbeelden van de nieuwe Londense jazz scene. Ook een mooie lp. En soms kom je dingen tegen die totaal onbekend zijn, zoals Bongmaster Inc. Geen idee hoe ik aan dat nummer gekomen ben. 

1. Bill Callahan – Call It Dub
2. Little Axe – Midnight Dream
3. Morcheeba – Wonders Never Cease
4. Jim White - Combing My Hair In A Brand New Style
5. Michael Kiwanuka -  You Ain’t The Problem
6. Bongmaster Inc. – Brothers & Sisters
7. Nubya Garcia – Boundless Beings
8. Stereo MC’s - Connected
9. The The – Giant 
10. Disclosure Feat Kelis – Watch Your Step